Πυξίδα/ Ορίζοντας  / Βαρόσια, Νοέμβρης 2020

Χάσαμε τα Χρόνια μας Περιμένοντας (τον Γκοντό)

Η νύχτα είναι ωραία και οι ζακέτες χρήσιμες. Οι ταυτότητες προαιρετικές και οι μάσκες απαραίτητες. Στην ταράτσα του Σπιτιού της Συνεργασίας, που βρίσκεται πάνω στη Νεκρή Ζώνη της Λευκωσίας και της Κύπρου, ανεβαίνει μια θεατρική παράσταση. Τριγύρω, κάθε άλλο παρά νεκρά είναι όλα. Στον Βορρά, ένα κλαμπ επιμένει σε χιτ της δεκαετίας του ’80. Στον Νότο, το μπιτ είναι κατά τι πιο σύγχρονο και στο γειτονικό Λήδρα Πάλας, που στέκει στον ενδιάμεσο χώρο ως μεσολαβητής ανάμεσα σε δύο προσανατολισμούς πολιτικά φορτισμένους, ακούγονται τα γέλια των Κυανόκρανων. Όλα αυτά τα στοιχεία συναποτελούν το σκηνικό της θεατρικής παράστασης «Περιμένοντας τον Γκοντό». Ιδιοφυής, τουλάχιστον.

Στην τηλεόραση οι τίτλοι ειδήσεων φωνάζουν: «Νέα τουρκική πρόκληση. Ομπρέλες και κρεβατάκια στην παραλία του Βαρωσιού!» Έρκεται μου να πιάσω την ομπρέλα που κρέμμεται στον καλόγερο τζαι να τη σύρω της οθόνης. Αλήθκεια;; Τούτη εν πρόκληση εχθρική σε μια χώρα «σε διένεξη»; Το πιο σοβαρό πράμα που μπορεί να κάμει ο «εχθρός» για να προκαλέσει είναι να βάλει ομπρέλλες πάνω στην παραλία; Τζαι τι θα πούμε της διεθνούς κοινότητας, μιαν εφτομάδα μετά την αιματοχυσία στην Παλαιστίνη, τρεις μήνες μετά τους βομβαρδισμούς στη Συρία, μιαν ημέρα μετά την καταμέτρηση των νέων νεκρών της πανδημίας σε ούλλο τον κόσμο; Ότι η Τουρκία έβαλε ομπρέλλες τζαι κρεβατάκια στην παραλία, ελάτε σώστε μας; Στο μεταξύ, η κυπριακή δημοκρατία προκαλεί τοποθετώντας ομπρέλλες σε προστατευόμενες παραλίες ωοτοκίας χελώνων.

Το Κυπριακό έννεν «στον πάγο», εν παγωτό που περιμένει την τοποθέτηση παγωνιέρας στην παραλία ενώ ήδη λιώνει.

Καμιά φορά αναρωθκιούμαι… Τόσα χρόνια, αν δεν ήμουν εγώ, τι ήταν να γίνεις εσύ;, λαλεί ο ένας του άλλου καθώς περιμένουν τον Γκοντό.

Τρώω τον πρώτο πάτσο. Εν η εξάρτηση που μας κρατά μαζί;

– Ώρες ώρες σκέφτουμαι αν θα ήταν καλλύττερα να μεινίσκαμεν ο καθένας μόνος του. Εν είμαστε πλασμένοι για την ίδια στράτα.

– Εν τζι εν τζαι τόσο σίουρον. 

– Όι. Τίποτε έννεν σίουρο.

Τρώω τον δεύτερο.

Respect life, never forget, λαλεί το stress ball του Ai Weiwei. “Δεν ξεχνώ” δεν σημαίνει “δεν συγχωρώ”. “Βάζω την πίκρα στην άκρη. Συμπαρίσταμαι στον πόνο” λέει ο Γιώργος Λιασής. Είδε 17 μέλη της οικογένειας του να δολοφονούνται εν ψυχρώ στα 15 του. Συνάντησε τον Χουσεϊν Ακανσόι που έχασε 30 μέλη της δικής του οικογένειας με παρόμοιο τρόπο. Ο πόνος σου δικός μου. Εν έχασα το σπίτι μου, εν εβίασαν γυναίκες της οικογένειας μου. Συμπαρίσταμαι, συναισθάνομαι. Αν τα κατάφεραν ο Λιασής, ο Ακανσόι, εγώ γιατί οϊ;

Η Αμμόχωστος χάνεται τζι εμείς περιμένουμε. Η Κύπρος πάει για δύο ανεξάρτητα κράτη τζι εμείς περιμένουμε. Η Κύπρος κρούζει τζαι ο ΠτΔ περιμένει τα ισραηλινά αεροσκάφη. Η Κύπρος κρούζει τζαι ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ΥΠΕΞ, διερωτάται ποιες ήταν οι πραγματικές προθέσεις του Τατάρ όταν είπε στον Αναστασιάδη να στείλει βοήθεια.

Οι Αμμοχωστιανοί θυμώνουν στα ομαδικά τους γκρουπ στα social media τζαι περιμένουν.

Οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών ακούν ξανά την εξαγγελία για ένα ορθολογικό πλάνο διαχείρισης σε περίπτωση πυρκαγιάς τζαι περιμένουν. (Στο μεταξύ αν εντοπίσετε καπνό ή φωτιά, τηλ. 1407)

Οι ανεμβολίαστοι περιμένουν. Να δουν.

Μια χώρα σε αναμονή. Μια αναμονή που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Από κοινότητα σε κοινότητα. “Ο Γκοντό δεν θα έρθει σήμερα αλλά θα έρθει οπωσδήποτε αύριο”, ανακοινώνει η παιδική φωνή στο ραδιόφωνο.

Τα χάχανα των κυανόκρανων ακούγονται πιο δυνατά. (Τζον, φέρε ακόμα μια μπύρα μέιτ).

Τα χάχανα των Κυπρίων στον Νότο συνεχίζονται.

Τα χάχανα των Κυπρίων στον Βορρά συνεχίζονται.

 

Η ζωή συνεχίζεται. Η Νεκρή Ζώνη εν ξανά ζωντανή.

 

Τι περιμένουμε;

Μερόπη Μωυσέως

 

 

 

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.