Συνέντευξη στον Αντώνη Γεωργίου

Ο Δάφνις Kόκκινος έχει περάσει τα τελευταία είκοσι τρία χρόνια χορεύοντας για την Pina Bausch, ενώ υπήρξε βοηθός της ως υπεύθυνος προβών του Χοροθέατρου του Βούπερταλ. Αυτή είναι η πρώτη φορά που δημιουργεί και συνθέτει ένα δικό του έργο, το Addio Addio Amore για την Πίνα, την Πίνα που παρ’ όλο ότι έφυγε «βρίσκεται παντού», αφού «σε κάθε κίνηση κάτι μας έχει πει, κάτι μας έχει διορθώσει». Για το έργο του αυτό, όπως μας ανέφερε, μάζεψε «ιστορίες που μου είχε διηγηθεί εκείνη, ιστορίες που της είχα πει εγώ. Όνειρα που είχα μαζί της και της είχα πει» και θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Ριάλτο την Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου και ώρα 20:30 σε συνεργασία με τη Στέγη Σύγχρονου Χορού Λεμεσού. Όσο για το χορό: «Αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το χορό, έχει ήδη κάνει ένα πρώτο βήμα στην ευτυχία».


ΔΑΦΝΙΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ 

  • Την Πίνα την ενδιέφερε πάντα το ιδιαίτερο και το διαφορετικό
  • Μάθαμε όχι μόνο πώς να κάνουμε κάτι, αλλά και γιατί το κάνουμε

Πρώτα βήματα στο χορό

Όταν ήμουν 15 χρονών, πήγα σε μία σχολή μπαλέτου στο Ηράκλειο. Ήμουν το μοναδικό αγόρι, η δασκάλα ήταν ευτυχισμένη πολύ και εγώ εργαζόμουν σκληρά. Οι μητέρες των συμμαθητριών μου όμως είχαν διαφορετική άποψη και απαίτησαν από τη δασκάλα να φύγω από τη σχολή. Για δική της λύπη και δική μου ακόμα μεγαλύτερη αναγκάστηκα να τα παρατήσω.

Περίμενα να τελειώσω το λύκειο, ώστε να μπορέσω να πάω στην Αθήνα και να γραφτώ σε μία σχολή χορού, πριν δώσω εξετάσεις μετά από δύο χρόνια στην Κρατική Σχολή Χορού. Η απόφαση ήταν πολύ εύκολη γιατί ήταν το μοναδικό που επιθυμούσα και οι γονείς μου ήταν συμπαραστάτες μου και υποστηρικτές μου στην όλη μου προσπάθεια.

Ίσως να ταίριαζε εδώ αυτό που είπε και ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας: «Εκείνον που θέλει, οι μοίρες τον οδηγούν, εκείνον που δεν θέλει, τον σέρνουν».

Βλέποντας Café Müller στο Ηρώδειο: αποκαλυπτικό, σοκαριστικό, υπέροχο

Ως δευτεροετής φοιτητής στην Κρατική Σχολή Χορού, είδα για πρώτη φορά στο Ηρώδειο το Café Müller και την Ιεροτελεστία της άνοιξης του Στραβίνσκι σε χορογραφία Pina Bausch. Ήταν τόσο αποκαλυπτικό, σοκαριστικό, υπέροχο, που ήμουν σίγουρος ότι εκεί θέλω να ανήκω. Έτσι όταν τελείωσα την Κρατική, πήρα το τρένο Αθήνα-Βούπερταλ. Σε τρεις μέρες ήμουν εκεί. Ακούγεται εύκολο και όντως είναι όταν κοιτάς μονάχα το στόχο σου. Και η νεότητα έχει αυτό το προσόν, αυτήν την «ιδιαιτερότητα». Να κοιτά το στόχο και να μη στήνει εμπόδια, που όντως υπάρχουν, αλλά ευτυχώς τα αγνοεί.

Και όπως λέει και ο ποιητής…

«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου»

Μετά από κάποιο καιρό που έφυγε η Πίνα, άρχισα να συλλέγω υλικό για να φτιάξω ένα κομμάτι για αυτήν. Ιστορίες που μου είχε διηγηθεί εκείνη, ιστορίες που της είχα πει εγώ. Όνειρα που είχα μαζί της και της είχα πει. Μερικές μικρές ιστορίες της καθημερινότητάς μας. Έψαχνα κάποιες κινήσεις σιγά-σιγά

Με την Πίνα, μια ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης

Με την Πίνα και την ομάδα κάναμε πρόβες, όπως και κάνουμε ακόμα, σε ένα παλιό σινεμά που έχει διαμορφωθεί σε στούντιο. Μόνο το πάτωμα έχει αλλάξει. Η οθόνη, οι καρέκλες στο μπαλκόνι, τα φώτα, οι ταπετσαρίες, όλα είναι όπως στη δεκαετία του ‘50. Είναι ο χώρος όπου δημιουργήθηκαν τα περισσότερα κομμάτια της ομάδας.

Η ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης που δημιούργησε η Πίνα μαζί μας, με χορευτές από παντού από τον κόσμο, καθένας με τις ιδιαιτερότητές του, τις αδυναμίες του και τα δυνατά του σημεία, συντέλεσαν σε αυτήν την ατμόσφαιρα ομαδικής και ατομικής δημιουργίας. Όταν δημιουργούσαμε καινούργιο κομμάτι, κάναμε ατελείωτες πρόβες να ανακαλύψουμε κάτι απλό, κάτι ίσως πιο δύσκολο, αλλά πάντα, κάτι αληθινό. Με την Πίνα μάθαμε όχι μόνο πώς να κάνουμε κάτι, αλλά και γιατί το κάνουμε. Ανακάλυψα πράγματα που μέχρι τότε είχα την αντίθετη άποψη, δηλαδή τη λανθασμένη.

Ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο, είδα ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα πάντα κοινά

Εξαιτίας των συμπαραγωγών που κάναμε με διαφορετικές πόλεις του κόσμου, γνωρίσαμε διαφορετικές κουλτούρες, κάναμε πολλές φιλίες, σε διαφορετικές γλώσσες, σε διαφορετικά μήκη και πλάτη. Είδα ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα πάντα κοινά. Τον πόνο, την αγάπη, την απουσία, το χαμόγελο, τη μοναξιά, την οργή. Μόνο που τα εκφράζουμε με διαφορετικό τρόπο. Και την Πίνα πάντα την ενδιέφερε το ιδιαίτερο και το διαφορετικό. Και αυτό προσπάθησε να δουλέψει με τον καθένα μας ξεχωριστά. Είμαστε όλοι διαφορετικοί και όμως λειτουργούμε σαν ομάδα. Ό,τι πιο δημιουργικό.

Πιστεύω ότι με τα πάνω από 40 διαφορετικά έργα, ρεπερτόριο της ομάδας και με το ότι η ομάδα περιοδεύει και κάνει παραστάσεις ανά τον κόσμο, έχει έρθει σε επαφή με ένα ευρύ κοινό διαφορετικών εθνικοτήτων και ηλικιών. Στη δεκαετία του ‘70 το κοινό έφευγε βρίζοντας από το θέατρό μας, μην μπορώντας ή μη θέλοντας να καταλάβει τη δουλειά της Πίνας. Αλλάζουν οι εποχές… Σε όλο τον κόσμο οι παραστάσεις μας είναι γεμάτες και κάποιοι ακολουθούν την ομάδα ανά τον κόσμο για να παρακολουθούν τη δουλειά μας.

Η Πίνα βρίσκεται παντού

Όλα αυτά τα χρόνια που η Πίνα δεν είναι πια μαζί μας, για μας δεν ήταν φυσικά εύκολα. Μας έσωσε το ρεπερτόριό μας και το ότι μπορούμε και το χορεύουμε.

Η Πίνα βρίσκεται παντού. Σε κάθε κίνηση κάτι μας έχει πει, κάτι μας έχει διορθώσει. Η γνώση και το ρεπερτόριο μεταδίδονται στους καινούργιους χορευτές μας. Στις παραστάσεις μας χορεύουμε και αυτοί που ήμασταν με την Πίνα και αυτοί που πήραμε μετά που η Πίνα δεν είναι πια μαζί μας. Είμαστε όλοι μια ομάδα.

Με την καινούργια καλλιτεχνική διεύθυνση που έχουμε από φέτος θα αρχίσουμε καινούργια κομμάτια με χορογράφους έξω από την ομάδα. Η Πίνα μάς άφησε ένα τεράστιο ρεπερτόριο και έχουμε ακόμα πολλή δουλειά μπροστά μας.

Addio Addio Amore, ένα κομμάτι για την Πίνα

Μετά από κάποιον καιρό που έφυγε η Πίνα, άρχισα να συλλέγω υλικό για να φτιάξω ένα κομμάτι για αυτήν. Ιστορίες που μου είχε διηγηθεί εκείνη, ιστορίες που της είχα πει εγώ. Όνειρα που είχα μαζί της και της είχα πει. Μερικές μικρές ιστορίες της καθημερινότητάς μας. Έψαχνα κάποιες κινήσεις σιγά-σιγά. Στα διαλείμματα, στα αεροπλάνα, στα ταξίδια μας, στις διακοπές…

Ήμουν σε όλα τα κομμάτια της ομάδας. Είτε σαν χορευτής, είτε ως διευθυντής προβών στα κομμάτια που ήμουν βοηθός της Πίνας. Είχα ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για πρόβες. Μου πήρε σχεδόν ένα χρόνο να το φτιάξω. Του έδωσα το τίτλο «Addio Addio Amore» από ένα παραδοσιακό τραγούδι της κάτω Ιταλίας που τραγουδάει η Σαβίνα Γιαννάτου, την οποία η Πίνα αγαπούσε πολύ.

Παρουσιάστηκε ήδη στο Έσσεν στη Γερμανία, στο Λίβερπουλ, στην Κρήτη, στη Θεσσαλονίκη, στο Σαντιάγο της Χιλής, στην Ανκόνα. Και αν τα καταφέρω χρονικά τα επόμενο θα είναι στην Νάπολη, Ιταλία. Σε λίγο αρχίζει η παράστασή μας Βίκτωρ εδώ στην Αμβέρσα. Είναι το πρώτο κομμάτι που έκανε η Πίνα σε συμπαραγωγή με τη Ρώμη. Ακολούθησαν παρά πολλές πόλεις ανά τον κόσμο.

Στη δεκαετία του ‘70 το κοινό έφευγε βρίζοντας από το θέατρό μας, μην μπορώντας ή μη θέλοντας να καταλάβει τη δουλειά της Πίνας. Αλλάζουν οι εποχές… Σε όλο τον κόσμο οι παραστάσεις μας είναι γεμάτες και κάποιοι ακολουθούν την ομάδα ανά τον κόσμο για να παρακολουθούν τη δουλειά μας

Για το χορό

Για μένα ο χορός είναι το μέσο που με βοηθάει να εκφράσω όλα αυτά που ίσως αν ήμουν μουσικός ή ζωγράφος να το έκανα μέσα από τις νότες και τα χρώματα… Είναι αυτό που μου διεγείρει το μυαλό ώστε να είμαι δημιουργικός, να ψάχνω, να αισθάνομαι, να δημιουργώ με άλλους μαζί και στην τελική να με κάνει ευτυχισμένο. Είναι αυτό που με κάνει να μοιράζομαι με άλλους όλα αυτά που νομίζω ότι είναι αναγκαία και ενδιαφέροντα…

Το πρώτο βήμα προς την ευτυχία

Αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το χορό, έχει ήδη κάνει ένα πρώτο βήμα στην ευτυχία, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες. Και αναφέρομαι σε αγόρια που θέλουν να γίνουν χορευτές και συχνά αντιμετωπίζουν δυσκολίες ή ακόμα και τον περίγελο των τριγύρω τους. Ας μην ξεχνάνε λοιπόν, ότι αυτός ο κόσμος πάντα αλλάζει προς το καλύτερο εξαιτίας των λιθοβολημένων και όχι αυτών που πετούν τις πέτρες…