Σήμερα ηχούν και πάλι οι σειρήνες για να μας θυμίσουν το δεύτερο σκέλος της τραγωδίας του 1974. Κάποιοι τις ακούνε και βουβοί θυμούνται το μαύρο καλοκαίρι του θανάτου, του ξεριζωμού. Κάποιοι ακούγοντας τις σειρήνες εξαπολύουν κατάρες, άλλοι στους πρωταίτιους, άλλοι στους εισβολείς, άλλοι και στους δύο. Κάποιοι βρίσκουν την ευκαιρία να δικαιολογήσουν την πολιτική τους ύπαρξη. Βγάζουν ανακοίνωση, ίσως να εκφωνήσουν και ένα πύρινο λόγο με πατριωτικές κορώνες και ύστερα από λίγο να πάρουν το αεροπλάνο για Μύκονο ή το δρόμο για το εξοχικό τους. Το καθήκον τους, ο αντικατοχικός τους αγώνας, εξαντλείται σε μια ανακοίνωση, μια ομιλία. Είναι και αυτοί που ακούγοντας τη σειρήνα σκέφτονται τους νεκρούς και αγωνίζονται για να δικαιωθεί η θυσία τους μέσα από την απαλλαγή από την κατοχή και τη λύση-επανένωση της χώρας μας. Δεν συμβιβάζονται με ένα σύνθημα, με ένα «δεν ξεχνώ»…

Σειρήνα