Ανοιχτός ορίζοντας/Ορίζοντας

Δέσποινα Μπεμπεδέλη: Το πρώτο μάθημα!

Παρα-σκηνικές ιστορίες και μαθήματα ηθο-ποιίας

Όταν το 1986 η κυρία Μαρία Αβρααμίδου με πληροφόρησε ότι το ΡΙΚ θα ανέβαζε το έργο μου Μανώλη…!  και πως το ρόλο θα τον αναλάμβανε  η κυρία Δέσποινα Μπεμπεδέλη, η πρώτη μου αντίδραση ήταν «Μα σοβαρομιλάτε;»

Η προσωπική μου σχέση με την κυρία Μπεμπεδέλη τότε περιοριζόταν σε ελάχιστες τυπικές κουβέντες « Γεια σας», «τί κάνετε;» κ.λ.π. Συνοδευόμενες πάντα από έναν απέραντο θαυμασμό και δέος που ένιωθα, όταν την έβλεπα στους σπουδαίους ρόλους που ερμήνευε στη σκηνή. Ένα δέος που δεν μου επέτρεπε να σηκώσω το βλέμμα μου τόσο ψηλά και να την ονειρευτώ ως ερμηνεύτρια δικού μου έργου. Ήταν κάτι το άπιαστο για μένα.

Γι’ αυτό και η αντίδρασή μου «Μα σοβαρομιλάτε;» Είναι δυνατόν η κυρία Μπεμπεδέλη μετά από τόσους μεγάλους ρόλους να καταδεχτεί να παίξει και να πάρει στα σοβαρά το «εργάκι» μου;

Και όμως καταδέχτηκε!

Μετά φόβου Θεού λοιπόν πήγα στην πρώτη ανάγνωση. Η κυρία Μπεμπεδέλη ήταν ήδη εκεί μόνη και φυλλομετρούσε το δακτυλογραφημένο κείμενό μου. Χαιρετιστήκαμε χαμογελώντας και καθίσαμε απέναντι, περιμένοντας τους άλλους συντελεστές. Εκείνη βυθισμένη στο κείμενο κι εγώ σαν αμήχανο «μαθητούδι» που περίμενε τη βαθμολογία του.

Όταν έφτασαν σε λίγα λεπτά και οι άλλοι και αφού αντάλλαξαν τις συνήθεις άσχετες με την ανάγνωση κουβέντες, η κυρία Μπεμπεδέλη γύρισε σε μένα και μου είπε: «Κύριε Νεοφύτου, το έργο σας είναι γραμμένο στην πανελλήνια δημοτική. Όμως στις σελίδες τάδε, τάδε και τάδε έχετε τρεις λέξεις της κυπριακής διαλέκτου. Σας ξέφυγαν;»

Πάγωσα! Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Κατάφερα να ψελλίσω απολογητικά και ξεροκαταπίνοντας συνεχώς: «Όχι, τις έβαλα επίτηδες. Ήθελα ένα ελάχιστο κυπριακό χρώμα και πίστευα πως εκεί δεν χαλούν το ρυθμό του έργου. Αν όμως θέλετε, μπορείτε να τις αλλάξετε.» Με κοίταξε με ένα παραξενεμένο βλέμμα: «Δεν θέλω να τις αλλάξω. Προς Θεού! Απλώς θέλω να  ξέρω πώς θα τις πω», είπε και μου χαμογέλασε.

Μπροστά στην Δέσποινα δεν συμπεριφέρομαι τώρα σαν «αμήχανο μαθητούδι». Όχι γιατί διανοούμαι ότι ανέβηκα στο ύψος της, αλλά γιατί η ίδια δεν αντιμετωπίζει κανένα σαν «μαθητούδι». Όμως μαθήτευσα κοντά της. Είτε παρακολουθώντας την να ερμηνεύει τεράστιους ρόλους, είτε να παίζει δικά μου έργα, είτε βλέποντας  και ακούοντάς την σε διάφορες συνεντεύξεις.

Το πρώτο μάθημα που πήρα από αυτή, σ’ εκείνη την πρώτη μας συνεύρεση, ήταν, πως αν θέλω να συνεργάζομαι με άξιους ανθρώπους του θεάτρου και σωστούς επαγγελματίες, πρέπει να μάθω να σέβομαι πρώτος εγώ, να υποστηρίζω και να υπερασπίζομαι με αξιοπρέπεια  την κάθε λέξη που βάζω στα κείμενά μου.

Σε ευχαριστώ, Δέσποινα! Και γι’ αυτό!

Γιώργος Νεοφύτου

 

 

 

 

 

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.