Διαστημικός κομμουνιστής



Του
Πάνου Τριγάζη

Στην εποχή μας το κομματικό φαινόμενο καταγράφει σημαντική υποχώρηση για πολλούς λόγους, κυρίως αντικειμενικούς, που σημαίνει ότι ο ρόλος του κόμματος της Αριστεράς δεν πρέπει να υπερβάλλεται. Στον Λένιν αποδίδεται η θέση ότι κομμουνιστής εκτός του κομμουνιστικού κόμματος δεν νοείται. Ωστόσο, στη διαδρομή του χρόνου που στο κομμουνιστικό κίνημα διαμορφώθηκαν διάφορα ρεύματα, σχήματα, η έννοια κομμουνιστής διεκδικείται από πολλούς, πέραν των επίσημων ΚΚ. Σε κάθε περίπτωση, το να είναι κανείς κομμουνιστής, τουλάχιστον στον 20ό αιώνα και σε χώρες σαν τη δική μας, ήταν ένα είδος αποστολής και στράτευσης στον άνθρωπο και την κοινωνία. Με άλλα λόγια, η ιδιότητα του κομμουνιστή δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξαντλείται στην απόκτηση κάρτας μέλους του κόμματος, αλλά συνοδεύεται από βαθύ ιδεολογικό και ηθικό περιεχόμενο. Ακόμα και οι αντίπαλοι του ΚΚΕ αναγνώριζαν το ηθικό μεγαλείο των κομμουνιστών, που σε κρίσιμες καμπές της ελληνικής ιστορίας στάθηκαν όρθιοι και ασυμβίβαστοι, υπερασπιζόμενοι τις αξίες και τα ιδανικά τους, θυσιάζοντας για αυτά συχνά και τη ζωή τους. Θυμάμαι και προοδευτικούς κληρικούς να παρομοιάζουν τον κομμουνισμό με τον χριστιανισμό. Μάλιστα, ένας εξ αυτών, ο αρχιμανδρίτης Σταμάτης Χατζηκυριάκος είχε εκδώσει βιβλίο στα μέσα της δεκαετίας 1980 με τίτλο «Ο Χριστός ήταν κομμουνιστής». Στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που τα ΚΚ (όχι πάντοτε με αυτό το όνομα) ανέλαβαν την εξουσία, ο τίτλος του μέλους του κόμματος κατέστη προνόμιο. Ειδικότερα, στη χώρα της Οκτωβριανής Επανάστασης, τη Σοβιετική Ένωση, το ΚΚΣΕ είχε μόνο 17 εκατομμύρια μέλη σε πληθυσμό άνω των 150 εκατομμυρίων, ενώ διατηρείτο και το στάδιο του δόκιμου μέλους του κόμματος. Για του λόγου το αληθές, εντόπισα και παραθέτω μέρος από το διάλογο του ηγέτη του ΚΚΣΕ και της ΕΣΣΔ Νικήτα Χρουτσόφ με τον σοβιετικό κοσμοναύτη Γκέρμαν Τίτοφ, που έκανε τη δεύτερη (πρώτος ο θρυλικός Γιούρι Γκαγκάριν) αποστολή, 6-7 Αυγούστου 1961, με το διαστημόπλοιο VOSTOK II. Σύμφωνα με την Αυγή της 8.8.1961, ο Χρουτσόφ είχε, μεταξύ άλλων, τον ακόλουθο διάλογο με τον Τίτοφ: Χρουτσόφ: Εκτελέσατε πρωτοφανή κοσμική πτήση. Πόσες φορές περιστραφήκατε γύρω από τον πλανήτη μας; Τίτοφ: Δεκαεπτά και μισή φορές, Νικήτα Σεργκέγεβιτς Χρουτσόφ: Σε πόσο χρόνο; Τίτοφ: Σε 25 ώρες και μερικά λεπτά. Χρουτσόφ: Είκοσι πέντε ώρες και μερικά λεπτά! Πρόκειται για ένα ηρωικό κατόρθωμα! Επραγματοποιήσατε το όνειρο της ανθρωπότητας. Είμαστε υπερήφανοι γιατί εσείς, ο Σοβιετικός πολίτης και ο κομμουνιστής το πραγματοποιήσατε. Τώρα δεν είσθε πια δόκιμο μέλος του κόμματος. Μπορείτε να θεωρείτε ότι το δοκιμαστικό στάδιο πέρασε, γιατί κάθε λεπτό της παρουσίας σας στο διάστημα αντιστοιχεί σε έτη. Κατά συνέπεια, περάσατε το στάδιο της δοκιμασίας και εδείξατε ότι είστε ένας πραγματικός κομμουνιστής που μπορείτε να κρατείτε υψηλά τη σημαία του Λένιν! Θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει τον ενθουσιασμό και τις υπερβολές του τότε ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, δεδομένου ότι είχε ήδη αρχίσει ο ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ για την κατάκτηση του διαστήματος, με αρχικό προβάδισμα της χώρας του Λένιν. Ωστόσο, η επισήμανση που θέλω να κάνω είναι ότι απόδειξη της αποτυχίας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» είναι το γεγονός ότι, δυστυχώς, το 1991, όταν απαγορεύτηκε και διαλύθηκε το ΚΚΣΕ, δεν έλαβε χώρα ούτε μία διαδήλωση στη Μόσχα εναντίον της απόφασης αυτής του Γέλτσιν, που είχε καταστεί πανίσχυρος μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 19ης Αυγούστου της ίδιας χρονιάς, από τους υποτιθέμενους «σωτήρες» του σοσιαλισμού.
*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ