Έγκλημα και ατιμωρησία

Της Μαρίας Παπαλαζάρου Φράγκου*

«Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυµάται…»

Τούτους τους στίχους που έγιναν τραγούδι δεν τους ήξερες και ούτε τους άκουσες ποτέ. Μα ήταν για σένα βίωµα και απόσταγµα ζωής. Και ήταν παράπονο γιατί έµειναν µόνο «της Σιωπής» οι στίχοι να αναζητούν τη δικαίωση για τα παλικάρια σου και τα παλικάρια όλης της Κύπρου…

Το δράµα της πατρίδας µας, αποτυπωµένο στο µαύρο τσεµπέρι µιας χαροκαµένης µάνας, στο χαραγµένο από τον πόνο πρόσωπο ενός πατέρα, στο γερασµένο πρόωρα κορµί µιας συζύγου και στο µελαγχολικό βλέµµα ενός παιδιού που το µεγάλωσαν τα «πώς» και τα «γιατί», κινδυνεύει να µείνει στη µνήµη µόνο αυτών που έζησαν κι έπαθαν από την τραγωδία. Κινδυνεύει να µείνει αποτυπωµένο σε τάφους και µνηµεία ηρωικώς πεσόντων, τραγουδηµένο σε επετειακές εκδηλώσεις, ενώ ολοένα και ελλοχεύει ο κίνδυνος να δραπετεύσει από τη συλλογική µνήµη. Γιατί συντελέστηκε ένα έγκληµα χωρίς εγκληµατίες.

Το αφήγηµα του «εµφύλιου διχασµού», του «αδελφοκτόνου σπαραγµού» και της «εντεταλµένης αποστολής» γίνεται επίσηµη πολιτική και θύµατα και θύτες γίνονται ένα. Τι κι αν τους πρώτους έκαναν ήρωες το θάρρος και η γενναιότητά τους να αντισταθούν στους δεύτερους, οι οποίοι συµπεριφέρθηκαν ως Εφιάλτες και ως τέτοιοι πρέπει να αντιµετωπίζονται.

Τα χρόνια της προδοσίας σαράντα εφτά.

Το φασιστικό πραξικόπηµα της 15ης του Ιούλη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν ένα έγκληµα προσχεδιασµένο, µία συνειδητή πράξη για ανατροπή της νοµιµότητας και δεν ενδιέφερε τους φορείς της προδοσίας αν αυτές οι ενέργειες θα άνοιγαν την πόρτα στην Τουρκία.

Σαράντα εφτά χρόνια µετά και κάποιοι µιλούν για λήθη. Και την προωθούν. Μιλούν για συµφιλίωση. Μα η όποια συµφιλίωση δεν µπορεί να είναι µονόδροµος, αλλά διαδροµή διπλής κατεύθυνσης. Και δυστυχώς έχουν µαζευτεί πολλοί αµετανόητοι, πολλοί που αρνούνται να παραδεχθούν το πλήγµα που επέφεραν στην πατρίδα. Αυτοί που µας κυβερνούν εγκαλούνται για πολλά. Και για την προσβολή της µνήµης ακόµα περισσότερο.

Τι θα γίνει σε λίγα χρόνια; Άµα τώρα, που ακόµα η µνήµη συντηρείται -από αυτούς που τη συντηρούν και την διαφυλάττουν- γίνεται διαστρέβλωση της αλήθειας και βιασµός της Ιστορίας, τι θα γίνει σε είκοσι, πενήντα χρόνια;

Η ανοχή και η ατιµωρησία οδήγησαν στο θράσος και στην ασυδοσία. Ο κλάδος ελαίας του Μακάριου έγινε η κολυµβήθρα του Σιλωάµ, που µέσα της ξεπλύθηκε η προδοσία και οι προδότες.

Συνηθίσαµε να λέµε πως λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους δεν έχουν µέλλον. Στην Κύπρο κατάντησε φράση κλισέ που κολλά παντού. Και την χρησιµοποιούν µε κάθε ευκολία και οι βιαστές της Ιστορίας και οι φορείς της προδοσίας.

Μας λένε πως παρελθοντολογούµε. Μα το παρελθόν µάς δείχνει το δρόµο προς το µέλλον. Και είναι εδώ η διαφορά µας µε αυτούς που διαφεντεύουν την τύχη του τόπου και του λαού.

* Γενική Γραμματέας της Παγκύπριας Οργάνωσης Συγγενών Πεσόντων Αντιστασιακών

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.