Με αφορμή/Ορίζοντας

Είναι μια υπενθύμιση η Τέχνη. Ότι είμαστε άνθρωποι.

Με αφορμή τη μουσική παράσταση Paroles, σε κείμενα Γάλλων ποιητών και συγγραφεών που παρουσιάζεται από την alliance Française de Limassol στο Θέατρο Ριάλτο ο Δημήτρης Σπύρου και η Μαρία Φιλίππου μιλάνε στον Ορίζοντα:

 Paroles”. Γιατί διαλέξατε αυτόν το τίτλο; 

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από την ομώνυμη ποιητική συλλογή του Ζακ Πρεβέρ. Ταιριάζει με την παράστασή μας γιατί σημαίνει απλώς “Κουβέντες”. Η παράσταση μας αυτό κάνει, κουβεντιάζει, προτείνει κείμενα από το γαλλικό ρεπερτόριο. Ναι με μια ιδιαίτερη μορφή, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από κουβέντα με το κοινό αυτό που θέλουμε να κάνουμε.

 Στην ποίηση, και σε όποιο έργο υπάρχει ποιητικότητα, αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι η αίσθηση.

Πως εννοείται το υπερρεαλιστική παράσταση;

Ο μουσικός υπερρεαλισμός που έχουμε ως υπότιτλο, αφορά στον τρόπο που δουλέψαμε στην επιλογή των κειμένων και τη σειρά παρουσίασης. Είναι καθαρά συνειρμική η αλληλουχία των ποιημάτων. Σε κάποιες περιπτώσεις η ροή της σκέψης μας είναι ξεκάθαρη και μάλλον θα είναι φανερή στο κοινό, σε άλλες όχι τόσο. Αν επιμέναμε όμως να εκλογικεύσουμε τα πράγματα, θα καταλήγαμε να κάνουμε μια ποιητική βραδιά με αναγνώσεις κειμένων με συνοδεία μουσικής. Δεν ήταν αυτός ο στόχος μας. Στην ποίηση, και σε όποιο έργο υπάρχει ποιητικότητα, αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι η αίσθηση. Επιδιώκουμε να μεταφέρουμε την αίσθηση των ποιημάτων και του καθενός ως μονάδα, αλλά και ως προς το πού μπορεί να μας οδηγήσει το καθένα.  Είναι δηλαδή ένας συνειρμικός περίπατος στη γαλλική λογοτεχνία. Επίσης, χωρίς να το επιδιώξουμε, επιλέξαμε – όχι αποκλειστικά, αλλά στην πλειοψηφία- κείμενα υπερρεαλιστών ποιητών. Αυτό υποθέτω από μόνο του λέει κάτι.

Ποιους ποιητές θα παρουσιάσετε;

Παρουσιάζουμε έργα των Μπωντλέρ, Ελυάρ, Πρεβέρ, Ρεμπώ, Αραγκόν, Σαρτρ, Μπρετόν, Κενώ. Δεν επιλέξαμε τους συγγραφείς, επιλέξαμε έργα τους χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στο τι έχει γραφτεί από ποιον, γι αυτό και δεν υπάρχει ίση παρουσία των ποιητών στην παράσταση. Η επιλογή έγινε σύμφωνα με το τι μας αφορά σήμερα, εδώ, ποια ποιήματα σχολιάζουν ή ερευνούν θέματα που ενδιαφέρουν κι εμάς, αλλά και ποια είναι γραμμένα με τρόπο που να μας αγγίζουν, να μας συγκινούν.

Μου φαίνεται ότι ο κόσμος αποστειρώνεται, ότι παίζουμε σε ταινία φαντασίας, όπου οι άνθρωποι ζουν παρέα με τα ρομπότ

Η μουσική πόσο επηρεάστηκε από τη ιδια την ποίηση και από αυτή την «αντισυμβατική ζωή» των ποιητών που αναφέρεστε;

Η μουσική δεν επηρεάστηκε από οτιδήποτε πέρα από την αίσθηση των ποιημάτων, το ιδιαίτερο κράμα που μπορούσε να βγει μεταξύ μας ως μουσικό σχήμα ή ομάδα. Είμαστε τρεις διαφορετικοί άνθρωποι επί σκηνής που προτιμήσαμε να βρούμε τι κοινές ανησυχίες έχουμε ως άτομα και ως σύνολα χωρίς να προδικάζουμε το αποτέλεσμα.

Το βασικό κριτήριο ήταν να ακούσουμε τα ποιήματα ,να δούμε τι μας φέρνουν στο μυαλό από προσωπικές μας αναμνήσεις και ιστορίες, να βρούμε τη σύνδεση ως άτομα και μετά να βρούμε τι υπάρχει μέσα που να μας εκφράζει γενικά ως ομάδα. Δεν ακολουθήσαμε κάποια μέθοδο ,το αντίθετο θα έλεγα, απλά ακούσαμε στην ησυχία τι λεν οι λέξεις και μετά τις χρωματίσαμε.

Πάντα υπάρχουν καταραμένοι ποιητές, αλλά δεν γράφουν απαραίτητα ποίηση.

Έχουμε σήμερα «καταραμένους ποιητές»;

Πάντα υπάρχουν καταραμένοι ποιητές, αλλά δεν γράφουν απαραίτητα ποίηση. Είναι όσοι αδυνατούν ή αρνούνται να προσπεράσουν οτιδήποτε δεν τους φαίνεται σωστό – και δεν εννοώ ηθικά σωστό με την κοινώς αποδεκτή εννοια – είναι μια προσωπική τους θεώρηση των πραγμάτων που καθορίζει το σωστό. Οι καταραμένοι ποιητές μου φαίνεται ότι ήταν άνθρωποι αυτοκαταστροφικά ευαίσθητοι, αλλά θαρραλέοι γιατί μοιράζονται ανοικτά τις πιο προσωπικές τους σκέψεις. Εγώ γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους. Δεν γράφουν ποίηση αλλά μοιάζουν με ποιητές. Ζουν απομονωμένα γιατί οι επιλογές τους ξενίζουν το σύνολο.

Πόσο αναγκαία παραμένει η ποίηση στη καθημερινότητα μας; Η μουσική; Η τέχνη;

Απόλυτα αναγκαία. Μου φαίνεται ότι ο κόσμος αποστειρώνεται, ότι παίζουμε σε ταινία φαντασίας, όπου οι άνθρωποι ζουν παρέα με τα ρομπότ. Και δεν ξέρεις ποιος είναι τι. Είμαστε όλοι τόσο βιαστικοί, τόσο απασχολημένοι, κουρασμένοι – είναι λες και ξεχνάμε τα συναισθήματα μας κάθε πρωί στο σπίτι και βγαίνουμε στους δρόμους μόνο με τη λογική. Αν ακούσεις μουσική όμως στο αυτοκίνητο, αλλάζει το πράμα, δεν αλλάζει; Αν διαβάσεις λίγο πριν κοιμηθείς, ένα καλό μυθιστόρημα, σε παρασέρνει η καλή γραφή, μια καλή παράσταση, μια μελωδία. Σου θυμίζει ότι δεν είμαστε μόνο ότι κάνουμε, είμαστε πρωτίστως αυτό που νιώθουμε. Είναι μια υπενθύμιση η Τέχνη. Ότι είμαστε άνθρωποι.

Επί σκηνής
Μαρία Φιλίππου:  σκηνική επιμέλεια, τραγούδι, αφήγηση
Δημήτρης Σπύρου: μουσική σύνθεση, Φωνή, theremin, beats,sampling, loops
Ανδρέας Ροδοσθένους: μουσική σύνθεση, Ηλεκτρικό μπάσο, loops, effects

Θέατρο Ριάλτο

27 Οκτωβρίου, 20:30

Social Media 110066 1

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.