Δύο παιδιά μόνα στη γειτονιά, χωρίς επίβλεψη γονιών, με τους γείτονες να τα παρατηρούν, το γραφείο ευημερίας να ενημερώνεται και την κατάσταση να αφήνεται για να φτάσουμε μέχρι εδώ. Το ένα να σκοτώσει το άλλο. Και είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε πλέον τα γνωστά.

Ότι ευθύνεται ο ένας, ότι ευθύνεται ο άλλος, ότι θα γίνουν μελέτες, ότι θα προσληφθούν άτομα και θα στελεχωθούν υπηρεσίες για αντιμετώπιση του προβλήματος, μέχρι να το ξεχάσουμε σιγά σιγά και ο θυμός μας να καταλαγιάσει για την τόση ανευθυνότητα που υπάρχει γύρω μας…
Δυστυχώς αυτή την κοινωνία έχουμε, δυστυχώς ο θυμός διαρκεί λίγες μόνο μέρες ή και ώρες. Εκ των υστέρων λέμε πολλά, εκ των προτέρων όμως δεν κάνουμε τίποτα.

Π.Π.