Εκλογές2021: Πόπη Αβραάμ: Οι εκλογές να δώσουν μήνυμα απαλλαγής από ανθρώπους χωρίς όραμα

Συνέντευξη στον Κυριάκο Λοΐζου

Γυναίκα των Τεχνών και του Πολιτισμού, η Πόπη Αβραάμ είναι πέραν πάσης αμφιβολίας μία σημαίνουσα προσωπικότητα στο χώρο. Υποψήφια βουλευτής με το ΑΚΕΛ στη Λευκωσία στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, η σπουδαία ηθοποιός μίλησε στη «Χαραυγή», τόσο για τον Πολιτισμό όσο και για την ανάγκη αλλαγής σε όλα τα επίπεδα

Είστε υποψήφια με το ΑΚΕΛ σε μία περίοδο πολιτικής έντασης στο νησί. Τι είναι αυτό το οποίο μπορεί να αλλάξει το ΑΚΕΛ κατά την άποψή σας στη συγκεκριμένη συγκυρία;

Διανύουμε μια πρωτόγνωρη για τα κυπριακά δεδομένα περίοδο ασυδοσίας, διαφθοράς, έπαρσης, αλαζονείας και διαπλοκής. Βιώσαμε οργανωμένη, βάναυση βία εναντίον ήσυχων, ειρηνικά διαμαρτυρόμενων νέων, απαγορεύτηκαν ανθρώπινα δικαιώματα όπως αυτό της ελεύθερης έκφρασης διαμαρτυρίας, λαμβανομένων όλων των μέτρων υγιεινής. Δεν υπάρχει ίχνος ευθιξίας ή mea culpa. Η διαχείριση της πανδημίας έγινε εκ του προχείρου. Πολλές φορές δεν εισακούστηκαν οι προτάσεις των ειδικών επιδημιολόγων, αλλά η κυβέρνηση έπραξε κατά το δοκούν, με αποτέλεσμα την έξαρση της επιδημίας. Ακόμα και με τις χαλαρώσεις δεν λήφθηκαν υπόψιν οι ιδιαιτερότητες, οι πρακτικές και η εφαρμοσιμότητα τής εκάστοτε χαλάρωσης. Το Κυπριακό έχει βουλιάξει, πληθαίνουν πια οι ψίθυροι για λύση δύο κρατών. Πρέπει οι επόμενες εκλογές να δώσουν το μήνυμα της αλλαγής και της απαλλαγής από ανθρώπους χωρίς όραμα και έγνοια για την Κύπρο και το λαό της.

Πολιτισμός και Κράτος – Πολιτεία: Τι πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει και πού θα στοχεύσετε σε περίπτωση εκλογής σας;

Γίναμε μάρτυρες εν μέσω πανδημίας μίας απίστευτης απαξίωσης όλοι οι άνθρωποι του Πολιτισμού. Η παντελής άγνοια του αρμόδιου υπουργείου αλλά και της κυβέρνησης για τον Πολιτισμό και τα προβλήματά του φανέρωσε τη γύμνια του βασιλιά. Μας απέδειξαν πως οτιδήποτε δεν παράγει οικονομικό όφελος, δεν τους ενδιαφέρει. Μετά τις συνεχείς παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις μας και αφού συντάξαμε οι ίδιοι μια λίστα με τον αριθμό των άμεσα εξαρτώμενων εργαζομένων στο χώρο του Πολιτισμού και της τέχνης, μας «πέταξαν» κυριολεκτικά ένα ποσό πολύ κατώτερο του κατώτατου ποσού που εδικαιούτο ο κάθε εργαζόμενος και στην πορεία, πάντα μετά από δικές μας έντονες παρεμβάσεις, εξήγγειλαν τη δημιουργία υφυπουργείου Πολιτισμού. Ακολούθησε πληθώρα άστοχων κινήσεων χωρίς να λάβουν υπόψιν τους ανθρώπους που είναι ενεργοί στο χώρο γνωρίζοντας τα πρακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και τις ιδιορρυθμίες του επαγγέλματός μας, καθώς δεν υπάρχει μόνιμη ενασχόληση, κάλυψη κοινωνικών παροχών, ούτε και υποχρέωση των επιχορηγούμενων θεάτρων για εξασφάλιση του ελάχιστου μισθού, παροχών και χρόνου εργασίας. Ως εκ τούτου, πρέπει να κατοχυρωθούμε επαγγελματικά λαμβάνοντας υπόψιν τις ιδιαιτερότητες και τις εμφανείς δυσκολίες που έχει ο χώρος μας, για να εξασφαλίσουμε όπως όλοι εύρυθμες συνθήκες εργασίας για την επιβίωσή μας αλλά και την αναπόσπαστη δημιουργική μας λειτουργία για το καλό του Πολιτισμού και της κοινωνίας ευρύτερα.

Έχετε μία επαναπροσεγγιστική δράση. Πείτε λίγα λόγια σχετικά με αυτό και ένα σχόλιο για το Κυπριακό.

Από το 1987 ήρθαμε με το Σατιρικό -όπου ήμουνα εκτός από ηθοποιός και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου- σε επαφή με το τουρκοκυπριακό δημοτικό θέατρο της Λευκωσίας. Ανταλλάξαμε παραστάσεις, ιδέες, ανησυχίες, φόβους και ελπίδες σχετικά με εθνικό μας θέμα. Από τη δική τους παράσταση της Ειρήνης του Αριστοφάνη στο Σατιρικό, αλλά και τις δικές μας στο θέατρό τους, φάνηκε η ανταπόκριση του κόσμου πόσο συγκινητική ήταν! Τόση η δίψα και η φλόγα της επανένωσης της πατρίδας μας και τόσο έντονα τα συναισθήματά μας, που ένιωθα πως μόνο γι’ αυτό άξιζε που έγινα ηθοποιός. Αργότερα, συνεργαστήκαμε σε κοινές παραστάσεις, όπου μία εξ αυτών δόθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το αποκορύφωμα της συνεργασίας μου ήταν η Λυσιστράτη του Αριστοφάνη στα Κύπρια σε σκηνοθεσία Χρίστου Ζάνου, με όλο τον θίασο του τουρκοκυπριακού δημοτικού θεάτρου Λευκωσίας, στην τουρκική γλώσσα, και στη συνέχεια δώσαμε παραστάσεις όλο τον χειμώνα στην κατεχόμενη Λευκωσία. Και φυσικά, η συμμετοχή μου στην ταινία του Ντερβίς Ζαΐμ «Σκιές και πρόσωπα», όπου όλοι μιλάγαμε και τις δύο γλώσσες και που αφορούσε στα γεγονότα του ’63 – ’64. Όλες αυτές οι επαφές με τους Τουρκοκύπριους συναδέλφους και όχι μόνο δημιούργησαν μια ζύμωση και μια ισχυρή πεποίθηση πως είμαστε αυτοί που δικαιωματικά ορίζουμε αυτόν τον τόπο και μόνο μέσα από μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα ειρηνικό και αισιόδοξο μέλλον. Μέχρι τότε όμως, οφείλουμε μέσα από την Παιδεία μας και τον Πολιτισμό να καλλιεργήσουμε το πνεύμα της συνεργασίας και της συνύπαρξης στους νέους ανθρώπους, για να μη μεγαλώσουμε παιδιά με ρατσιστικές, ξενοφοβικές και φασιστικές τάσεις.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.