Mε αφορμή … την παρουσίαση της καινούργια της δουλειάς WISH στο θέατρο Ριάλτο στις 24 και 25 Οκτωβρίου η  Έλενα Αντωνίου μιλάει στον Ορίζοντα:  

 

WISH και προηγούμενες δουλειές Η έρευνα μου και τα έργα μου τα τελευταία χρόνια βασίζονται στη διεύρυνση της σκηνικής εμπειρίας, στην “απελευθέρωση” του βλέμματος ως παρατήρηση κυρίως από την πλευρά του θεατή/ παρατηρητή αλλά και από την πλευρά του καλλιτέχνη, στον χρόνο – διάρκεια και τη μετατόπιση των σωματικών και συναισθηματικών ορίων. Το νέο μου έργο WISH διευρύνει ακόμα πιο πολύ τα όρια της σκηνικής εμπειρίας και δίνει έμφαση στο βλέμμα, σε αυτό το βλέμμα που από υποκείμενο μπορεί να σε κάνει αντικείμενο και το αντίστροφο. Επίσης το WISH έρχεται ως συνέχεια του έργου MAINSTAGE που έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο που μας πέρασε στη Στέγη Ωνάση στην Αθήνα στα πλαίσια του Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων 2019.

Η σχέση θεατή και περφόρμανς Η σχέση θεατή- παρατηρητή με το έργο αλλά και τον καλλιτέχνη είναι από τα βασικότερα στοιχεία της έρευνας μου. Συχνά αναφέρομαι στον ενεργό θεατή όχι με την έννοια της συμμετοχής αλλά με την έννοια ότι αφήνω στο θεατή την ελευθερία της πρόσληψης. Δεν θέλω καθόλου να πάρω τον θεατή από το χεράκι, ούτε να του καθορίσω τη σχέση του με το έργο. Το να είμαστε θεατές είναι μια κανονική κατάσταση, έχει ελευθερία άρα και ευθύνη και ως εκ τούτου και απόφαση. Ένας τέτοιος θεατής είναι που καθιστά ένα έργο βαθιά κοινωνικοπολιτικό.

Θέατρο Ριάλτο

24 Οκτωβρίου, 20:30

25 Οκτωβρίου, 20:30 και 22:30

Μια εξαιρετική πεντάδα καλλιτεχνών Έλενα Αγαθοκλεόυς, Έλενα Γαβριήλ, Έλενα Καλλινίκου, Ελεάνα Αλεξάνδρου, Αριάνα Μαρκουλίδου. Είναι μια δυνατή ομάδα με γυναίκες καλλιτέχνες και έγινε πολύ συνειδητά. Τις γνώριζα όλες από πριν, παρακολουθώ τις προσωπικές τους δουλειές και είμαι ευγνώμων για αυτή τη συνεργασία. Αν και έχουν ξαναδουλέψει κάποιες από αυτές μεταξύ τους σε άλλες δουλειές είναι η πρώτη φορά που γίνεται με αυτό το συνδυασμό καλλιτεχνών. Αυτό που με συγκινεί είναι η πίστη τους στην ιδέα του έργου κάτι που νιώθω πως υπήρχε από την αρχή. Ήταν απόλυτα διαθέσιμες στη διαδικασία, πολύ δοτικές και αφέθηκαν σε μια προσωπική διαδρομή η κάθε μία μέσα στο έργο που ήταν και το ζητούμενο. Δεν ήθελα καθόλου να φτιάξω ομάδα ή να γίνουν ομάδα. Ήθελα 5 κυρίαρχες Μονάδες. Και είναι. Και τις ευχαριστώ.

Οι υπόλοιποι συντελεστές Θέλω να αναφερθώ και στους υπόλοιπους συντελεστές που πέρα από τον Σταύρο Γασπαράτο στη μουσική  που συνεργαζόμαστε τα τελευταία χρόνια, με τους υπόλοιπους συνεργάζομαι πρώτη φορά και είναι ο Χρήστος Κυριακίδης στο Art Direction και στα κοστούμια, ο Οδυσσέας Ι. Κωνσταντίνου στη δραματουργία και ο Βασίλης Πετεινάρης στο σχεδιασμό φωτισμού. Τους θαυμάζω και τους ευχαριστώ.

Πρώτη φορά χορογραφείτε χωρίς να συμμετέχετε η ίδια. Πως είναι το αίσθημα; Δεν είναι εύκολο. Δουλεύοντας για πολύ καιρό  σε σόλο έργα η διαδικασία είναι υπέροχη αλλά σίγουρα μοναχική και επίπονη. Μου είναι δύσκολο να είμαι απ’ έξω αλλά νομίζω τώρα σε αυτό το έργο ήταν η σωστή στιγμή να το δοκιμάσω. Αν το δοκίμαζα πριν 2 χρόνια δεν θα μπορούσα να το καταφέρω. Μου είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθώ συναισθηματικά και για να είμαι ειλικρινής μάλλον δεν θέλω. Το θετικό είναι πως τώρα έχοντας τον ρόλο του εξωτερικού παρατηρητή είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω την πρακτική μου σε άλλα άτομα και να δω πως μπορώ να την επικοινωνήσω και να την εξελίξω. Βέβαια με προβληματίζει το πού θα είμαι κατά τη διάρκεια της παράστασης και το πώς θα αντιδράσω. Όσο και να προετοιμάζομαι νιώθω λίγο εκτός της καλλιτεχνικής μου φύσης.

Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Και σε μια εποχή όπου το “θέαμα” κυκλοφορεί εκεί έξω ανεμπόδιστα είτε αυτό λέγεται social media, είτε αυτό λέγεται τηλεόραση, είτε θέατρο, ο άνθρωπος βρίσκεται αδιάκοπα στη θέση του θεατή. Και αυτό έχει μια ευθύνη τελικά, δε νομίζετε;

  Η παράσταση και ο χώρος του Ριάλτο Όπως και το MAINSTAGE στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Ωνάση έτσι και το WISH τώρα στο Ριάλτο είναι έργα που από την αρχή δημιουργήθηκαν για να παρουσιαστούν σε τέτοιες σκηνές με αυτή την συγκεκριμένη  αρχιτεκτονική. Ο χώρος του θεάτρου λειτουργεί σαν μια εγκατάσταση που μέσα σε αυτή δομείται και εξελίσσεται  η ενέργεια του έργου. Δεν είναι ένα έργο που μπορεί να προσαρμοστεί σε μια σκηνή black box. Χρειαζόμαστε την απόσταση και κυρίως χρειαζόμαστε ως προαπαιτούμενο το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που περιβάλλει την αρχιτεκτονική κατασκευή αντίστοιχων θεάτρων. Έτσι μπορούμε να επαναδιαπραγματευτούμε και ίσως  να αποδομήσουμε τις μέχρι τώρα θεατρικές χωροταξικές συμβάσεις και να επιχειρήσουμε μια νέα σκηνική εμπειρία πέρα από τα προφανή δεδομένα .

Γιατί WISH; Γιατί ήταν μια έντονη προσωπική συνειδητοποίηση. Γιατί ενώ πριν ήταν μια λέξη – έννοια που είχε ένα θετικό πρόσημο τώρα μου βγάζει κάτι παθητικό και απαισιόδοξο. Στα αγγλικά ο ορισμός της λέξης WISH αναφέρεται σε μια έντονη επιθυμία για κάτι που μάλλον δεν θα γίνει, δεν θα πραγματοποιηθεί. Από προσωπικό επίπεδο μέχρι και σε πολύ σοβαρά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ευχόμαστε πράγματα χωρίς να κάνουμε κάτι ουσιαστικό για αυτό, χωρίς να δρούμε. Νιώθω πως με κάποιο τρόπο κρυβόμαστε πίσω από την ευχή γιατί φοβόμαστε να διεκδικήσουμε αυτό που θέλουμε. Θα έλεγα πως έγινε η “ευχή” ακόμα ένα εργαλείο του σύγχρονου δυτικού κόσμου ώστε να αποφεύγει την πράξη – δράση.

«Η μοναδική ευθύνη που βαραίνει τον θεατή είναι η απόλυτη ελευθερία του» αναφέρεται στο δελτίο τύπου. Αισθάνομαι πως έχουμε βολευτεί ως θεατές στον ρόλο του καταπιεσμένου. Και έτσι δικαιούμαστε να παρακολουθούμε κάτι χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη αυτού που συμβαίνει.  Αλλά ως θεατές ερμηνεύουμε πάντα αυτό που βλέπουμε μέσω των δικών μας προσωπικών φίλτρων . Άρα υπάρχει  μια μορφής δράσης στον ρόλο του θεατή. Και για πρώτη φορά στο WISH αντιλαμβάνομαι (ως θεατής σε δικό μου έργο) πόση δύναμη και εξουσία – μπορεί να – έχει ο θεατής απέναντι σε αυτό που βλέπει. Προσωπικά δεν με αφορά να αντιμετωπίζω τον θεατή ως παθητικό κομμάτι της δημιουργίας. Ο Σαρτρ το είχε πει και το χρησιμοποιώ: Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Και σε μια εποχή όπου το “θέαμα” κυκλοφορεί εκεί έξω ανεμπόδιστα είτε αυτό λέγεται social media, είτε αυτό λέγεται τηλεόραση, είτε θέατρο, ο άνθρωπος βρίσκεται αδιάκοπα στη θέση του θεατή. Και αυτό έχει μια ευθύνη τελικά, δε νομίζετε;

 

 

 

 

 

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.