Συναντήσεις /Ορίζοντας

Έλενα Χριστοδουλίδου: Τέλος στα ψέματα, τίποτε πια εν κρυπτώ

Ο Αντώνης Γεωργίου συναντά την Έλενα Χριστοδουλίδου και μιλάνε για το Εν κρυπτώ το νέο έργο του Χοροθεάτρου Αμφίδρομο που χορογραφεί και παρουσιάζεται στα φετινά Κύπρια

Η ανάγκη γεννάει τα πάντα, όλες τις εμπνεύσεις μας

Από πού το εμπνεύστηκες το νέο έργο του Χοροθεάτρου Αμφίδρομο που χορογραφείς και παρουσιάζεται στα φετινά Κύπρια;

Η ανάγκη γεννάει τα πάντα, όλες τις εμπνεύσεις μας. Ζώντας σε συνθήκες διαρκών περιορισμών και με τις απειλές να ανακυκλώνονται και να διαδέχονται η μία την άλλη – από τη πανδημία στον πόλεμο και κατόπιν στην κλιματική κρίση – χωρίς τελειωμό, έχουμε σήμερα την ανάγκη εντονότερα από ποτέ να νιώσουμε ξανά ελεύθεροι, να αναψηλαφίσουμε τους εαυτούς μας, να πάψουμε πιά να κρυβόμαστε μέσα στους φόβους μας ή πίσω από αυτούς,  να αφήσουμε να εκραγεί και να μετασχηματιστεί σε εκφραστική δύναμη αυτή η αρνητική ενέργεια που επί μακρόν συσσωρεύτηκε και συσσωρεύεται μέσα μας, ακόμα και – γιατί όχι; – να επαναστατήσουμε. Καταρχάς απέναντι σε όσα μας θέλουν να κρυβόμαστε μέσα ή πίσω από τους φόβους μας, σε όσα μας θέλουν μοναχικούς και παραιτημένους.

Πες μας λίγα λόγια για το έργο

Το έργο Εν Κρυπτώ που παρουσιάζεται στα Κύπρια είναι ένας αναζωογονητικός μετασχηματισμός της συσσωρευμένης άρνησης σε λυτρωτική κατάφαση, μια τελετουργική υπενθύμιση της ανάγκης για ελευθερία. Τέσσερις υπέροχοι χορευτές, από την Κύπρο, από το Ισραήλ και από την Ελλάδα (δύο) και τρεις εξαιρετικές χορεύτριες από την Κύπρο, συν μια εκφραστικότατη ηθοποιός και χορεύτρια της νέας κυπριακής γενιάς σε έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο, θα επιχειρήσουν να παρασύρουν το κοινό ώστε να συντονιστεί με ένα ωριαίο τελετουργικό ανόθευτης ελευθερίας, απαλλαγμένης από συμβάσεις και περιορισμούς, έντονα αν μη τι άλλο ψυχοθεραπευτικό. Αυτό που οφείλει, καταρχάς, η τέχνη χορού να είναι.

Οι πρόβες, καθ’ όλη τη διάρκεια του Αυγούστου, είναι πολύωρες επί καθημερινής βάσεως, εξαντλητικές. Παρά το γεγονός ότι οι δυό παραστάσεις του Εν Κρυπτώ είναι προγραμματισμένες σχετικά νωρίς, 6 Σεπτεμβρίου στη Λευκωσία και 8 Σεπτεμβρίου στη Λεμεσό, προσδοκoύμε σε γεμάτο θέατρο. Θέλουμε ένα κοινό – πώς να το κρύψω μιλώντας για ένα έργο, που αυτό ακριβώς, την απόδραση από το υπαρξιακό μας κρυφτούλι, πραγματεύεται; – γεμάτο θέληση να συντονιστεί και να απογειωθεί, από πλευράς μου δεσμευόμενη πως από όλους τους συντελεστές της παράστασης έχουνε γίνει τα πάντα ώστε ο στόχος να επιτευχθεί.

Έχουμε σήμερα την ανάγκη εντονότερα από ποτέ να νιώσουμε ξανά ελεύθεροι, να αναψηλαφίσουμε τους εαυτούς μας, να πάψουμε πιά να κρυβόμαστε μέσα στους φόβους

Το Αμφίδρομο Χοροθέατρο έκλεισε ήδη μια εικοσαετία παρουσία στα χορευτικά του τόπου και συνεχίζει. Τι κρατάτε ως Ομάδα από τη μέχρι σήμερα πορεία σας; 

Για να γίνει κατανοητή η σημασία της εικοσαετούς πορείας, καλό και χρήσιμο είναι να ειπωθεί πως τα 20 χρόνια μεταφράζονται σε κάμποσες δεκάδες παραγωγές, πολλές στην Κύπρο και κάμποσες σε χώρες του εξωτερικού, σε όλες τις ηπείρους πλην (ακόμα) Αυστραλίας, σε εκατοντάδες καλλιτεχνικούς συνεργάτες, όχι μόνο χορευτές αλλά και πολλών άλλων τεχνών υπηρέτες, και σε ένα κοινό χιλιάδων ανθρώπων με τους οποίους έχουμε μέσα στα χρόνια μοιραστεί τις δουλειές μας. Η τέχνη χορού υπηρετούμενη με συνέπεια και συνέχεια, μεταφράζεται σε ένα σύμπαν ολάκερο που τη γεννά και τη μοιράζεται, τη γεννά για να τη μοιράζεται και τη μοιράζεται για να παραμένει πάντα ζωντανή. Τι μπορείς, λοιπόν, να αφήσεις έξω από ένα σύμπαν ολάκερο; Τα πάντα κρατάμε.

Ποιες ήταν οι κυριότερες προκλήσεις όλα αυτά τα χρόνια;

Όλες οι προκλήσεις της τέχνης που σέβεται τον εαυτό της, πάντα μέσα στα χρόνια συμπυκνώνονται σε αυτή καθαυτή τη μια και μοναδική πρόκληση που γεννάει τη τέχνη: Την αναγνώριση και τη συνείδηση της εκφραστικής ανάγκης που πρέπει να συμπυκνωθεί και αποδοθεί στην όποια της ανά εποχή εκδοχή. Η τέχνη – αυτό με έναν τρόπο λέει και η νέα μας παράσταση από τον τίτλο της εκκινώντας – δεν έχει τη δυνατότητα να κρύβεται πίσω από βολικές ευκολίες και φοβίες, η τέχνη οφείλει να αποκαλύπτει τις ευκολίες και φοβίες μετασχηματίζοντάς τες στον βαθμό του ανά εποχή εφικτού ή κατανοητού σε απελευθερωτικές αλήθειες.

Κάποιοι ισχυρίζονται πως τα τελευταία χρόνια έχουμε «εδραίωση» του σύγχρονου χορού στην Κύπρο με ότι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή πλούσια δραστηριότητα αλλά και ταυτόχρονα επανάληψη ίσως και στασιμότητα. Πώς το σχολιάζεις αυτό;

Ο αριθμός των ανθρώπων που είτε ασχολούνται είτε προσπαθούν είτε θέλουν να νομίζουν πως μπορούν να ασχοληθούν με την πολύ απαιτητική τέχνη  του σύγχρονου χορού, έχει αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, κι αυτό όχι μόνο στην Κύπρο. Η αύξηση του επαγγελματικού ενδιαφέροντος συνιστά, καταρχάς, μια θετική εξέλιξη. Από κει και πέρα είναι προφανές, ότι η έλλειψη πολιτικής γνώσης, βούλησης και σχεδιασμού, ώστε να είναι διαφορετική η αντιμετώπιση αυτών που ξέρουν και μπορούν και αυτών που απλά νομίζουν, γεννά παρατράγουδα. Όπως και να έχει, επί του περιεχομένου της η τέχνη σε όλο τον κόσμο κι όχι μόνο στην Κύπρο κρίνεται από τον βαθμό στον οποίο ανταποκρίνεται στην ανάγκη που υπηρετεί, στην ανάγκη δηλαδή να εκφράζει τη κοινωνική δυναμική προόδου ή και απελευθέρωσης.

Το Εν Κρυπτώ είναι ένας αναζωογονητικός μετασχηματισμός της συσσωρευμένης άρνησης σε λυτρωτική κατάφαση, μια τελετουργική υπενθύμιση της ανάγκης για ελευθερία

Συχνά τοποθετείσαι για θέματα που αφορούν τον τομέα του χορού αλλά και τους καλλιτέχνες. Τι πρέπει να γίνει από πλευρά Πολιτείας για στήριξη των δημιουργών;

Ας ξεκινήσουμε από τα πολύ βασικά, δηλαδή από την υπαρξιακή μας ανάγκη να μπορούμε να αναγνωρίζουμε, να σεβόμαστε και εντέλει να υπηρετούμε την αλήθεια, χωρίς να υπολογίζουμε στο ελάχιστο το κόστος. Τέλος στα ψέματα με τα οποία αυτός ο τόπος έχει μάθει να συνυπάρχει από την ίδρυση αυτού του κράτους , τίποτε πια εν κρυπτώ μπας και περάσουμε ή για να περάσουμε. Αν αυτό γίνει μπούσουλας, τότε θα ανασάνουμε και θα στηριχτούμε όλοι – καλλιτέχνες και μη – όσοι πραγματικά κάτι δημιουργούμε ή θέλουμε να δημιουργήσουμε σε αυτό τον τόπο. Η κυρίαρχη λογική ‘’λίγο σε όλους και πολλά περισσότερα στους δικούς μας’’ για να μη μιλά κανείς και για να κοροϊδεύουμε τον χρόνο παριστάνοντας πως προχωράμε μπροστά ξέροντας πως μόνο αυτό δεν κάνουμε είναι η νομοτελειακή συνταγή καταστροφής.

Πώς μπορούν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να συμβάλλουν στην περαιτέρω ανάπτυξη του χορού;

Η τέχνη του χορού είναι οι καλλιτέχνες της, η ανάπτυξη της τέχνης του χορού είναι η ανάπτυξη (με την έννοια της διαρκούς βελτίωσης) των καλλιτεχνών της. Πώς μπορούν να βελτιωθούν; Δουλεύοντας συνέχεια, διαβάζοντας, επενδύοντας σκέψη, παρακολουθώντας τις εξελίξεις συνέχεια. Και κατόπιν, ειδικά σε ότι αφορά τους χορευτές, όσο το δυνατόν περισσότερο γυμναζόμενοι και όσο το δυνατόν περισσότερο χορεύοντας. Με μια φράση, σεβόμενοι όσο περισσότερο γίνεται αυτό που έχουν επιλέξει σε αυτή τη μικρή ζωή να κάνουν. Για να τους σεβαστεί κι’ αυτό…

Η τέχνη του χορού είναι οι καλλιτέχνες της, η ανάπτυξη της τέχνης του χορού είναι η ανάπτυξη (με την έννοια της διαρκούς βελτίωσης) των καλλιτεχνών της

Υπάρχει διάθεση συνεργασίας και στήριξης ανάμεσα στου δημιουργούς στο χώρο του χορού;

Οι άνθρωποι που πραγματικά σέβονται την τέχνη του χορού και τους εαυτούς τους ως υπηρέτες της, σέβονται και εκτιμούν – άρα και με κάθε δυνατό τρόπο στηρίζουν – ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί τη τέχνη που υπηρετούν.

Ποια τα επόμενα σχέδια σου;

Να συνεχίσω με κάθε δυνατό τρόπο να στηρίζω τους ανθρώπους που σέβομαι και με σέβονται, στηρίζω και με στηρίζουν. Αυτό που κάνω μια ζωή, αυτό που έκανα λίγα χρόνια πριν δημιουργώντας από το υστέρημά μου το Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο. Πώς λέγεται αυτό; Αναγνώριση της ανάγκης λέγεται και ακολούθως υπηρέτησή της, ο λόγος ύπαρξης της τέχνης και των καλλιτεχνών της.

Τι είναι για σένα ο χορός;

Για όσους κι όσες μέχρι τώρα δεν το έχουν καταλάβει: Η απόδραση από το ψέμα που μας επιβάλλουν, ο τρόπος ή η σύμβαση αν θέλετε της ελευθερίας μας, η βαθύτερη έκφραση της ανάγκης μας να εκφραζόμαστε, να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε.

Χορογραφία: Έλενα Χριστοδουλίδου
Μουσική: Αντρέας Μουστούκης
Σκηνογραφία, κοστούμια: Ελένη Ιωάννου, Προβολή, κάμερα: Aλέξανδρος Δημητρίου, Σχεδιασμός φωτισμού: Αλεξάντερ Γιότοβιτς, Διεύθυνση παραγωγής: Αντώνης Σκορδίλης
Χορεύουν: Ήβη Χατζηβασιλείου, Νικόλ Γιάννακα, Ιωάννα Σάββα, Μαρία Μασώνου, Γιάννης  Οικονομίδης, Λιρόν Οζέρι, Σπύρος Μπεκιάρης, Απόστολος Κουσίνας.

300051413 10160375329325152 4258545418278302545 N

Φεστιβάλ Κύπρια

6 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας, 20:30

8 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Ριάλτο , Λεμεσός, 20:30

298100105 10160357673515152 2538566475425856550 N

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.