Της Ελένης Μαύρου

Πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η ανακοίνωση της ΚΕΔΙΠΕΣ πριν λίγες μέρες ότι «έχει ενεργοποιηθεί το Σχέδιο Εγγύησης Δανείων προς την Ελληνική Τράπεζα, αφού έχει υποβληθεί απαίτηση ύψους 65,8 εκατ. ευρώ για την περίοδο 1ης Σεπτεμβρίου 2018 μέχρι 30 Ιουνίου 2019».

Αναμενόμενο. Πολλές οι λερωμένες φωλιές.


Όταν τον Ιούλη του 2018 ολοκληρωνόταν το έγκλημα της διάλυσης του Συνεργατισμού πολλοί μπορεί να μην πρόσεξαν ότι τις επιλογές των κυβερνώντων θα τις πληρώνει η κυπριακή κοινωνία για πολύ καιρό.

Η συμφωνία, η οποία εγκρίθηκε τότε από τη Βουλή με τις ψήφους των κομμάτων ΔΗΣΥΔΗΚΟΕΔΕΚ – ΕΛΑΜ, προέβλεπε μεταξύ άλλων ότι για τα επόμενα 12 χρόνια η Ελληνική Τράπεζα θα δικαιούται αποζημίωση για ενδεχόμενες ζημιές από την ανάληψη της διαχείρισης των καταθέσεων του Συνεργατισμού. Η αποζημίωση θα καταβάλλεται από την ΚΕΔΙΠΕΣ, αλλά σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό η υποχρέωση μεταφέρεται στην Κυπριακή Δημοκρατία!

Τότε, το Υπουργείο Οικονομικών καθησύχαζε τους πάντες επικαλούμενο μελέτη εξειδικευμένου οίκου με βάση την οποία η εγγύηση τυχόν ζημιών της Ελληνικής Τράπεζας δεν θα ξεπεράσει τα 155 εκατ. ευρώ σε βάθος 12 χρόνων. Διαβεβαίωνε μάλιστα ότι τον πρώτο χρόνο η αποζημίωση θα ήταν περίπου 31 εκατ. ευρώ.

Σημειώστε ότι όταν οι κυβερνώντες πήραν την πλήρη κυριότητα και έλεγχο του Συνεργατισμού τον Αύγουστο του 2013, ο Συνεργατισμός είχε 14 δις ευρώ καταθέσεις, 11,5 δις ευρώ δάνεια και 1,2 δις ευρώ ομόλογα.

Είναι φανερό ότι η απαίτηση της Ελληνικής Τράπεζας για αποζημιώσεις ύψους 65,8 εκατ. ευρώ για τους πρώτους δέκα μήνες ξεπερνά κατά πολύ τις εκτιμήσεις του Υπουργείου Οικονομικών. Αυτό σημαίνει ότι οι ζημιές για τους φορολογούμενους ενδέχεται να είναι μεγαλύτερες απ’ αυτές που εκτιμήθηκαν αρχικά.

Αντί οποιασδήποτε εξήγησης, το Υπουργείο Οικονομικών «ξέχασε» τι έλεγε πριν το καλοκαίρι του 2018 και σε ανακοίνωσή του ισχυρίζεται ότι «το ποσό της απαίτησης συνάδει με τους αρχικούς υπολογισμούς»!

Η συνειδητή μεθόδευση της διάλυσης του Συνεργατισμού, η μεγαλύτερη κοινωνική και δημοσιονομική απώλεια για τον τόπο μετά το 1974 (με άγνωστο, ακόμα και σήμερα, το πραγματικό κοινωνικό κόστος αυτής της απώλειας), ήταν αποτέλεσμα των παραλείψεων, των μεθοδεύσεων και των ιδεολογικών αγκυλώσεων της κυβέρνησης Αναστασιάδη-Συναγερμού.

Διόρισαν τους ημέτερους και φίλους τους στα ανώτερα πόστα για να τον διοικήσουν -αυτούς στους οποίους η Ερευνητική Επιτροπή απέδωσε ξεκάθαρα ευθύνες: «Η κύρια αιτία της κακοδαιμονίας του Συνεργατισμού υπήρξε ο ανθρώπινος παράγοντας -η αμέλεια, η ανικανότητα, αλλά το χειρότερο η ασυδοσία και η απληστία πολλών, οι οποίοι είχαν ταχθεί να ηγούνται και να υπηρετούν τον Συνεργατισμό».

Το ξεπούλημα του Συνεργατισμού φόρτωσε την οικονομία και τους φορολογούμενους πολίτες με χρέος και ελλείμματα και την ίδια ώρα άφησε την κοινωνία ανοχύρωτη μπροστά στην αυθαιρεσία των τραπεζών. Αποτελεί ακόμα μια απόδειξη -ίσως την πιο ηχηρή- ότι η κυβέρνηση της Δεξιάς εξυπηρετεί με τις πολιτικές της τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα της κοινωνίας.