Ένα «αόρατο» έγκλημα

Portrait of woman

 

Της


Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei



Ελένης Μαύρου

 

Η βία σε βάρος των γυναικών παραμένει ένα από τα κομμάτια της θλιβερής και συχνά κρυφής πραγματικότητας του σύγχρονου κόσμου. Δεν κοιτάζει σύνορα, δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ πολιτισμών, κοινωνικής τάξης, θρησκείας ή εθνικότητας. Εμφανίζεται παντού: στο σπίτι, στην εργασία, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, στο δρόμο, στα δημόσια μέσα μεταφοράς και στο διαδίκτυο. Μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε γυναίκα. Συνιστά την πιο βάρβαρη και την πιο διαδεδομένη μορφή συστηματικής διάκρισης και ανισότητας που συνεχίζουν να βιώνουν οι γυναίκες στην καθημερινή τους ζωή.

Μια στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της. Μία στις πέντε γυναίκες θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Το 71% των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων παγκοσμίως είναι γυναίκες και κορίτσια. Μία στις δέκα γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν υποστεί διαδικτυακή παρενόχληση από την ηλικία των 15 χρόνων.

Η κατάσταση στην Κύπρο δεν ξεφεύγει από την παγκόσμια εικόνα. Το 2017, μόνο η Γραμμή 1440 δέχτηκε 12.833 κλήσεις. Κυρίως από γυναίκες (89%). Για επαναλαμβανόμενα (στο 88% των περιπτώσεων) περιστατικά. Σύμφωνα δε με στατιστικές της αστυνομίας, αν και υπάρχει μια αυξητική τάση στις αναφορές περιστατικών βίας στην οικογένεια, αυτά είναι μεταξύ των λιγότερο αναφερόμενων εγκλημάτων στην Κύπρο.

Το χειρότερο είναι ότι η Κύπρος έχει από τα χαμηλότερα ποσοστά σε καταδίκες στην Ευρώπη και οι ποινές θεωρούνται από πολλούς ανεπαρκείς και μη αποτρεπτικές. Αμφιβάλλω λοιπόν πολύ αν το πολυδιαφημισμένο νομοσχέδιο που ετοιμάζει το Υπουργείο Δικαιοσύνης για ποινικοποίηση κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών, με πρόνοιες για παράλληλη αύξηση των ποινών, θα έχει ουσιαστικά αποτελέσματα.

Είναι φανερό ότι, ακόμα και σε χώρες που το νομικό οπλοστάσιο είναι ενισχυμένο, συνήθως οι γυναίκες δεν έχουν επαρκή πρόσβαση στο νόμο, λόγω έλλειψης νομικής παιδείας και πόρων, έλλειψης ευαισθησίας από πλευράς των οργάνων επιβολής του νόμου και λόγω της εμμονής στις παραδοσιακές και στερεότυπες νοοτροπίες.

Χρειάζεται λοιπόν να γίνουν παράλληλα πολλά άλλα για να αλλάξουν πραγματικά τα πράγματα.

Η σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή όποια άλλη μορφή βίας υφίστανται οι γυναίκες, δεν προκύπτει σε «κενό αέρος». Η βία κατά των γυναικών αποτελεί μέρος της δομής των κοινωνιών μας και του συστήματος λειτουργίας τους. Φτώχεια, ανασφάλεια, αλλά και κοινωνική συνείδηση που δημιουργείται με τους μύθους και τις «πολιτιστικές» επιταγές είναι οι βασικές αιτίες τής -έστω σιωπηλής- αποδοχής της βίας.

Η βία όμως δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένες μορφές, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η πορνεία, το εμπόριο ανθρώπων. Οι γυναίκες σήμερα ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας και των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, χωρίς συλλογικές συμβάσεις και δικαιώματα. Ζουν τη βία του να μην έχεις αργία ούτε μια Κυριακή για να την αφιερώσεις στην οικογένεια και στα ενδιαφέροντά σου. Οι νεότερες βιώνουν τη βία της απόλυσης, λόγω εγκυμοσύνης, πλέον και με τη βούλα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Η ζωή τους γίνεται ακόμα πιο δύσκολη από το ξήλωμα της δημόσιας Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι γυναίκες δυσκολεύονται περισσότερο να σταθούν ανεξάρτητες οικονομικά και να μην εγκλωβίζονται, παρά τη θέλησή τους, σε προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις, παθογόνες και προβληματικές, επικίνδυνες για τις ίδιες και τα παιδιά τους. Σε αυτό το έδαφος αυξάνονται και οι πρακτικές που παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών.

Τη βία που γεννούν οι πολιτικές λιτότητας, πότε επιτέλους θα την αντικόψουμε;

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.

Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei