Ο ακτιβιστής Marwan Mahmoud από τη Γάζα καταδιωκόμενος για τη δράση του κατέληξε στην Κύπρο για να συνεχίσει το πολυεπίπεδο κοινωνικό και ειρηνιστικό έργο του

Έκανε τρόπο ζωής και βίωμά του την πάλη για την ειρήνη στη ματοβαμμένη Παλαιστίνη

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Κάποιοι άνθρωποι είτε γιατί το κουβαλούν από τη γέννησή τους, είτε πολύ περισσότερο γιατί τους επέβαλαν οι συνθήκες μέσα στις οποίες άρχισαν να γνωρίζουν τον κόσμο, έχουν βάλει στις προτεραιότητες της ζωής τους τον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη συνεργασία των ανθρώπων απ’ όποια φυλή ή θρησκεία κι αν προέρχονται και τελικά την ειρήνη σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Σ’ αυτή την κατηγορία των ανθρώπων που από τα πολύ μικρά τους χρόνια πέρασαν στην όχθη των ειρηνιστών και μάλιστα κάνοντας το ξεκίνημά τους σε μια από τις πιο σκληρές και χρόνιες εμπόλεμες περιοχές, ανήκει και ο Παλαιστίνιος Marwan Mahmoud που τα παιδικά του βιώματα είναι υπερπλήρη από τις απάνθρωπες εικόνες ενός τόπου όπου ο πόλεμος, η βία και ο θάνατος αποτελούν για δεκαετίες την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Πολυτάραχη η ζωή του 33χρονου σήμερα Μαρουάν, ο οποίος μετά από μια πολυεπίπεδη ακτιβιστική δράση για την ειρήνη στο τόπο του και στον κόσμο, κυνηγημένος βρέθηκε στη δική μας πατρίδα που κι αυτή παλεύει για την επανένωση και τη συνεργία του λαού της, συνεχίζοντας από δω να συμμετέχει με όποιον προσφερόμενο τρόπο στην κοινωνία και στην υπόθεση της ειρήνης. Μιλώντας μαζί του, διακρίνεις από την πρώτη στιγμή την ειλικρίνεια σε αυτά που λέει και την ανιδιοτέλεια που χαρακτηρίζει τις πρωτοβουλίες και τις ενέργειές του.

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του από τη γέννηση του στη Γάζα και την πορεία του στον κόσμο, η ταυτότητα που δίνει για τον εαυτό του είναι «κοινωνικός και ειρηνικός ακτιβιστής» με πολλές κοινές συμμετοχές παλαιστινιακών και ισραηλινών οργανώσεων στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ και την Ιορδανία. «Με στόχο πάντα να σταματήσει κάθε μορφή βίας και να οικοδομηθεί μια ειρηνική και ασφαλής ζωή για τις μελλοντικές γενιές», όπως χαρακτηριστικά μας λέει.

Η παιδική του ηλικία, περιττό να πούμε ότι ήταν δύσκολη, όπως για κάθε παιδί που γεννιέται και μεγαλώνει, αν καταφέρει να επιζήσει, στην περιοχή της Γάζας. «Ήμουν από τα τυχερά παιδιά αφού κατάφερα και μπόρεσα να βρω δουλειά από τα δώδεκά μου, βοηθώντας τους γονείς και τις επτά αδελφές μου που κατάφεραν να έχουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση», αναφέρει επισημαίνοντας όμως ότι λόγω της κατάστασης που επικρατεί στη Γάζα, κανένας από την οικογένεια δεν έχει δουλειά.

Αναφερόμενος στην προσήλωσή του από μικρό παιδί, στο όνειρο της επικράτησης της ειρήνης και ασφάλειας στην πατρίδα του, ο Μαρουάν τονίζει ότι είχε εναντιωθεί σε όλες τις μορφές βίας και δολοφονίας μεταξύ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών. Του προτάθηκε από διεθνές θεσμικό όργανο και συμμετείχε ως ο μόνος Παλαιστίνιος από τη Λωρίδα της Γάζας, σε εργαστήριο ειρηνιστών με άλλους Παλαιστινίους και Ισραηλινούς, αλλά και ακτιβιστές από τον υπόλοιπο κόσμο. Επιστρέφοντας με πολλές γνώσεις και εμπειρίες «κατάφερα να αλλάξω τις απόψεις πολλών ανθρώπων στη Γάζα και δημιουργήσαμε μια ομάδα νέων για την ειρήνη με κοινές δραστηριότητες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων».

Συμμετείχε επίσης, μεταξύ άλλων, σε διάσκεψη στο Αμμάν της Ιορδανίας, με αντικείμενο την απόταξη κάθε μορφή βίας και την προώθηση της ανοχής απέναντι σε όλες τις θρησκείες.

Στο στόχαστρο της Χαμάς

Για αυτή τη δράση του όμως, ο Μαρουάν ανέμενε ότι κάποια στιγμή θα βρισκόταν στο στόχαστρο των εχθρών της ειρήνης. «Όταν η Χαμάς έμαθε για το έργο που κάναμε, πολλοί από τους φίλους μου ανακρίθηκαν και φυλακίστηκαν», μας λέει επισημαίνοντας ότι «η Χαμάς είναι ενάντια σε όλες τις ενέργειες που σχετίζονται με την ειρήνη και δεν θέλει ο έξω κόσμος να γνωρίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι στη Γάζα που θέλουν ειρήνη και χτίζουν καλές σχέσεις με τους Ισραηλινούς γείτονές τους».

Κάποια στιγμή έγινε και η δική του σύλληψη και για ένα διάστημα χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο του Ισραήλ όπου, όπως επισημαίνει, είχε καλή φροντίδα. Ενώ βρισκόταν ακόμα στο νοσοκομείο, ενημερώθηκε ότι με την επιστροφή του στη Γάζα θα συλλαμβανόταν και πάλι από τη Χαμάς. «Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να επιστρέψω, καθώς η ζωή μου θα βρισκόταν σε σοβαρό κίνδυνο και αποφάσισα να ζητήσω άσυλο σε μια ευρωπαϊκή χώρα», μας λέει προσθέτοντας ότι με τη βοήθεια φίλων του και μέσω Ιορδανίας πέρασε στην Τουρκία με την προοπτική να συνεχίσει για κάπου στην Ευρώπη.

«Δεν είχα ιδέα ότι η ζωή στην Τουρκία θα ήταν πολύ δύσκολη και εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης και των στενών δεσμών πολλών ανθρώπων με τη Χαμάς» αναφέρει, επισημαίνοντας ότι ο φόβος των κινδύνων που τον απειλούσαν τον υποχρέωσε να κρύβεται για τέσσερις περίπου μήνες, ώσπου πήρε μια πρόσκληση για να πάει στη Νορβηγία. Κάτι όμως που δεν έγινε κατορθωτό, αφού η πρεσβεία στην Τουρκία αρνήθηκε τη θεώρηση. Αποτυχία είχαν και άλλες προσπάθειες να φύγει νόμιμα από την Τουρκία.

Στην Κύπρο με ασφάλεια, αλλά με πρόβλημα επιβίωσης

Με αυτό τον συνεχή κατατρεγμό, ο Παλαιστίνιος ειρηνιστής έκρινε ότι το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν να καταφύγει στην Κύπρο. Κάτι που έγινε με την οικονομική βοήθεια φίλων και μεταφορικό μέσο μια βάρκα που τον αποβίβασε στα κατεχόμενα, απ’ όπου και πέρασε στη συνέχεια στις ελεύθερες περιοχές.

«Για πρώτη φορά, μετά από αρκετό καιρό, ένιωσα ασφαλής… η διαφορά μεταξύ του κυπριακού και του τουρκικού λαού είναι τεράστια…» λέει για να προσθέσει όμως ότι «δυστυχώς η ζωή εδώ είναι ακόμα πολύ δύσκολη για μένα» και εξηγεί ότι αντιμετωπίζει σοβαρό στεγαστικό πρόβλημα και δεν μπορεί να εργαστεί.

«Ως πρόσφυγας δεν επιτρέπεται να εργάζομαι ή να ενσωματώνομαι στην κυπριακή κοινωνία. Θα χρειαστεί να περιμένω τουλάχιστον ενάμιση χρόνο, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία ασύλου, με την ελπίδα ότι θα μου χορηγηθεί πλήρες καθεστώς πρόσφυγα», αναφέρει επισημαίνοντας ότι το βοήθημα που παίρνει από τα κράτος είναι πολύ μικρότερο από αυτό που απαιτείται για την κάλυψη των ελάχιστων απαιτήσεων της καθημερινής ζωής.

«Επειδή δεν μου επιτρέπεται να εργαστώ, δεν είμαι σίγουρος πως μπορώ να επιβιώσω… δεν θέλω να ζω από φιλανθρωπίες γιατί είμαι πολύ περήφανος άνθρωπος και θέλω να εργαστώ για να συνεισφέρω πλήρως στην κυπριακή κοινωνία και να μπορέσω να συνεχίσω το έργο μου για την ειρήνη, αλλά και να βοηθήσω την οικογένειά μου στη Γάζα», μας λέει αναφέροντας ότι από τότε που ήρθε στην Κύπρο εργάζεται εθελοντικά στον Ερυθρό Σταυρό, «γιατί ήταν πολύ ευγενικοί με μένα και θέλω να είμαι κι εγώ σε θέση να βοηθήσω άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμένα».

 

 

 

Μας έχεις Like στο Facebook ;