Ορίζοντας/ Σημεία κοινού

Ένα κοινό έργο.  Ένα συλλείτουργο

72743328 462048524437481 408207706290126848 nΑλάσιος ή κατά κόσμο Αντρέας Χρυσάνθου και Αρίφ  Αλί  Αλπαϋράκι.  Όπως οι ίδιοι λένε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου τους, γεννήθηκαν στη Πάφο (με λίγα χρόνια διαφορά), πέρασαν ίδιους πόνους και πίκρες, μεγάλωσαν παράλληλα, πήγαν πανεπιστήμιο σπούδασαν γυναικολογία – μαιευτική.  Επέστρεψαν στην παρτίδα τους. Ονειρεύτηκαν την εποχή όπου τα παιδιά που θα έφερναν στον κόσμο θα ζούσαν σε ένα όμορφο , ειρηνικό και ευτυχισμένο μέλλον.  Ασχολήθηκαν με την τέχνη και τον πολιτισμό.  Αναπόφευκτο. Και με την πολιτική, στο χώρο της Αριστεράς.   Αναπόφευκτο. Εκεί συναντήθηκαν, στην οργανωμένη πάλη.  Και σ΄ αυτό το βιβλίο δίνουν απόψε το παρόν τους.

Τόσα πολλά κοινά στοιχεία,  λες και συνωμότησε το σύμπαν.  Τίποτα, το μεταφυσικό,. Είμαστε, απλά,  ένας τόπος μικρός με μια μακραίωνη ιστορία.  Κοινά βιώματα, κοινή πορεία, ιστορία. Εκεί,  οι πίκρες και οι χαρές ενός λαού.  Ο Αντρέας και ο Αρίφ, τέκνα της ανάγκης, της οργής, των αγώνων αυτού του λαού και του οράματος του,  να ζήσει ξανά ενωμένος σε μια ελεύθερη κοινή παρτίδα.

Και η ποίηση τους τόσο όμοια, λες και εμπνέονταν μαζί. Άλλωστε,  η μούσα τους ήταν  κοινή, και μαζί έγραψαν στίχους, την ίδια ώρα, για τα ίδια πράγματα.  Και δεν είχαν ακόμα συναντηθεί. Ακόμα  και η τεχνοτροπία, η δομή του στίχου, το ύφος.  «Από  Πάφο ως Καρπάσι  …»  Σαν να λέμε « Που δύσην ως ανατολή τζαι που βορράν ως νότον, »  που αβίαστα παραπέμπει στους λαϊκούς μας ποιητάρηδες, ενίοτε, και στον μακρόσυρτο δεκαπεντασύλλαβο της δημοτικής μας ποίησης.

Έχουμε εδώ ένα κοινό έργο.  Ένα συλλείτουργο. Με εξαιρετική μετάφραση ένθεν και ένθεν.  «Μια συνάντηση κάτω από τον ίδιο ουρανό της αγαπημένης μας παρτίδας που  τ΄ ακρογίαλια της, από Πάφο μέχρι το Καρπάσι,  διατηρούν τόση ομορφιά, αλλά κρύβουν και τόσες πολλές πικρές αναμνήσεις και δάκρυα » για να δανειστώ τα λόγια των ίδιων των ποιητών.

Το έργο του Αντρέα Χρυσάνθου  (Αλάσιου) και του Αρίφ Αλί  Αλπαϋράκι, διαπνέεται από δύο συστατικά ζωτικά στοιχεία.  Το ένα είναι η παθολογική αγάπη για τον τόπο που τους γέννησε.  Την κοινή τους πατρίδα.  Την μοιρασμένη τους παρτίδα που οριοθετεί και το όραμα τους, την επανένωση, έστω και με χειρουργικό νυστέρι και συρραφή, ξέροντας ότι ο χρόνος θα επουλώσει τις πληγές και θα επέλθει η ίαση.  Το άλλο ζωτικό στοιχείο είναι η ίδια η ζωή, με τους ανθρώπους της, νέους γέρους, παιδιά, άντρες γυναίκες.  Οι γυναίκες, που κατέχουν εξέχουσα θέση στην ποίηση τους.  Άρρηκτα δεμένη με την πορεία τους σ΄ αυτό τον τόπο.  Ιδιαίτερα το βλέπουμε στο ποίημα του Αρίφ  «Η χώρα μου και η γυναίκα μου», αλλά και στον Αλάσιο «Αγάπη του Χειμώνα»  ή «το κορίτσι του φεγγαριού». Αγάπη. Έρωτας. Η κοινή συμπόρευση στη ζωή.

Οι ποιητές μας δεν είναι πεσιμιστές, δεν είναι απαισιόδοξοι, δεν απογοητεύονται.  Τους το απαγορεύει η ανθρωποκεντρική του ιδεολογία και κοσμοαντίληψη.  Δεν βλέπουν τα ζητήματα στατικά και ανεπηρέαστα.  Δεν παραγνωρίζουν τη διαλεκτική σχέση  και την αλληλεπίδραση.   Από εδώ εκπηγάζει και ο διεθνισμός τους, η αλληλεγγύη τους.  Ξέρουν πως δεν είμαστε ο περιούσιος λαός,  αλλά δεν βρεθήκαμε σίγουρα από το πουθενά.  Έχουμε τη δικής μας ιστορία στο πέρασμα των αιώνων.  Πήραμε από λαούς που πέρασαν,  αλλά δώσαμε κιόλας.  Επηρεάσαμε και επηρεαστήκαμε. Και ο Αλάσιος το κάνει ποίημα, στίχο, με τίτλο «Αλληλεπίδραση».  Και βλέπει, τι γίνεται και σήμερα γύρω του, όπως φαίνεται με τον πιο έντονο τρόπο στο  ποίημα του «θάλασσα θανάτου η Μεσόγειος», και ο Αρίφ στο δικό του ποίημα «Έτοιμος να κλάψω», έρχεται να συναντήσει τον Αλάσιο. Κλείνοντας, θα ήθελα  ν΄ αφήσω σε σας την αισιοδοξία που απορρέει διάχυτη και τον διακαή πόθο για επανένωση, μέσα από δύο ομότιτλα ποιήματα.  Ένα του Αλάσιου, με τίτλο «Κύπρος αγαπημένη» και ένα του Αρίφ με τίτλο «Αγαπημένη Κύπρος» Γραμμένο το ένα 5 Μαΐου 2003 και το άλλο 10 Μαΐου 2003. Δύο ποιήματα, που γράφτηκαν τον Μάη του 2003, όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Γεμάτα ελπίδα και προσδοκία.

Σωτήρης Χαραλάμπους

Απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου «Από Πάφο ως Καρπάσι, Αγαπημένη Κύπρος» που έγινε στις 23 Οκτωβρίου στο Σατιρικό Θέατρο