Ένας από μας δεν θα γίνεις ποτέ



Του Τάσου Αναστάση

Μεροδούλι, ξενοδούλι από το χάραμα ως που η νύχτα να τα βάψει μαύρα.
Ξυπνά τις ώρες που τα αστέρια ακόμα λαμπυρίζουν στον ορίζοντα μα το δικό του είναι ζοφό εδώ και χρόνια.

Λυγίζει το σίδερο, οργώνει τη γη, τρυγάει τη θάλασσα, πνίγεται στο γραφείο και φωνάζει μα η φωνή του δεν ακούγεται.


Πασχίζει για να πληρώσει δάνειο, ενοίκιο, μόρφωση για τα παιδιά του, πνίγει κάθε μήνα τα όνειρα του, τα θέλω του και ζει υπό καθεστώς αγωνίας αν θα καταφέρει και τον άλλο μήνα για να φάνε τα παιδιά του.

Και όταν το βράδυ βλέπει στις ειδήσεις να του λέτε πως ο παίρνει 1.938 το μήνα, θυμώνει, διερωτάται και νοιώθει χαζός για αυτά που του ταΐζεται.

Θα ξυπνήσει όμως ακόμα ένα χάραμα, θα πάει στο εργοστάσιο με τη ψυχή μαυρισμένη, με το μέτωπο καταρρακωμένο και τις παλάμες σκληρές για να κερδίσει με τιμή το μισό από αυτό που του λέτε ότι κερδίζει.

Και εκεί θα συναντήσει τον κ. Αβέρωφ που αποφάσισε να γίνει εργατοπατέρας.

Θα καλέσει τις κάμερες για να κόψει ελιές, να επιθεωρήσει γραμμές παραγωγής, να σκάψει τη γη και να στείλει μήνυμα..συμπαράστασης στον εργαζόμενο προσπαθώντας να τον πείσει πως κερδίζει 1.938 ευρώ το μήνα.

Τόσο πολύ «την είδε» εργάτης ο επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος που ακόμα και ο ΓΓ του ΑΚΕΛ κάλεσε για μεταγραφή του στο Κόμμα , για να λάβει την απάντηση από τον Αβέρωφ Νεοφύτου: «Ούτε με δισεκατομμύρια όλου του κόσμου να μου δώσουν στο ΑΚΕΛ δεν πάω».

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι το κίνητρο σας είναι τα δισεκατομμύρια κ. Αβέρωφ. Κανένας ποτέ δεν πίστεψε ότι προτεραιότητα σας είναι πάντα το κέρδος και πως αυτό θα επιτευχθεί.

Γιατί κύριε Αβέρωφ μας χωρίζει μια θεμελιώδης αξία.

Η τάξη μας.

Είμαστε από δύο διαφορετικούς κόσμους.

Είμαστε οι εργάτες και τα παιδιά τους.
Είμαστε αυτοί που ποτίζουν με τον ιδρώτα και το αίμα τους τη γη μας.
Αυτοί που υποφέρουμε από τις αποφάσεις που λαμβάνεται εσείς και η κυβέρνηση σας στο λόφο.
Είμαστε η εργατική τάξη.

Ίσως για λόγους ταξικούς λοιπόν, και όχι μόνο…ένας από εμάς δεν θα γίνεις ποτέ.