Κάτω από το ράσο της καρδιάς του βρίσκουν καταφύγιο παιδιά που η φτώχεια και η εγκατάλειψη θα τα οδηγούσε στην εγκληματικότητα

  • Ειδικότερα στη μικρή Κύπρο, αν η δική μας Εκκλησία με τη γνωστή οικονομική ευρωστία της ακολουθούσε το παράδειγμα αυτού του απλού ιερέα, αν μη τι άλλο θα εξασφάλιζε την εκτίμηση και το σεβασμό του συνόλου των Κυπρίων

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Αποτελεί αναμφίβολα μια από τις λίγες εξαιρέσεις ιερωμένων, τουλάχιστον στην Ελλάδα, που πραγματικά επιτελούν αυτό που λέμε «θεάρεστο έργο». Αυτό που κάνει τα τελευταία 18 χρόνια, έχοντας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και της ουσιαστικής μέριμνάς του τα παιδιά (Ελληνες αλλά και μετανάστες) που βιώνουν την παραμέληση και την εγκατάλειψη και το μέλλον τους είναι αβέβαιο (είτε γιατί προέρχονται από διαλυμένες οικογένειες είτε για πολλούς άλλους λόγους), αβίαστα θα έλεγε κάποιος ότι αποτελεί την πεμπτουσία αυτού που λέμε «χριστιανική αγάπη».

Το παράδειγμά του αν έβρισκε μιμητές και υιοθετείτο από το σύνολο των ιερωμένων και ιδιαίτερα από την επίσημη Εκκλησία η οποία, εκτός των άλλων, έχει και την οικονομική δυνατότητα, σίγουρα δεν θα υπήρχε σήμερα κανένα πεινασμένο ή περιθωριοποιημένο ή «σκάρτο» παιδί.

Ειδικότερα στη μικρή Κύπρο, αν η δική μας Εκκλησία με τη γνωστή οικονομική ευρωστία της ακολουθούσε το παράδειγμα αυτού του απλού ιερέα, αν μη τι άλλο θα εξασφάλιζε την εκτίμηση και το σεβασμό του συνόλου των Κυπρίων.

Οι δικοί μας όμως ιεράρχες, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου, αναλώνουν τη «θεάρεστη» αποστολή τους σε πολιτικές και επιχειρηματικές δράσεις και ίντριγκες ή πολεμούν ανθρώπους για τη διαφορετικότητά τους ή ακόμα βρίσκονται αντιμέτωποι με τη Δικαιοσύνη για μυστήριους προσηλυτισμούς…

Ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου είναι ένας νέος άνθρωπος, ένας απλός παπάς που, όχι μόνο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνους τους ιερωμένους (έτσι όπως τους έχουμε συνηθίσει και με τις πράξεις τους μόνο απέχθεια μάς προκαλούν), αλλά με το έργο που επιτελεί έχει γίνει γνωστός και αγαπητός τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Συμπαραστάτες του σε αυτό το έργο δεν είναι η Εκκλησία ή το κράτος, αλλά άνθρωποι της καθημερινότητας που συμβάλλουν με εθελοντική εργασία ή άλλους τρόπους.

Η δράση αυτού του ανθρώπου ξεκίνησε το 1998, όταν στα 26 του χρόνια, μετά τις θεολογικές σπουδές του κι αφού συμμετείχε σε κάποιες ιεραποστολές στη Αφρική, χειροτονήθηκε και διορίστηκε ιερέας στον Αγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος στην Αθήνα. Μια συνοικία που τότε παρουσίαζε μεγάλη νεανική εγκληματικότητα, μαστιζόταν από τα ναρκωτικά και φιλοξενούσε πολλές μονογονεϊκές οικογένειες και παιδιά που μεγάλωναν μόνα και παραμελημένα.

«Εβλεπα στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου παιδιά που, αντί να βρίσκονται στο σχολείο τους τριγυρνούσαν άσκοπα αγνοώντας τους κινδύνους που υπήρχαν γύρω τους και νιώσαμε με την πρεσβυτέρα μου την ανάγκη να ανοιχτούμε προς αυτά τα περιθωριοποιημένα παιδιά, να  τους μεταδώσουμε  το μήνυμα της ελπίδας και της ζωής», θυμάται ο πατέρα Αντώνιος.

Το πρώτο βήμα έγινε με την προσέγγιση κάποιων παιδιών που είχαν να κάνουν με ουσίες, με μικροκλοπές και άλλες παραβατικές συμπεριφορές. Μπήκε στην παρέα τους ο ιερέας, κουβέντα μαζί τους, αστειεύτηκε, έπαιξαν μαζί μπάσκετ, κέρδισε την εμπιστοσύνη τους.

Αρκετά παιδιά, όπως είχε διαπιστώσει, δεν είχαν ούτε τα βασικά. Ο υποσιτισμός και γενικότερα οι στερήσεις και οι κακές συνθήκες της καθημερινότητας τους, ήταν εμφανείς. «Υπήρχαν παιδιά που όλα τους τα δόντια ήταν σάπια από την κακή διατροφή ή και άλλες αιτίες», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Με τον μικρό μισθό του και έχοντας πάντα συμπαραστάτη του τη γυναίκα του, ενοικίασε ένα παλιό καφενείο της περιοχής όπου «η πρεσβυτέρα, εκεί που μαγείρευε για τους δυο μας άρχισε να μαγειρεύει για άλλα 5, 10 και στη συνέχεια για περισσότερα παιδιά… όσα είχαν ανάγκη από φαγητό και θαλπωρή».

Ετσι δημιουργήθηκε η Κιβωτός του Κόσμου

Με όπλα την αγάπη του για τα παιδιά, την ανιδιοτελή προσφορά και την επιθυμία του για τη δημιουργία μιας φωλιάς στοργής και φροντίδας για τα παιδιά αλλά και τον γονιό που βρίσκεται σε ανάγκη, ο πατέρας Αντώνιος προχώρησε, έχοντας πλέον δίπλα του κάποιους εθελοντές από την ενορία του, στη δημιουργία της Κιβωτού του Κόσμου όπου, όπως χαρακτηριστικά λέει, «χωράνε όλοι και όλοι έχουν αξία όπως στη Κιβωτό του Νώε… από το ταπεινό σκουλήκι μέχρι το ισχυρό λιοντάρι, όλοι έχουν θέση στην Κιβωτό και όλοι αξίζουν να προφυλαχθούν και να διασωθούν…».

Στα πλαίσια της Κιβωτού δημιουργήθηκε και το πρώτο στην Ελλάδα σπίτι φιλοξενίας για ανηλίκους που έχουν υποστεί παραμέληση, κακοποίηση, εγκατάλειψη και πλήθος άλλων κοινωνικών προβλημάτων. Σε συνεργασία και με τις Εισαγγελίες Ανηλίκων λειτουργεί πλέον σαν αναγνωρισμένος φορέας ολοκληρωμένης μέριμνας ανηλίκων.

Το έργο όμως δεν σταματά εδώ, αφού στην πορεία όλο και αυξάνονται οι εθελοντές. Ετσι, με τη διοργάνωση ενός τηλεμαραθώνιου μαζεύονται χρήματα τα οποία αξιοποιούνται και δημιουργείται το «Κέντρο Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και Παιδιού». Και ακολουθεί ένας ακόμα χώρος στον Πειραιά σε ένα τετραώροφο κτίριο που δωρήθηκε από γονείς στη μνήμη της κόρης τους που πέθανε από καρκίνο. Η «Δέσποινα», όπως ονομάζεται ο χώρος αυτός,  αποτελεί το  σπίτι  32 κοριτσιών.

Αναγνωρίζοντας το έργο που επιτελεί ο πατέρας Αντώνιος και οι εθελοντές συνεργάτες του, η κοινότητα Παγωνιανής στην περιοχή των ελληνοαλβανικών συνόρων, προσφέρει χώρο στον οποίο η Κιβωτός του Κόσμου δημιουργεί ένα Γεωργικό Σχολείο, όπου δεκάδες παιδιά εκπαιδεύονται στην γεωργία και την κτηνοτροφία.

Στη Χίο, γενέτειρα του πατέρα Αντώνιου, η Κιβωτός δημιούργησε πριν από δυο χρόνια ένα παιδικό χωριό στο οποίο παρέχεται πλήρης φροντίδα στα παιδιά αλλά και η δυνατότητα για  εκπαιδευτικές και αθλητικές δραστηριότητες.

Εκεί παρέχεται διαμονή και πλήρης φροντίδα σε όλα τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα που φτάνουν στη Χίο.


Αναγνώριση εντός και εκτός Ελλάδας

papas antonios papanikolaou

Μπορεί η Κιβωτός του Κόσμου να στηρίζεται στον εθελοντισμό και σε καμιά κρατική ή εκκλησιαστική αρωγή, ωστόσο η δράση και η προσφορά της δεν θα μπορούσε να μην αναγνωριστεί.

Εχει βραβευτεί, μεταξύ άλλων, από την Ελληνική Δημοκρατία, δύο φορές, ως μία από τις καλύτερες οργανώσεις σ’ ό,τι αφορά τη μέριμνα του παιδιού στην Ελλάδα, ενώ το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία επέλεξε την Κιβωτό του Κόσμου ως «το φωτεινότερο παράδειγμα ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία στην Ελλάδα για το 2003».

Το 2004 η Κιβωτός βραβεύτηκε για το έργο της από την UNESCO ενώ το 2008 η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου για το εξαιρετικό εθελοντικό έργο που επιτελεί για τα άπορα και εγκαταλελειμμένα παιδιά.