Πολλοί μπορεί να θεωρούν πως μετά την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 2008, τα πράγματα έχουν επανέλθει, τουλάχιστον στην πολιτική πτυχή τους, στην πρότερη σταθερότητα. Όμως διάφορα λαϊκά ξεσπάσματα δείχνουν πως η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, τουλάχιστον στις πλείστες χώρες, βρίσκεται στα όριά της.

Από τα «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία, μέχρι τις κινητοποιήσεις στη Χιλή, τον Λίβανο και το Ιράκ, όλα δείχνουν πως ακόμη και τα πιο μικρά μέτρα λιτότητας που προτίθεται να πάρει η όποια κυβέρνηση είναι ικανά να δημιουργήσουν κύματα αγωνιστικών διαδηλώσεων. Και είναι πολύ λογικό ο κόσμος να βρίσκεται στα όριά του. Ακόμη κι αν οι οικονομικοί δείκτες λένε πως υπάρχει μια σταθερότητα και ασθενική ανάκαμψη, αυτά τα αποτελέσματα, δεν έχουν περάσει στις λαϊκές τσέπες.

Οι πλείστοι βρισκόμαστε στα όρια της επιβίωσης. Την περίοδο της κρίσης χάθηκαν τεράστιες κατακτήσεις προς τους εργαζομένους. Όμως αυτές αποτελούσαν και ως ένα βαθμό, έναν πυλώνα καπιταλιστικής σταθερότητας. Τώρα χωρίς αυτά τα δίκτυα προστασίας, η κάθε απαίτηση για θυσία για χάρη της «ανάπτυξης» ξυπνά τα πιο ωφέλιμα ταξικά ένστικτα.

Τολιάτι