Έρμαια μιας αλλοιωμένης έννοιας…

  • Καθημερινή ενημέρωση

    Κάθε πρωί η επικαιρότητα στο inbox σου.

Της
Πέρσας Πολυβίου

 

Μια καλοστηµένη προπαγάνδα γύρω από την έννοια του ηγέτη έκανε την εµφάνισή της πριν 10 και βάλε χρόνια και φαίνεται πως καλά κρατεί.

Είχε αρχίσει µε το σύνθηµα πως «Η κρίση θέλει ηγέτη» κι αυτό µεταφραζόταν πως η Κύπρος χρειαζόταν επειγόντως στο πηδάλιο της εξουσίας ένα άτοµο που θα µπορούσε να πάρει αποφάσεις ερήµην όλων, «να το πάρει επάνω του», να «σώσει» µε τις αποφάσεις του έναν «ήδη καταδικασµένο λαό». Κι αφήσαµε τις δήθεν καταδικασµένες ζωές µας, τη δήθεν µη αναστρέψιµη οικονοµία µας σε έναν δήθεν ηγέτη και µας έπεισαν πως οποιαδήποτε απόφαση λάµβανε για µας χωρίς εµάς δεν θα έκανε χειρότερη την ήδη «τραγική» ζωή µας.

Και µε αυτόν τον χειρίστου είδους λαϊκισµό ένας ολόκληρος λαός δέχεται εδώ και 10 χρόνια την οποιαδήποτε εις βάρος του απόφαση σε όλα τα επίπεδα της ζωής του: Οικονοµία, Παιδεία, Υγεία, Κυπριακό, εργασία κ.τ.λ. Μεµονωµένες οι αντιδράσεις, περιορισµένη η κριτική.

Έµειναν µόνοι τους να αυτολιβανίζονται ως ηγέτες και σιγά-σιγά άλλαξαν το νόηµα της λέξης «ηγεσία» ταυτίζοντάς την στην ουσία µε αυταρχισµό. Όσο πιο κοφτές και προκλητικές δηλώσεις έκαναν, τόσο πιο αρεστοί γίνονταν. Η προκλητικότητα κατέληξε να θεωρείται ηγετικό στοιχείο και η αυθάδεια έµοιαζε να δείχνει πυγµή και το θάρρος της γνώµης. Ακόµη και το ότι η οικονοµία στηριζόταν στη διαφθορά και στην παρανοµία, έγινε χαρακτηριστικό ενός ηγέτη. Βλέπετε, ένας καλός ηγέτης θα πρέπει να µπορεί να πατά επί πτωµάτων και να στήνει «πάση θυσία» διεφθαρµένες οικονοµίες. Όπως µόνο αυτός ξέρει…

Με τούτα και µε κείνα, βρεθήκαµε σε αυτές τις εκλογές να ψάχνουµε έναν Πρόεδρο αυθάδη, που θα µας διαολοστέλνει όταν έχει νεύρα, που δεν θα µας απαντά αν έχουµε απορίες που δεν τον συµφέρουν, που θα αποφασίζει χωρίς διάλογο, αφού η άποψή µας λίγο τον ενδιαφέρει και θα συνεχίσει το «έργο» και τη συµπεριφορά του υφιστάµενου. Γιατί έτσι µας έµαθαν… Πιστέψαµε πως αυτό µας αξίζει ως λαός. Πως µόνο έτσι µπορεί να πάει µπροστά η Κύπρος.

Η ευγένεια, η ηρεµία, η καθαρότητα απόψεων, η τίµια ζωή κάποιου έγινε µειονέκτηµα. «∆εν κάνει για Πρόεδρος, είναι χαµηλών τόνων», ακούµε καθηµερινά. ∆εν µπορεί να ρίξει τασάκια, να υψώσει τόνο φωνής, να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι. ∆εν έχει την αλλοιωµένη αυτή έννοια του ηγέτη.

Μας έµαθαν ότι δεν µπορεί ένας ηγέτης να ασχολείται µε τα του Πολιτισµού, δεν επενδύει ένας πραγµατικός ηγέτης στην Παιδεία, δεν µπορεί να είναι ηγέτης αυτός που πονά τον εργαζόµενο. Μας έµαθαν ότι ηγέτης είναι αυτός που θα φέρει επενδυτές και θα µας προσφέρει µια εφήµερη οικονοµία, πλαστή, µε γρήγορες και συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς καµιά βάση.

Ε όχι, δεν έχει αυτή την ανήθικη έννοια ο ηγέτης. Και δεν µας αξίζει ένας τέτοιος!

Ηγέτης πραγµατικός είναι αυτός που µε την ευγένεια ψυχής του θα επενδύσει τις πραγµατικές και ξεχασµένες πια αξίες του στον τόπο του, που µε την ηθική του θα διδάξει στο λαό του.

Ηγέτης είναι αυτός που θα αποστοµώσει τον άλλον µε το ήθος του, που θα συµπεριφερθεί κόσµια στον εχθρό του, που θα διαβουλευτεί µε την κάθε αντίθετη άποψη πριν την όποια απόφασή του, που όσο κι αν ψάξει κανείς, δεν θα τον βρει πίσω από σκάνδαλα.

Ας διώξουµε τους δήθεν ηγέτες από το σύστηµά µας, ας δώσουµε θέση στο τίµιο και το καθάριο. Αυτό ας ψηφίσουµε, γιατί αυτό µας αξίζει.

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.