Ευρώπη, Τουρκία και Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

 

Του Δρος Αμβρόσιου Προδρόμου*

Μόλις την περασμένη εβδομάδα είχαμε αναφερθεί σε μια σειρά από προβλήματα τα οποία έχουν τα τελευταία χρόνια αναπτυχθεί ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Τουρκία, και το πώς αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις τους σε μακροχρόνιο επίπεδο. Επίσης, είχαμε αναφερθεί στο πώς πρέπει να ενεργήσει η Ένωση για να μπορέσει να αποφύγει περαιτέρω προβλήματα αφού η Τουρκία παραμένει εντελώς απρόβλεπτη. Πριν όμως σβήσει το μελάνι της προηγούμενης αναφοράς, είχαμε τη «βόμβα» της κυβέρνησης της Τουρκίας η οποία, με μια εντελώς αψυχολόγητη απόφαση, έχει αποχωρήσει από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, η οποία έχει ως βασικό της στόχο την προστασία των οικογενειών και πιο συγκεκριμένα των γυναικών, οι οποίες αποτελούν τον πλέον συνήθη στόχο όσον αφορά την ενδοοικογενειακή βία.
Η Τουρκία, δυστυχώς κυρίως για τους πολίτες της, έχει καταστεί την τελευταία δεκαετία ένα εντελώς απολυταρχικό κράτος το οποίο παρά τις όποιες προσπάθειές του να δείξει ένα θετικό πρόσωπο προς τα έξω, έχει προβεί σε ενέργειες οι οποίες πλέον δεν μπορούν να παραγνωριστούν από κανέναν. Μπορεί πολλοί να θεωρούν ότι και αυτό το θέμα θα περάσει στα ψιλά, όπως και μια σειρά από άλλα θέματα, όμως τα πράγματα ίσως να μην ακολουθήσουν πλέον τον ίδιο δρόμο, αφού το συγκεκριμένο θέμα έχει δημιουργήσει σφοδρές αντιδράσεις ανάμεσα σε ανθρωπιστικές οργανώσεις οι οποίες ασκούν τεράστια πίεση στα κράτη-μέλη της Ένωσης και οι ίδιες οι κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά ευαίσθητες όσον αφορά θέματα σεξουαλικής κακοποίησης και ενδοοικογενειακής βίας.
Η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης είναι ξεκάθαρη όσον αφορά την προστασία των γυναικών και τη βία μέσα στην οικογένεια, κάτι το οποίο εξελίσσεται σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα στις σύγχρονες κοινωνίες και είναι μακράν από τις αντιλήψεις για μια δίκαιη και ισότιμη κοινωνία. Οι κατάπτυστες δικαιολογίες του δικτατορικού καθεστώτος Ερντογάν για το ότι η Σύμβαση προωθεί τη διάλυση των οικογενειών είναι τουλάχιστον αστεία, ακόμα και για τα δεδομένα και την κουλτούρα της Τουρκίας, η οποία βρίσκεται διχασμένη σε πολλά επίπεδα -κοινωνικά, πολιτιστικά, οικονομικά, αλλά κυρίως πολιτικά. Η Σύμβαση παρουσιάζει μια σειρά από αναγνωρισμένα εγκλήματα τα οποία τα κράτη καλούνται να λάβουν υπόψιν τους όταν αναπτύσσουν τις Νομοθεσίες τους, και η ίδια η Ένωση έχει καλέσει από το 2019 μια σειρά από κράτη της (Βουλγαρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Λιθουανία, Λετονία, Σλοβακία, καθώς και το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο έχει εν τω μεταξύ αποχωρήσει από την Ένωση) να επικυρώσουν μέσω των κοινοβουλίων τους τη Σύμβαση και να μη μείνουν στην υπογραφή της.
Το πιο τραγικό και ειρωνικό από όλα στο συγκεκριμένο θέμα με την αποχώρηση της Τουρκίας από τη Σύμβαση, είναι το ότι η Σύμβαση έχει υπογραφεί στην ίδια την Τουρκία, κάτι το οποίο, τουλάχιστον σημειολογικά, αφήνει ακόμα περισσότερα ερωτηματικά για το κατά πόσον το δικτατορικό καθεστώς της Άγκυρας είναι έτοιμο να τιμήσει ακόμα και τα πιο απλά θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έστω και για να ρίξει στάχτη στα μάτια των εταίρων της στην Ευρώπη. Πέραν τούτου, είναι ξεκάθαρο ότι η αποχώρηση δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα στην Τουρκία στις ήδη τεταμένες σχέσεις της με τις ΗΠΑ και τη νέα της κυβέρνηση, η οποία ναι μεν θέλει κοντά της την Τουρκία, αλλά δεν φαίνεται διατεθειμένη να υποκύψει στις πιέσεις της σε μια σειρά από θέματα.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία έχει αναπτυχθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και παραβιάσεις σημαντικών συνθηκών όπως αυτής της Κωνσταντινούπολης δεν μπορούν και θεωρούμε ότι δεν θα γίνουν αποδεκτές από την Ένωση. Εξάλλου, είναι πέρα για πέρα σίγουρο ότι πολλοί πολίτες της Τουρκίας θα αποταθούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τόσο για το συγκεκριμένο όσο και για παρόμοια θέματα. Η Ένωση δεν μπορεί να κάνει άλλο πίσω. Τη στιγμή που όλος ο πλανήτης προσανατολίζεται προς τα θέματα ισότητας, δεν μπορεί να ανέχεται τέτοιες αισχρές συμπεριφορές.

*Ακαδημαϊκός – Σύμβουλος Εκπαίδευσης και Επιχειρήσεων
[email protected]

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.