Συναντήσεις/Ορίζοντας

Φώτης Αποστολίδης: Η καλοσύνη ή η έχθρα δεν έχουν υπηκοότητες

Ο Αντώνης Γεωργίου συναντάει τον Φώτη Αποστολίδη που ερμηνεύει τον ρόλο του Νικόλα Κοζάκογλου στο έργο του Στρατή Δούκα Ιστορία ενός Αιχμαλώτου που παρουσιάζει η Σόλο για Τρεις σε σκηνοθεσία Μαρίας Καρσερά.

Νιώθω σε κάθε μονόλογο μια υπαρξιακή αγωνία.

312364485 662420348953507 6475234514796236861 N

Είχες διαβάσεις αυτό το αφήγημα- ντοκουμέντο του Στρατή Δούκα πριν αναλάβεις τον ρόλο (ή και μετά).

Το είχα διαβάσει στην εφηβική ηλικία. Δεν θυμάμαι να ήταν στη διδακτέα ύλη τότε στην  Ελλάδα. Ούτως ή άλλως πάντα ήμουν στα διαβάσματά μου και «εξωσχολικός».

Ποια ήταν η αίσθηση σου όταν το διάβαζες για την παράσταση, μετά από τις πρόβες και την εμβάθυνση στον ρόλο;

Όταν μου το πρότεινε η Μαρία και το ξαναδιάβασα μετά από τόσα χρόνια ήταν μια αποκάλυψη. Δεν θυμόμουν τι είχα νιώσει για αυτό το κείμενο όταν ήμουν παιδί. Μα σαν παιδί το αντιμετώπισα. Έκπληκτος. Ανακάλυψα πως με αφορά, όχι μόνο λόγω της Μικρασιατικής καταγωγής μου, αλλά κι επειδή αγγίζει δικούς μου, τωρινούς προβληματισμούς. Η αιχμαλωσία είναι διατοπικό και διαχρονικό μαρτύριο. Διατρέχει την Ιστορία και τη Γεωγραφία, τις ζωές των ανθρώπων. Ο Στρατής Δούκας παραδίδει ένα ταξίδι στην ενδοχώρα της Μνήμης και στις ακτές του Νόστου και του Άλγους. Το έργο, δεν αποτελεί μια «προπαγάνδα ειρήνης», δεν αποκρύπτει τα σκληρά γεγονότα. Κι όμως είναι βαθιά φιλειρηνικό, μας υπενθυμίζει πως η καλοσύνη ή η έχθρα δεν έχουν υπηκοότητες. Δεν είναι οι καλοί Έλληνες και οι κακοί Τούρκοι. Όλοι είναι αιχμάλωτοι σε ένα σύστημα,  φορτισμένο με αγέρα από εθνικιστικές ή θρησκευτικές ή άλλες σημαίες. Μα η ανθρωπιά βρίσκει τρόπο να τρυπώσει, όσο κι αυτή μπορεί κι αντέχει…

Μέσα από τα λόγια του Κοζάκογλου, που δεν αυτολογοκρίνεται από καθωσπρεπισμούς, αναβλύζει η φύση και το ανθρώπινο έργο

Έχεις ερμηνεύσει και άλλους μονολόγους. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για ένα ηθοποιό σε ένα μονόλογο;

Είναι πολύ δύσκολο επειδή έχεις να διαχειριστείς μόνο τον εαυτό σου. Κι ο εαυτός μας είναι ο πιο δύσκολος συνεργάτης μας… Είναι, κατ’ εμέ, η υπέρτατη πρόκληση υποκριτικής δεξιοτεχνίας. Συνομιλείς με τον εαυτό σου και όχι με έναν συνάδελφο. Είναι ακροβασία. Αν πας να πέσεις δεν θα βρεθεί ο συνάδελφος να σε «σώσει». Είναι μια αναμέτρηση του ηθοποιού με τον «μέσα άνθρωπο». Στη σκηνή έχει μοναξιά, μα αυτή πρέπει να μπορείς να την κάνεις ενδιαφέρουσα, να τη σπάσεις, να μην εγκλωβίσεις τα εκφραστικά σου μέσα, να επικοινωνήσεις με τους θεατές, είτε τους απευθύνεσαι άμεσα, είτε όχι. Νιώθω σε κάθε μονόλογο μια υπαρξιακή αγωνία. Και απίστευτο άγχος. Αγγίζει τον Πόνο… Το έκανα, το ξαναέκανα και θα το ξαναέκανα. Μπορεί κι η ανεπάρκεια να είναι μια δύναμη για να αντλήσεις…

Η αιχμαλωσία είναι διατοπικό και διαχρονικό μαρτύριο. Διατρέχει την Ιστορία και τη Γεωγραφία, τις ζωές των ανθρώπων

Η σημασία του σκηνοθέτη πάντοτε και ειδικότερα σε ένα τέτοιο είδος είναι τεράστια. Πώς δουλέψατε με τη Μαρία Καρσερά;

Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον στα μάτια. «Χαίρω πολύ» θα μου πείτε. Μα νομίζω πως ήταν μια βαθιά επικοινωνία. Δουλέψαμε με μεράκι, και αγαπηθήκαμε. Δεν ξέρω αν αυτό αποτυπώνεται στη δουλειά μας. Η Μαρία έχει όραμα, αλλά δεν σε βάζει με «βία» μέσα σε αυτό. Σε αφήνει να εισχωρήσεις χωρίς να σου φοράει το κοστούμι του ρόλου σαν «ζουρλομανδύα». Μπορείς να προτείνεις, να εκφραστείς, να νιώσεις συν-δημιουργός. Δεν ξέρω αν αυτό αποτυπώνεται στη δουλειά μας, αλλά εγώ το βίωσα. Με τα χρόνια αισθάνομαι μέσα στην Τέχνη και στη δουλειά, πως ίση σημασία έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις. Δεν λέω πως «περνάμε καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω», διότι έτυχε να περάσω καλά και αυτό δεν βγήκε προς τα έξω. Δεν μου έτυχε ποτέ όμως να μην περάσω καλά και το αποτέλεσμα να με ικανοποιήσει. Η έγνοια και το άγχος είναι απίστευτα. ΄Όμως η ήμερη δύναμη και η ευγένεια της Μαρίας, ήταν βάλσαμο.

Οι συνθήκες αιχμαλωσίας όπως και ένας πόλεμος σημαδεύουν αναμφισβήτητα ένα άνθρωπο. Πόσο και σε ποια κατεύθυνση επηρέασαν τον Νικόλα Κοζάκογλου , τον ήρωα που υποδύεσαι; 

Δεν ξέρω. Τώρα μου τα λέει κι αυτός, πάνω στη σκηνή. Δεν είμαι αυτός μα τον παριστάνω. Πραγματικά δεν ξέρω.

Με τα χρόνια αισθάνομαι μέσα στην Τέχνη και στη δουλειά, πως ίση σημασία έχουν οι ανθρώπινες σχέσεις

«Στάζει η ζωή, στάζει η αλήθεια -στάλλα, στάλλα- από κάθε περιγραφή» αναφέρει ο Φώτος Πολίτης για το βιβλίο.

Είναι η λαϊκή λαλιά. Αυτή που δεν υπακούει στο ψυχρό σύμπαν της γραμματικής και του συντακτικού. Κι όμως είναι άψογη λαλιά. Σκεφτόμουν πολύ τη «Γλώσσα» σε αυτή την εργασία. Η λαλιά του λαού πρέπει να διαμορφώνει τη γραμματική και το συντακτικό. Η έκφραση δεν υπακούει στη φιλολογική αστυνομία. (Και το λέει αυτό φιλόλογος άνθρωπος, που λέει ο λόγος!) Μέσα από τα λόγια του Κοζάκογλου, που δεν αυτολογοκρίνεται από καθωσπρεπισμούς, αναβλύζει η φύση και το ανθρώπινο έργο. Τα ξημερώματα, τα σουρουπώματα, η βουή των βουνών, τα ξωκλήσια, οι πνοές των πόλεων, το αίμα που εξισώνει κάθε πλάσμα με κάθε άλλο.

311865071 10160234666663421 2548828413273810938 N

Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Μαρία Μανναρίδου – Καρσερά
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρίζα Παρτζίλη, Μουσική Σύνθεση: Γιώργος Καλογήρου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Σταύρος Τάρταρης, Χειρισμός Φωτισμού –  Ήχου: Αντρέας Καρσεράς, Βοηθός Σκηνοθέτη: Χαρά Λαμπριανίδου, Γραφικός Σχεδιασμός: Νικόλ Καρσερά
Στον ρόλο του Νικόλα Κοζάκογλου ο Φώτης Αποστολίδης

 Θέατρο Χώρα, Κοραή 1 (Πλατεία Αρχιεπισκοπής), Λευκωσία

26, 30 και 31 Οκτωβρίου, 2, 7 και 9 Νοεμβρίου, 20.30

30 Οκτωβρίου, 6 και 13 Νοεμβρίου, 19.00

Κρατήσεις στο τηλέφωνο: 99544934

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.