Φτάνει ο εξευτελισμός των παθόντων του ‘74

Του
Χρήστου Χαραλάμπους

 

Φτάνει ο εξευτελισμός των παθόντων του ’74

Κάποιες πικρές αλήθειες που ακούστηκαν την περασμένη εβδομάδα στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων και Παθόντων (αλήθειες που είναι πολύ καλά γνωστές εδώ και δεκαετίες) αποδεικνύουν για μια ακόμα φορά την αναλγησία και τη διαχρονική ανακολουθία της Πολιτείας που χαρακτηρίζει το κυπριακό κράτος, ιδιαίτερα απέναντι σε κάποιες κατηγορίες συμπατριωτών μας (όπως και άλλες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες), οι οποίες θα έπρεπε να αποτελούσαν προτεραιότητα.

Στο επίκεντρο της συζήτησης στην Επιτροπή βρέθηκε για μια ακόμα φορά το πάγιο και δίκαιο αίτημα όλων εκείνων που, εκτός των άλλων σκληρών βιωμάτων του πολέμου του 1974, έζησαν στο πετσί τους και τη φρίκη της αιχμαλωσίας με όλα όσα συνεπάγεται αυτή η εμπειρία.

Ποιο είναι αυτό το αίτημα στο οποίο η Πολιτεία σφυρίζει όλα αυτά τα χρόνια αδιάφορα; Η παροχή ενός τιμητικού επιδόματος, από το οποίο θα καλύπτεται μέρος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και κάποιων άλλων συναφών βασικών αναγκών τους. Ανάγκες που κατά κύριο λόγο αποτελούν απότοκο των σωματικών, αλλά και ψυχικών τραυμάτων που κουβαλούν αυτοί οι άνθρωποι από την περίοδο της αιχμαλωσίας τους.

Κατά κύριο λόγο αυτό που ζητούν είναι η παροχή δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μέσω εξαίρεσής τους από την υποχρεωτική συνεισφορά στο ΓεΣΥ.

Οι αναφορές και καταγγελίες που έγιναν από τον Βάσο Χρίστου, πρόεδρο του Παγκύπριου Συνδέσμου Αιχμαλώτων Πολέμου 1974, αποδεικνύουν τον απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται αυτοί οι άνθρωποι. Αντιμετώπιση που μόνο οργή και απογοήτευση προκαλεί.

Εκείνο που ζητούν είναι το ελάχιστο και το αυτονόητο που μπορεί να τους παρέχει το κράτος. Ένα τιμητικό επίδομα 200 ευρώ ώστε να καλύπτονται οι αποκοπές που ήδη τους έγιναν και συνεχίζονται να τους γίνονται καθιστώντας την επιβίωσή τους ακόμα πιο δύσκολη. «Η Πολιτεία μετά την απόλυσή μας από την αιχμαλωσία μας έδωσε ένα πιάτο φαΐ, ένα ζευγάρι ρούχα και 2 λίρες και έκτοτε μας έχει ξεχάσει», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Χρίστου.

Κατάντια για την Πολιτεία αποτελεί και μόνο το γεγονός ότι τόσες δεκαετίες μετά τον πόλεμο, κάποιοι παθόντες μάχονται ακόμα για το αυτονόητο και αναγκάζονται να κλαίνε για την απαξίωση του κράτους. «Άνθρωποι με σπασμένα κόκαλα από τα βασανιστήρια που δεν έχουν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και αναγκάζονται και αναγκαζόμαστε να εκλιπαρούμε την Πολιτεία να πληρώσει ένα τιμητικό επίδομα για να μπορούν να καλύπτουν δωρεάν τις θεραπείες, οι οποίες έχουν προκληθεί κατά μεγάλο βαθμό από τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί από τους Αττίλες…» όπως παρατήρησε και ο πρόεδρος της Επιτροπής, Νίκος Κέττηρος.

Και βέβαια, οι αναφορές αυτές αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουν αυτοί οι συμπατριώτες μας που βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με τη φρίκη του πολέμου, είτε ως στρατιώτες είτε ως άμαχος πληθυσμός. Και αν οι κυβερνώντες αμφιβάλλουν γι’ αυτό, δεν έχουν παρά να κάνουν ένα πέρασμα από τους προσφυγικούς συνοικισμούς και όπου αλλού ζουν οι ανάπηροι και άλλοι παθόντες του ’74, για να αντικρίσουν κατάματα τη σκληρή πραγματικότητα.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.