Του
Κώστα Κατσώνη

Οι διαφαινόμενες θετικές εξελίξεις στις συντονισμένες προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών για επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας, με στόχο την επίλυση του κυπριακού προβλήματος, είναι πολύ φυσικό να γίνονται δεκτές με αισθήματα ανακούφισης και ικανοποίησης από τη συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Κι αυτό γιατί κάθε νουνεχής πολίτης και αληθινός πατριώτης συνειδητοποιεί πλέον ότι η συνεχιζόμενη στασιμότητα και το αδιέξοδο στο επικίνδυνα χρονίζον πρόβλημα της Κύπρου, πέρα από την παγίωση των κατοχικών διχοτομικών τετελεσμένων, σε ξηρά και σε θάλασσα, προοιωνίζεται δυστυχώς νέες περιπέτειες και νέα δεινά για τον πολύπαθο λαό μας.

Είναι πλέον προφανές ότι το καταλυτικό πέρασμα του χρόνου, καθώς έχουν ήδη συμπληρωθεί 45 χρόνια από την τραγωδία της προδοσίας και της τουρκικής εισβολής, δημιουργεί καθημερινά καινούργια δεδομένα και μη αναστρέψιμες συνθήκες και καταστάσεις, ενώ εμφανίζονται στο προσκήνιο νέοι πολιτικοί, που αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν τα αίτια, τα αιτιατά και την προϊστορία γενικότερα του κυπριακού προβλήματος. Ας σκεφτούμε απλά και μόνο όσα ο ψευδοπρωθυπουργός των κατεχομένων Οζερσάι εξυφαίνει και έμμονα προκρίνει για την Αμμόχωστο. Πριν από μερικά χρόνια δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι θα υπήρχε μια τόσο αρνητική εξέλιξη για την Αμμόχωστο, για την οποία υπάρχουν συγκεκριμένες αποφάσεις και ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ούτε και ήμασταν ποτέ σε θέση να προβλέψουμε τις παράνομες, ανενδοίαστες και καθ’ όλα προκλητικές παρεμβάσεις της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ, κατά παράβαση του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου.


Κι όμως η στασιμότητα στις προσπάθειες λύσης και επανένωσης οξύνει και επιτείνει ακόμα περισσότερο την τουρκική αδιαλλαξία, ενώ είναι προφανές ότι η άλλη πλευρά, αν αποτύχει και η νέα προσπάθεια, θα συνεχίσει να εφαρμόζει τα δικά της σχέδια (το σχέδιο Β) για τη «γαλάζια πατρίδα», με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι ανησυχίες και οι ενδοιασμοί που διατυπώνονται από κάποιους πολιτικούς ηγέτες για τις προοπτικές που διανοίγονται από την αναμενόμενη επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας, δεν δικαιολογούνται σε καμιά περίπτωση, όπως πιο πάνω έχουμε αναλύσει. Οι δηλώσεις περί πολιτικού κόστους που θα πρέπει να προκαλέσουμε εμείς στην Τουρκία με νέες στρατηγικές και πιο διεκδικητικές πολιτικές, είναι σίγουρο ότι απλά και μόνο παραπέμπουν το κυπριακό πρόβλημα στις ελληνικές καλένδες και παγιώνουν το διχοτομικό status quo, που φαίνεται κάποιοι στη δική μας πλευρά να προκρίνουν ως την τελική λύση του Κυπριακού, χωρίς όμως να τολμούν να το πουν φανερά στο λαό. Πότε πλήρωσε κόστος η Τουρκία στις μέρες μας; Ας δούμε τι έχει προηγηθεί όσον αφορά τις σχέσεις της με τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση τα τελευταία χρόνια και τι είδους κυρώσεις τής έχουν επιβληθεί. Κανένα κόστος δεν υπέστη για τις πολιτικές παλινωδίες του ο Ερντογάν και τις αντιδυτικές και αντιευρωπαϊκές πολιτικές του στη Μέση Ανατολή, και εμείς αναμένουμε ότι θα υποστεί κόστος αν συνεχίσει να κατέχει την Κύπρο για άλλα 50 ή 100 χρόνια.

Είναι πλέον καιρός, κι αυτό επιβάλλουν τα τραγικά δεδομένα που βίωσε και εξακολουθεί να βιώνει ο λαός μας, να βαδίσουμε στο μέλλον με μοναδική επιλογή την προοπτική της ειρήνης και της επανένωσης, μέσα από μια συμφωνημένη, συμβιβαστική λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως εδώ και χρόνια έχουμε αποδεχτεί και συζητάμε. Οποιεσδήποτε άλλες επιλογές και «νέες ιδέες» θα είναι δυστυχώς καταστροφικές και επικίνδυνες για τον τόπο και το λαό μας. Ας αδράξουμε λοιπόν την ευκαιρία κι ας εργαστούμε όλοι μεθοδικά και συντονισμένα, λαός και ηγεσία, για να χαράξουμε μια καινούργια ελπιδοφόρα πορεία, για την επανένωση και την ειρηνική συνύπαρξη!