Του Χρήστου Χαραλάμπους

Η περίπτωση της υπερυψωμένης διάβασης στον κεντρικό δρόμο της Μέσα Γειτονιάς δεν είναι η μοναδική προβληματική κατασκευή και ακόμα περισσότερο δεν είναι το μοναδικό έργο που δημιουργεί ερωτηματικά σε ό,τι αφορά κίνητρα αυτών που αποφασίζουν και προχωρούν στην κατασκευή τέτοιων έργων. Κίνητρα που ο κάθε καλόπιστος πολίτης αβίαστα αποδίδει (στις πλείστες των περιπτώσεων) στην εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων.


Αν γυρίσει κάποιος σε διάφορα σημεία της μείζονος Λεμεσού όπου έχουν κατασκευαστεί τέτοιου είδους έργα, θα διαπιστώσει ότι τα περισσότερα από αυτά ήταν αχρείαστα αφού ελάχιστα ή και καθόλου εξυπηρετούν τους λόγους για τους οποίους υποτίθεται ότι κρίθηκαν αναγκαία, σε αντίθεση με άλλα πολύ πιο ευάλωτα και επικίνδυνα σημεία, όπου κανένα τέτοιο έργο δεν έχει γίνει.

Βασικότερος βέβαια λόγος για τέτοιες υπερυψωμένες κατασκευές, διαβάσεις ή άλλα μέτρα (σε κύριους ή και δευτερεύουσας σημασίας δρόμους) είναι πρωτίστως η ασφάλεια των πεζών, αλλά και των τροχοφόρων που «υποχρεώνονται» με αυτά τα… εμπόδια να ελαττώνουν ταχύτητα.

Ως εκ τούτου, κανένας δήμος ή κοινότητα ή άλλο αρμόδιος φορέας δεν μπορεί να πείσει ότι οι επιλογές των χώρων και των σημείων για την κατασκευή τέτοιων έργων, γίνονται πάντα με γνώμονα το δημόσιο και όχι κάποια ιδιωτικά συμφέροντα. Είναι κοινό μυστικό ότι της κατασκευής τέτοιων έργων έχουν προηγηθεί σχετικά αιτήματα καταστηματαρχών και άλλων επιχειρηματιών προς τις οικείες Τοπικές Αρχές. Κι όπως καλά ξέρουμε, κρατικές υπηρεσίες και δήμοι, σπάνια λένε «όχι» σε τέτοιες περιπτώσεις, ενώ με πάσα ευκολία κλείνουν αυτιά και μάτια σε δίκαια αιτήματα απλών πολιτών.

Κι αυτό το διαπιστώνουμε και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Για παράδειγμα θα δούμε διαχωρισμένα οικόπεδα ή ακόμα και χωράφια τα οποία πωλούνται από εταιρείες για οικιστικούς σκοπούς να διαθέτουν δρόμους και πεζοδρόμια τα οποία κατασκευάστηκαν από δημοτικές και άλλες Αρχές, ενώ στις ήδη κατοικημένες περιοχές αυτών των δήμων, κοινοτήτων κλπ, οι επιδιορθώσεις δρόμων και πεζοδρομίων, αποτελούν πολυτέλεια συνήθως υπό το πρόσχημα της έλλειψης κονδυλίων λόγω οικονομικής κρίσης.

Κατά συνέπεια το ζητούμενο είναι να αντιληφθούν επιτέλους οι Τοπικές Αρχές και όποια άλλη αρμόδια υπηρεσία ότι οι υποχρεώσεις τους στρέφονται προς το κοινωνικό σύνολο και όχι προς κάποιους λίγους γιατί, διαφορετικά, αποφάσεις και ενέργειές τους θα χαρακτηρίζονται (και απόλυτα δικαιολογημένα) από τον απλό φορολογούμενο πολίτη ως αποτέλεσμα διαπλοκής και διαφθοράς.