Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου

ΑΦΟΡΕΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

Εκδόσεις Κέδρος, 2017

Η συλλογή θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 15 Ιανουαρίου στις 19:00 στο Μουσείο «Το Πλουμιστό Ψωμί» στη Λεμεσό (Γρηγόρη Αυξεντίου 9). Για τη συλλογή θα μιλήσουν οι Στέλλα Βοσκαρίδου, ποιήτρια και ο Παναγιώτης Νικολαΐδης ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας

 

ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Α, ελεεινές δεύτερες σκέψεις

που αποδειχτήκατε δειλές

και σπεύδατε να μας σώσετε

σαν θαύμα αναπάντεχο

πριν καν να γίνει η δέηση.

 

Με το ένα πόδι τεντωμένο στο αύριο

– τέλεια να μιμείται καλπασμό –

να μας κρατάτε ακίνητους και βαρετούς

στη σύνεση καθηλωμένους

 

ή πιο συχνά

με μια πειθώ δημαγωγού

και ασφαλιστή συγχρόνως

ν’ απλώνετε ρίζες μέσα μας

ρίζες χοντρές και στέρεες

που εγγυώνται βλάστηση

ανθούς, καρποφορία…

Μα, εντέλει, τίποτε απ’ αυτά.

Μονάχα ρίζες

που εγγυώνται ρίζες.

 

Κι είναι για άλλους

η ζωή και η αποστασία

του δρόμου η σκόνη η άγια

κι οι αγρυπνίες στη χάρη της.

 

Για εσάς

είν’ τα προσχήματα και τα μεθοδευμένα

η αρτιμελής ζωή και οι φαντασιώσεις

για να μπορεί επ’ άπειρον

του φόβου το βατράχι να κοάζει

για να ανθίζει επιτυχώς

η ομοιομορφία·

 

σαν κάτι νύχτες νοσηρές

που από πλήξη αφόρητη

τις λάμπες απ’ τους δρόμους

ξεβιδώνουν

και τις βιδώνουνε μετά

μέχρι να ’ρθει τ’ άλλο πρωί.

Μια εναλλαγή μηχανική

με βλέμμα άδειο, σταθερό

λες και μιμούνται θάνατο.

 

Οι νύχτες…

 

Ως το πρωί.

Βιδώνουν

ξεβιδώνουν…

Με βλέμμα άδειο

σταθερό.

 

Α, ελεεινές δεύτερες σκέψεις

που αποδειχτήκατε σοφές

διδάσκοντάς μας άρνηση και υποταγή

κι αθώα οπισθοχώρηση…

 

Μας μάθατε για τα καλά

πως ό,τι δεν μας συναντά

αυτό στο τέλος

μας διασχίζει.

 

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

 

Πλέουν τα σώματα

ματαιωμένα κι ακριβά

μες στην ανάμνηση του σχήματος

που πια δεν είναι.

Ανεξημέρωτες φωνές φωταγωγούν

με πυρκαγιές αγιάτρευτες

του τόπου το αδιαπέραστο

που δεν ιχνηλατείται.

 

Την ίδια στιγμή

στων σκοτεινών μουσείων τις αίθουσες

ανάβουνε ταυτόχρονα όλα τα γιασεμιά

τα πορτρέτα των περασμένων γυναικών

σπάζουν κατά σειρά τα κάδρα τους

μια δίκη αναβάλλεται

και νήματα ομίχλης

τυλίγουν στη νεφέλη τους

επίγειες και ουράνιες γραφές.

 

Η θάλασσα τότε ακινητεί

να αναγνωρίσει στις σχισμές

τον άλλο εαυτό της·

μια αναγνώριση άγνωστη

στα ως τώρα δάκρυά μας

μια αντοχή ευάλωτη

και μισοτελειωμένη

 

σαν βλέμμα εκ γενετής τυφλού

πάνω σε βάζο αδειανό

από την άνοιξή του

 

σαν αθωότητα

που το μυστήριο των πληγών

βέβαιη παρακάμπτει

και εισέρχεται ανίδεη

στον βουλιαγμένο κήπο

εισέρχεται

διεκδικεί

κι αρνείται να πενθήσει.

 

Μη φοβηθείς…

 

Η γενναιότητα του ίλιγγου

ουδόλως απελπίζεται.

Έχει και η πληρότητα

τη διαβάθμισή της.

 

ΠΟΙΗΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΘΑΛΑΣΣΩΝ

ή

ΩΚΕΑΝΟΓΡΑΦΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Και βέβαια

δεν διέπλευσαν τους ωκεανούς

ούτε συνέλεξαν ποτέ ιζήματα πυθμένα

μέχρι την ώρα που άκουσαν

για τις φθορίζουσες σκιές

που τις διεγείρει εύκολα η ακτινοβολία

για τη ναυτία των παλιρροιών

και των φυκιών τις επικίνδυνες ανθήσεις

για συσκευές που θύμιζαν

παλιό ρολόι κούκο

και που κατέγραφαν μ’ αυτές

τη στάθμη της αλήθειας

 

(χαλάνε τελευταία συνεχώς

κι άπατα μες στα ποιήματα

πηγαίνουνε τα λόγια)

 

και έκτοτε προσάραξαν

στο σπίτι τα ναυάγια

ένας σταθμός παρακολούθησης πλωτός

κατέλαβε τους χώρους εργασίας

κι οι δειγματοληψίες του αιωρούμενου κενού

μπήκαν στο μικροσκόπιο.

 

Τι είν’ αυτό

που επαίρεται και κλαίγεται συγχρόνως;

Τι σπινθηροβολεί κι αμφισβητεί

και στη βροχή τρομάζει;

Τι φλέγεται;

Τι ψεύδεται;

Τι διάτρητο κρυώνει

κι εμπρός μας συνωμοτικά

ρίχνει τα αντικλείδια

τα θαυμαστά να μας φανερωθούν

τα τρομερά να λάμψουν;