Γραμμές/ Ορίζοντας

Σταύρος Ζαφειρίου

Τα φυσικά πράγματα

Εκδόσεις Νεφέλη, 2019

Παρουσίαση του βιβλίου στο Σολώνειον Κέντρον Βιβλίου στη Λευκωσία την Πέμπτη 12 Μαρτίου στις 18:30.
Θα μιλήσουν η Αυγή Λίλλη και ο Βάκης Λοϊζίδης. Προλογίζει ο Γιώργος Μύαρης

 

[…] Τώρα ποὺ ἀλλάζει ὁ φωτισμὸς

καὶ ὁ χορὸς θρηνολογεῖ σιβυλλικοὺς θανάτους,

πῶς λείπεις ἀπ’ τὸν ρόλο σου

καὶ κόβεις βόλτες στὰ ἐπεισόδια ἄλλων ἀφανισμῶν!

Πῶς περπατᾶς ξυπόλητος σὲ ξένους ὀδυρμούς,

πληγώνοντας τὰ πόδια σου

στὶς κοφτερὲς γωνίες τῶν χρησμῶν τους!

Θρίαμβος ὑποκριτικῆς, ἀπαγγελία λόγου ἡδυσμένου,

καθὼς ὁ ἔλεος φορτώνει στὴν ἐμπάθεια

τοὺς ἀνοιχτοὺς λογαριασμούς του μὲ τὸν φόβο.

 

Κι ἐνῶ βολεύεις τὸν τροχὸ

μὲς στὴν ἀλληγορία κάποιου ἥλιου·

κι ἐνῶ φαντάζεσαι ἐπωδὲς

ἀμάθητος στὴν ἐξημέρωσή τους

‒πόσο ἀνέτοιμος γιὰ τέτοια ποιητική!

Φορμαλισμὸς κι αἰσθητικὴ σ’ ἔχουν ἀπομακρύνει

ἀπ’ τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν καταγωγή του,

ἀφήνοντας ἀφύλακτη τὴν πάροδο καὶ τὴ βροχὴ

νὰ γίνει λάσπη στὰ καθάρσια ποτάμια.

 

Πάντες οἱ χείμαρροι πορεύονται εἰς τὴν θάλασσαν!

Κατηφοριὰ ἡ γῆ·

καὶ φυσικὰ, καμιὰ στιχουργικὴ δὲν εἶναι ἱκανὴ

νὰ ἀντιστρέψει πρὸς τὴ μάνα του τὸ ρεῦμα.

 

***

[…] Μὲ τέτοια λάμψη τῶν νοητῶν ἀστερισμῶν

καὶ τὸν ἐξάντα νὰ μετρᾶ τὸ πλάτος τοῦ καθρέφτη,

εὐθυγραμμίζοντας τὴν αἵρεση τῆς ὅρασης

μὲ τὴν ὀρθοδοξία τῶν εἰδώλων,

τί νὰ δεχτεῖς ἀληθινό;

Πῶς, κλείνοντας τ’ αὐτιὰ μὲ μελισσόκερο,

νομίζεις θὰ προστατευτεῖς

ἀπὸ τ’ ὀλέθριο τραγούδι τῶν σειρήνων,

ἐνῶ ἡ ἀπειλὴ εἶναι ἡ σιωπή τους!

 

Κι ἂν κάποτε σὲ ἄξενες ἀκτές,

μὲ ὑπαρκτικὰ παράδοξα ἐξαπάτησες

τὸν ἀφελὴ γιδοβοσκὸ τῶν ἑξαμέτρων

κι ἡ ὕβρις πάγωσε τὰ κύματα τοῦ αἴσιου γυρισμοῦ,

ἄνωθεν ἐξεχύθη ἡ φωνή,

ὡσεὶ ἐγκόλπιον συγγνώμης τῶν σφαλμάτων·

καὶ ἄλλων! Κι ἄλλων πιὸ ὀδυνηρῶν,

γιὰ νὰ πεισθεῖς πὼς ἡ ἀσφάλεια τοῦ δέσμιου

θὰ παραμένει πάντα τὸ κατάρτι.

 

Ἁρμύρα κι ἄπνοια τυλίγοντας τὸ δοιάκι

― ἔι, σὺ ἡ ξεστήθωτη,

ποὺ τὰ μαλλιά σου μπλέκονται στὴν πλώρη!

Κράτα μακριὰ ὅσους ἀγκύρωσε στὰ φύκια του

τὸ ἔνθετο ταξίδι,

αὐτούς, ποὺ ἑνώνοντας κομμάτια πρωτοσέλιδων,

ἔφτιαξαν μιὰ καινούρια ραψωδία ἐπιστροφῆς· αὐτοί,

σὰν γράμματα μεταναστῶν σὲ αὐτιστικὴ πατρίδα.

***

[…] «Νὰ τραγουδᾶς τὴ συντριβή», εἶπε ὁ ἀντίλαλος.

«Στοὺς ἡττημένους θὰ δοθεῖ ἡ ὑστεροφημία,

σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ εἶναι νικητές.

Σοῦ λένε φῶς, μὰ εἶναι ἁπλῶς ἡ ἔκλαμψη

τῶν ἀποτυχημένων δοκιμῶν τῆς ἀλχημείας·

σοῦ λένε ὄν, μὰ εἶναι ὁ δύστηνος γυμνὸς

ποὺ περιφέρεται στὰ δράματα τῆς συγκατάβασής του.

Γλυκάθηκε ὁ κυνόδοντας

τόσο καιρὸ στὸν σβέρκο τοῦ ἐλαφιοῦ

ποὺ πίστεψε στὸ τίμημα τῆς ἀθωότητάς του,

τόσο καιρὸ ποὺ ὡρίμασε ἡ συναναστροφὴ

τῆς βαρβαρότητας μὲ τὸν βαρβαρισμό της.

Μὰ καὶ ὅταν πιὰ σοῦ γίνει νοητὸ πὼς ἡ πραγματικότητα

δὲν θέλει σφάχτες καὶ σφαχτὰ νὰ ἐξαπατῶνται

ἀπ’ τὸ ἀνιστόρητο τῆς σκοπιμότητάς τους

οὔτε ἀπ’ τὴν αἰσθητικὴ τοῦ ἐξιλασμοῦ,

θά ’χεις ἀκόμη μπόλικη δουλειὰ

γιὰ νὰ ξεδοντιαστοῦν οἱ ἐπαγγελίες».