HΑPPY MESS,

η ιστορία πίσω από το έργο

Η παράσταση HAPPY MESS δημιουργήθηκε μέσα από τη διαδικασία του θεάτρου επινόησης (devised theatre). Πρόκειται για ένα ομαδικό επίτευγμα, με ερευνητικό υλικό και βιώματα, που έφεραν στις πρόβες συλλογικά οι ηθοποιοί και συντελεστές. Το πώς ακριβώς ξεκινά μια ιδέα και πώς υλοποιείται σαν πράξη είναι πάντα υποκειμενικά αμφισβητήσιμη.

Πριν λίγα χρόνια είχα δημοσιεύσει σε ένα βιβλίο με την ονομασία Γεννήθηκα στην Κύπρο, ρε, ένα ποίημα στο οποίο ένα πρόσωπο μπαίνει μέσα σε ένα μαύρο ταξί με κατεύθυνση το αεροδρόμιο. Πελάτης και οδηγός μοιράζονται τον ίδιο χώρο και χρόνο, χωρίς όμως να ειδωθούν. Το ποίημα τελειώνει με το στίχο «θα μπορούσε να ήταν ο πατέρας μου και αντί αεροδρόμιο, να με έπαιρνε σχολείο». Hταν ένα από τα ποιήματα που έγραψα στην προσπάθειά μου να μνημονεύσω τον παπά μου που έχασα το 2013. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι αυτό το ολιγόλεκτο κείμενο θα γινόταν η ραχοκοκαλιά μιας φανταστικής ιστορίας που μετέπειτα θα γινόταν θέατρο.

Μαζί με τον Χάρη Καυκαρίδη και την Μελίτα Κούτα, αρχικά, εξερευνήσαμε κάποιες πρώτες ιδέες μέσα από εργαστήρια αυτοσχεδιασμών και δημιουργικής γραφής με την ομάδα, έρευνα κειμένων σε συνδυασμό με τη σωματική έκφραση. Το υλικό που προέκυψε από τους ηθοποιούς και τους συντελεστές, οι χαρακτήρες που εμφανίστηκαν, είχαν αρχίσει να διαμορφώνουν μια πρώτη εικόνα του ύφους της παράστασης.

Τα κυπριακά ιστορικά γεγονότα από το 1950 και μετά, αρχικά δεν τολμούσαμε να τα αγγίξουμε σαν θέμα για παράσταση. Νιώθαμε πως από όποια σκοπιά και να τα βλέπαμε, κάποιους θα θίγαμε, κάποιοι θα διαφωνούσαν, κάποιοι θα θύμωναν και άλλοι θα συμφωνούσαν. Ακόμη και μεταξύ μας είχαμε διαφορετικές αντιλήψεις και ας δεν ζήσαμε ποτέ εκείνα τα χρόνια. Eνα πράγμα ήταν πασιφανές, η ιστορία μας είχε πολλές γκρίζες ζώνες και είναι ακόμη νωπή και εύθικτη. Αρχίσαμε να μιλούμε με κόσμο που έχει προσωπικά βιώματα από τη δεκαετία του ‘50 μέχρι σήμερα, από διάφορες πολιτικές παρατάξεις και πιστεύω. Η κάθε ιστορία συγκλονιστική, ο κάθε ένας είχε το δικό του δίκαιο, τη δική του αλήθεια, την οποία μοιράστηκε μαζί μας αρχικά με καχυποψία για το “τι θα την κάναμε” και μετά με γενναιοδωρία και αγάπη καθώς η νοσταλγία της εξιστόρησης έδινε τόπο στη συγκίνηση της θύμησης των νιάτων.

Και ενώ συμβαίνουν στην Κύπρο, τα δικά μας ιστορικά γεγονότα, παράλληλα και συνυφασμένα στον παγκόσμιο χώρο εξελίσσεται ο ψυχρός πόλεμος, η κούρσα του διαστήματος. Η ημερομηνία 20
Ιουλίου αποκτά πολλαπλή σημασία.

20 Ιουλίου 1969, για πρώτη φορά ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Σελήνη. Oι αστροναύτες του Απόλλων 11 φέρνουν πίσω στη γη δείγματα πετρωμάτων από την επιφάνεια της σελήνης τα οποία η κυβέρνηση Νίξον αποφάσισε να χαρίσει ως ένδειξη ενότητας και ειρήνης σε διάφορα κράτη. Ανάμεσα σε αυτές τις χώρες ήταν και η Κύπρος. Oμως όταν έφτασε η φεγγαρόπετρα στην Κύπρο, δεν μπόρεσε ποτέ να παραδοθεί.

Oταν ο τουρκικός στρατός εισβάλλει στην Κύπρο, η φεγγαρόπετρα χάνεται.

Το μικρό αυτό σουβενίρ του μεγαλύτερου επιτεύγματος της ανθρωπότητας γίνεται θύμα διχόνοιας.

Η προσωπική ιστορία του πρωταγωνιστή Αλέξη και του πατέρα του στο έργο συμβαδίζει παράλληλα με την ιστορία της φεγγαρόπετρας. Βλέπουμε μέσα από τηλεσκόπιο τα παγκόσμια γεγονότα και μέσα από μικροσκόπιο τους ανθρώπους σε μια παραλία. Ο σκηνικός χώρος άμμος, παραλία, σελήνη και ο χρόνος πηγαινοέρχεται μεταξύ τού πριν και του τώρα, η πραγματικότητα μπερδεύεται με τη μνήμη. Ο Αλέξης επιστρέφει στην Κύπρο για να μάθει τελικά την αλήθεια σε ένα σενάριο όπου η μνήμη και η ιστορία επιλέγουν να του παίξουν ένα παράξενο παιχνίδι. Οι ερωτήσεις είναι περισσότερες από τις απαντήσεις και ενώ τα πράγματα φαίνονται ασύνδετα και θολά, υπάρχει κάτι που συνδέει εμάς, με όλους όσοι πέρασαν μέσα από τους αιώνες από αυτόν τον τόπο. Κάτι πολύ απλό. Iσως να είναι απλά η γη, ο ήλιος που καίει, η εικόνα του φεγγαριού.

Σταύρος Λαμπράκης

Το έργο ανεβαίνει από την ομάδα PARAVAN.

Σκηνοθεσία/δραματουργία: PARAVAN – Μελίτα Κούτα, Χάρης Καυκαρίδης.

Συγγραφή: Σταύρος Λαμπράκης σε συνεργασία με τους ηθοποιούς.

Σκηνογραφία / Κοστούμια: PARAVAN – Μελίτα Κούτα, Χάρης Καυκαρίδης.

Μουσική: Αντώνης Αντωνίου, Κίνηση: Παναγιώτης Τοφή.

Φωτισμοί: Καρολίνα Σπύρου. Βίντεο: Μιχάλης Ασιήκκας.

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Μάριος Κακουλλή, Στέλιος Καλλιστράτης, Μαρία Παπακώστα, Aντονυ Παπαμιχαήλ, Λουκία Πιερίδου και Πολυξένη Σάββα.

Πρεμιέρα: 8 Οκτωβρίου 2016 στις 8:30 μ.μ.

Παραστάσεις: 12, 14, 16, 18, 19, 22, 23 και 25 Οκτωβρίου στις 20:30

Παραστάσεις στον Κάτω Χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου Βλαδίμηρος Καυκαρίδης (Σατιρικό Θέατρο).

Κρατήσεις: 70008086