10 χρόνια χωρίς τον καπετάν Γιώτη



Του ΝΙΚΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑ

Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν χθες από το θάνατο του Ελληνα κομμουνιστή αγωνιστή Χαρίλαου Φλωράκη. Ενός αγωνιστή που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην πάλη του λαού για το λαό.

Λαϊκός ηγέτης είτε ως συνδικαλιστής, είτε ως καπετάν Γιώτης και μαχητής του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, ως φυλακισμένος και εξόριστος και ως ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης γεννήθηκε το 1914 και σε ηλικία 15 ετών εντάσσεται στην ΟΚΝΕ. Πρωτοστατεί στη συνδικαλιστική δράση από το 1932, ενώ μέλος του ΚΚΕ γίνεται το 1941 όπου οργανώνεται στο κίνημα της Αντίστασης κατά του χιτλεροφασισμού. Γίνεται ο θρυλικός ταγματάρχης Γιώτης και δίνει σκληρές μάχες μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ και αργότερα του ΔΣΕ για την απελευθέρωση της Ελλάδας και την λαοκρατία.

Με την επικράτηση του αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού και του μοναρχοφασιστικού υποτελούς καθεστώτος παίρνει μαζί με εκατοντάδες άλλους απελευθερωτές της Ελλάδας το δρόμο της αναγκαστικής προσφυγιάς στην ανατολική Ευρώπη, ενώ το 1949 εκλέγεται μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.

Το 1954 επιστρέφει παράνομα στην Ελλάδα για κομματική δουλειά, συλλαμβάνεται και δικάζεται για κατασκοπία. Φυλακίζεται ως το 1966, ενώ ένα χρόνο αργότερα εξορίζεται στη Γυάρο και τη Λέρο ως το 1971, που διαφεύγει στο εξωτερικό. Συνολικά έμεινε φυλακισμένος και εξόριστος για 18 χρόνια. Το 1972 εκλέγεται στο Πολιτικό Γραφείο και έπειτα πρώτος Γραμματέας της ΚΕ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε σε όλα τα Συνέδρια ως το 1989.

Με τη μεταπολίτευση, παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανασύσταση του ΚΚΕ μετά από 27 χρόνια παρανομίας. Ο Χ. Φλωράκης είχε στενή σχέση με την Κύπρο και το ΑΚΕΛ και ιδιαίτερα με τον ΓΓ της ΚΕ του κόμματος Εζεκία Παπαϊωάννου. Χαρακτηριστικές οι συναντήσεις των δυο ηγετών μαζί με τον Ισμαήλ Μπιλέν, ηγέτη του ΚΚ Τουρκίας προτάσσοντας και την κοινή πάλη για απαλλαγή από την κατοχή στην Κύπρο. Ως και την τελευταία στιγμή, ήταν στην πρώτη γραμμή σε κάθε λαϊκό αγώνα, σε κάθε μάχη που έδωσε το ΚΚΕ.

Συνεπής στην αγωνιστική του βιογραφία, έφυγε στα 91 του παραμένοντας πιστός στα ιδανικά του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Είχε αφήσει ένα σημείωμα στο ΚΚΕ που γράφτηκε το 1994 παραπέμποντας στη δράση του παρά σε κάτι άλλο: «Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω. Ο,τι βιός είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, τη Μαρξιστική – Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του. Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ο,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. (…)».