Απ’ όλα έχει ο μπαξές



Του Κωστή Πιτσιλλούδη

 

Η «ρήξη» που διαδραματίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα μεταξύ της βουλευτίνας του Συναγερμού, Αννίτας Δημητρίου και του Υπουργού Παιδείας, Πρόδρομου Προδρόμου, με αφορμή το άρθρο της μαθήτριας, έρχεται να επιβεβαιώσει για άλλη μία φορά την ύπαρξη «δεξιάς πολυκατοικίας» στην Κύπρο.

Στη μεγάλη «πολυκατοικία» του Συναγερμού μπορεί να συναντήσει κανείς στελέχη που μπορεί να χαρακτηριστούν ως κοινωνικά φιλελεύθεροι, προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επαναπροσεγγιστές -εμφανιζόμενοι ως υπέρμαχοι της λύσης- μέχρι (νεο)συντηρητικούς, λαϊκούς δεξιούς, (νεο)γριβικούς και «φουστανελάδες» -υπέρμαχους της διχοτόμησης.

Αυτή η πολυγλωσσία που εκτρέφει στους κόλπους του το μεγαλύτερο κόμμα της δεξιάς της Κύπρου δεν είναι τυχαία και δεν περιορίζεται στο προ εβδομάδας γεγονός, καθώς τα παραδείγματα είναι αρκετά κατά τα τελευταία χρόνια. Ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου φαίνεται να γνωρίζει καλά το παιχνίδι της αγοράς και να εξελίσσεται σε έναν άριστο μαέστρο κατά την επταετία που βρίσκεται στο πηδάλιο της ηγεσίας του Συναγερμού, έχοντας στήσει μια ορχήστρα για όλα τα γούστα.

Η έκφραση αυτού του ιδιόμορφου «πλουραλισμού» δεν είναι κάποια ένδειξη δημοκρατικών τάσεων, όπως κατά καιρούς αφήνουν να νοηθεί. Παράλληλα, όμως, η συνταγή της κυπριακής Δεξιάς είναι πολύ πιο απλοϊκή από όσο φαίνεται, έχοντας δανειστεί πολλά στοιχεία από το αδελφό κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία.

Το εκλογικό ακροατήριο του Συναγερμού, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, με τις ζυμώσεις για τη λύση του Κυπριακού και τις διεθνείς εξελίξεις, έχει πολυχρωμία απόψεων. Ως εκ τούτου, οι δεξιοί της λύσης και οι δεξιοί της διχοτόμησης, αλλά και οι προοδευτικοί και συντηρητικοί οπαδοί και ψηφοφόροι του εν λόγω κόμματος, βρίσκουν πάντοτε κάποιον να τους εκφράζει, είτε πρόκειται για κάποιον υποψήφιο στις ανά καιρούς εκλογές είτε για κάποιο ηγετικό στέλεχος. Η έκφραση διαφόρων απόψεων από το ίδιο κόμμα έχει ένα και μοναδικό σκοπό: Την όσον το δυνατόν μεγαλύτερη συσπείρωση του εκλογικού ακροατηρίου.

Το θέμα δεν είναι η κατά καιρούς έκφραση της διαφορετικής άποψης από κάποια στελέχη, το θέμα είναι οι πολιτικές που εφαρμόζει ο Συναγερμός και κατ’ επέκταση η ίδια η κυβέρνηση, γιατί αυτό είναι που μας ενδιαφέρει περισσότερο. Αυτές οι πολιτικές μυρίζουν ναφθαλίνη, συντηρητισμό, ρατσισμό και νεοφιλελευθερισμό, όση χρυσόσκονη «προοδευτισμού» και αν τις πασπαλίσουν, όσες Αννίτες κι αν ρίξουν στη μάχη.

Στην τελική, μπορεί όντως η συμπαθέστατη Αννίτα Δημητρίου να διαφωνεί με τον Υπουργό Παιδείας, όμως είναι η γραμμή και οι αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης που καθορίζουν το παιχνίδι της πολιτικής κι όχι κάποιες δηλώσεις που ειπώθηκαν ή κάποιες δημοσιεύσεις που αναρτήθηκαν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κατά συνέπεια, με τη διαφωνία της το μόνο που πράττει είναι να συσπειρώνει τους διαφωνούντες δεξιούς, χωρίς να αλλοιώνεται η επίσημη πολιτική της κυβέρνησης και του ΔΗΣΥ.