Απόν θέλει να πάει στον μύλον…

18

Του Γιώργου Δεληγιάννη

Έχουν περάσει 15 μήνες από την κατάρρευση των συνομιλιών για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά. Το χρόνο περισυλλογής που έδωσε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, όχι μόνο τον έχουν ξεπεράσει οι δύο πλευρές, αλλά για συγκεκριμένες πτυχές έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Και όταν λέμε ο χρόνος έχει περάσει ανεπιστρεπτί, εννοούμε όλα εκείνα που ακόμα και αν το Κυπριακό λυνόταν την ερχόμενη Κυριακή με όρους που ούτε οι πιο απορριπτικοί αυτής της δύσμοιρης χώρας σκέφτονταν, δεν πρόκειται να είναι όπως θα περίμεναν ΠΟΤΕ…

Και όμως, ακόμα και με την τόση “περισυλλογή” του Προέδρου της Δημοκρατίας, των συμβούλων του εκεί στο προεδρικό και των “συμβούλων” του από το εξωτερικό, ο ίδιος βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, θα δει τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και η πρώτη του κουβέντα μόλις έφτασε ήταν το «ΑΛΛΑ».

Και γράφουμε το «ΑΛΛΑ» με κεφαλαία γιατί τα υπόλοιπα που είπε ο κ. Αναστασιάδης είναι το γνωστό ποίημα που μας αραδιάζει, τόσο ο ίδιος, όσο και οι διάφοροι εναλλασσόμενοι εκπρόσωποί του, είτε με τη βούλα είτε χωρίς.

“… και αποφασισμένοι είμαστε και βούληση διαθέτουμε ώστε να επαναρχίσει ο διάλογος που θα οδηγήσει σε νέα Σύνοδο από κει όπου είχαμε μείνει με βάση το πλαίσιο Γκουτέρες”.

Το «ΑΛΛΑ», όμως είναι εκείνο που θέτει λίγο παρακάτω και είναι οι προϋποθέσεις και η προετοιμασία που χρειάζεται για να επαναρχίσει ο διάλογος, με το να ζητά πριν γίνει κάτι τέτοιο να διευκρινιστεί αν ισχύουν όσα αφορούν το πλαίσιο Γκουτέρες, με την ισχύ και της κατάθεσης του χάρτη από τουρκοκυπριακής πλευράς όπως και “τις προθέσεις της Τουρκίας σε σχέση με την Ασφάλεια, που περιλαμβάνει βεβαίως την κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων και την απόσυρση των κατοχικών στρατευμάτων”.

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι.

Και δυστυχώς, ο χρόνος περνά και τα δεδομένα δεν αφήνουν παρά να θυμηθώ το διάγγελμα του μ. Τάσσου Παπαδόπουλου πριν το δημοψήφισμα του 2004, που έλεγε ότι με το σχέδιο Ανάν: «Διαγράφεται η εισβολή και η κατοχή. Οι κάτοχοι της τουρκοκυπριακής υπηκοότητας γίνονται αποδεκτοί ως νόμιμοι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Τουρκοκύπριοι εξασφαλίζουν ισότιμη συμμετοχή στη διοίκηση του νέου ομοσπονδιακού κράτους, με το καθεστώς των ισότιμων “συμπροέδρων”».

Και διερωτώμαι, τι από αυτά δεν έγινε και τι από αυτά γίνεται προσπάθεια να αποτραπούν;