Ας δούμε την πραγματική αιτία

Της Έλπις Γεωργίου

 

Το να έχει ο καθένας από εμάς ένα σάκο του μποξ και να τον κτυπά, αυτό είναι το εύκολο! Και αναφέρομαι στις ευθύνες που προκύπτουν όταν κάτι δεν πάει καλά! Το δύσκολο είναι να εντοπίζει κανείς τα πραγματικά αίτια και τους πραγματικούς υπαίτιους! Ο λόγος για τον δημόσιο τομέα της Υγείας, ο οποίος με αφορμή την κρίση της πανδημίας έδειξε από τη μια τη σπουδαιότητα και την αναγκαιότητα της ύπαρξής του, ενώ από την άλλη αποκαλύφθηκε η γύμνια του εξαιτίας καθαρά των πολιτικών αποφάσεων που λήφθηκαν και λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις. Οι ελλείψεις και οι αδυναμίες των δημοσίων νοσοκομείων ήταν πανομοιότυπες σε όλα σχεδόν τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. (ας μείνουμε στην ευρωπαϊκή επικράτεια). Τώρα που η κρίση του κορονοϊού έχει εκτονωθεί σε μεγάλο βαθμό, πρέπει όλοι μας να εγκύψουμε στο θέμα και να αναδείξουμε την ευθύνη της πολιτείας, αλλά ταυτόχρονα και την υποχρέωσή της να παρέχει στους πολίτες σωστές υπηρεσίες υγείας.

Χθες (και πολύ καλά έκαναν) στην Ελλάδα είχαμε μαζικές κινητοποιήσεις για την υγεία, από σωματεία και φορείς του Πειραιά. Στο κάλεσμά τους αναφέρθηκαν στις εικόνες από όλο τον κόσμο, με τα δημόσια νοσοκομεία να «κρασάρουν», με τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, με τους γιατρούς να αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, τις τεράστιες ελλείψεις σε μονάδες εντατικής θεραπείας και χιλιάδες εργαζόμενους να μην έχουν καν πρόσβαση στα νοσοκομεία. Αυτή είναι η κατάντια των δομών υγείας παγκόσμια.

Ας κάνουμε μια σύγκριση! Στην Κύπρο, με αφορμή την κρίση του 2013, είχαμε τα τελευταία χρόνια περικοπές στον τομέα της Υγείας ύψους 500 εκατομμυρίων. Σήμερα γιατροί και νοσηλευτές φωνάζουν ότι δεν ήταν κούφια λόγια οι καταγγελίες τους για υποστελέχωση, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις είναι ελλιπής και ο εξοπλισμός.

Στην Ελλάδα, στην περιοχή του Πειραιά, όπου χθες είχαμε τις κινητοποιήσεις, υπάρχουν τρία μεγάλα νοσοκομεία: Τζάνειο, Μεταξά και Κρατικό Νίκαιας. Τα σωματεία παρέθεσαν κάποια παραδείγματα: Στο Τζάνειο, σε 12 εντατικές αναπνευστικού υπήρχαν 23 εργαζόμενοι αντί για 43 που προβλέπονται. Το Νοσοκομείο Μεταξά λειτουργεί με το 50% του δυναμικού που θα έπρεπε να έχει. Στο Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας παρατηρείται σταθερά το φαινόμενο να «πλημμυρίζει» με ράντζα.

Οι ευθύνες των κυβερνήσεων, που όλα αυτά τα χρόνια οδήγησαν σε αυτά τα χάλια το δημόσιο σύστημα υγείας, είναι τεράστιες. Η πανδημία αποκάλυψε τη γύμνια τους.

Υπενθυμίζω κάτι που έχω ξαναγράψει! Από το 2011 έως το 2018 η Κομισιόν ζήτησε 63 φορές από κράτη-μέλη της να μειώσουν τις δαπάνες για την Υγεία ή και να προχωρήσουν σε ιδιωτικοποιήσεις στον συγκεκριμένο κλάδο.

Αυτή την κουβέντα πρέπει να την κάνουμε! Και οι ευθύνες να αναληφθούν από αυτούς που πρέπει.