«Ας γίνουμε όλοι ανθρωπινότεροι»

60

Της Νικολίνας Φραγκουλλίδου

Τα Χριστούγεννα, για πολλούς, είναι η πιο ωραία εποχή του χρόνου, κι όχι άδικα. Στολισμένα σπίτια, στολισμένες βιτρίνες, φωτάκια στους δρόμους σ’ ολόκληρη την πόλη, κόσμος στα καταστήματα, χριστουγεννιάτικες μελωδίες να ηχούν στα αυτιά σου και η πόλη να σφύζει από ζωή.

Πρόκειται για την εποχή όπου όλοι κυκλοφορούν με χαμόγελο έχοντας ανεβασμένη διάθεση. Η ευκαιρία που έχουν έστω και για λίγες μέρες να αφήσουν πίσω τις έγνοιες τους. Εκφράζουν την ελπίδα τους ότι με τον ερχομό του καινούργιου χρόνου θα ξεχάσουν τα προβλήματά τους και θα τα αφήσουν όλα στο παρελθόν. Είναι η εποχή του χρόνου που όλη η οικογένεια, όπου κι αν είναι, θα βρει τον τρόπο να σμίξει, να καλύψει για λίγο τις αποστάσεις και να βρεθεί μαζί.

Κι ας μην ξεχνάμε τον πιο γνωστό κύριο που θα ολοκληρώσει αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα. Τον Αϊ-Βασίλη. Τον κύριο που περιμένουν εκατομμύρια παιδιά, που είναι πάντοτε φορτωμένος με δώρα.
Είναι και κάποιοι συνάνθρωποί μας, ωστόσο, που δεν θα νιώσουν τη χαρά και τη ζεστασιά των γιορτών είτε όπως θα ήθελαν είτε και καθόλου. Για κάποιους συνανθρώπους μας δεν ισχύει αυτό που λέμε «οι αποστάσεις εκμηδενίζονται».

Δεν θα είναι εύκολο για τον Μαχμούντ στο Κέντρο Ασύλου στην Κοφίνου να ανταλλάξει ευχές με τη μάνα του στη Χομς… Δεν θα είναι εύκολο για την Μπισάν από τη Γάζα να στολίσει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στο ισοπεδωμένο σαλόνι του σπιτιού της. Και θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να αφήσει τα χριστουγεννιάτικα δώρα της κορούλας της κάτω από το δέντρο.

Δώρα μεγάλα σε μέγεθος, μεγάλα σε αξία, μεγάλα σε ποσότητα γιατί ήσουν καλό παιδί φέτος. Τι γίνεται όμως με τα δώρα που δεν θα φτάσουν ποτέ; Παιδιά τα οποία αν και καλά παιδιά δεν θα πάρουν ποτέ το δώρο τους. Και θα αναρωτιούνται… Γιατί δεν ήρθε ο Αϊ-Βασίλης στο δικό μου σπίτι; Μήπως δεν του έφταναν τα λεφτά;
Για κάποιους άλλους όμως το άγχος και η ανησυχία μεγαλώνει. Πολλές οικογένειες για διάφορους λόγους, πρώτιστα οικονομικούς, εξαιτίας των επιπτώσεων της κρίσης δεν θα μπορέσουν να προσφέρουν όσα θα ήθελαν ή ακόμα και τα ελάχιστα για τους δικούς τους ανθρώπους. Αναπόφευκτα σε αυτές τις περιπτώσεις, τα συναισθήματα ανασφάλειας εντείνονται περισσότερο.

Και εκεί είναι που το παιδί θα σε απαλλάξει από τη δύσκολη θέση. Δεν θα ζητούν από τον Αϊ-Βασίλη μια κούκλα ή ένα κινητό. Θα ζητούν ένα πιάτο φαΐ, μια κουβέρτα να ζεσταθούν, ένα ασφαλές μέρος να μείνουν και το πιο σημαντικό να καταφέρουν να ζήσουν.

Τούτες τις μέρες λοιπόν ας γίνουμε όλοι ανθρωπινότεροι. Αυτοί που μπορούν, ας προσφέρουν από το περίσσευμά τους σ’ αυτούς που τα πράγματα είναι δύσκολα. Και η πολιτεία να μεριμνήσει για τους λιγότερο τυχερούς της ζωής.