Αυτή την εικόνα θέλουμε στα σχολεία μας;

30

Της Αργύρως Γεωργίου Θωµά

Μαθητές χτυπούν καθηγητές και το αντίστροφο, ουσίες, µπούλινγκ στα σχολεία και θάνατος µαθητή. Αυτή είναι η εικόνα του δηµόσιου σχολείου; Αυτή την εικόνα θέλουµε; Σίγουρα όχι, ωστόσο είναι αυτή την εικόνα που επιτρέπουµε να διαµορφώνεται και σταδιακά, µε γεωµετρική πρόοδο, να χειροτερεύει. Με αυτή την εικόνα σίγουρα δεν συµβιβαζόµαστε. Πραγµατικά δεν βοηθούν κανένα οι δηλώσεις καταδίκης τέτοιων περιστατικών εάν δεν συνοδεύονται από πραγµατική έγνοια και πρόληψη για να περιοριστούν.

Υπάρχουν µηχανισµοί πρόληψης στο Υπουργείο Παιδείας; Υπάρχει ουσιαστικό ενδιαφέρον να µεγαλώσουµε µια νέα γενιά σωστά; Μάλλον ευκαιριακό, αν όχι υποκριτικό, είναι το ενδιαφέρον. Οι όποιοι µηχανισµοί –αν υπάρχουν– δεν είναι αποδοτικοί. Τι εννοούµε µε αυτό; Εννοούµε ότι το ίδιο το σχολείο προσφέρεται τελικά για τέτοιου είδους φαινόµενα. Αρχίζοντας από την ύλη και τον φόρτο εργασίας που κουβαλούν κάθε σχολική χρονιά µαθητές και εκπαιδευτικοί, από τον τρόπο που καθορίζεται η διδακτέα ύλη, δεν αποδίδει, δεν προετοιµάζει κριτικά σκεπτόµενους ανθρώπους. Το περιβάλλον µέσα στο οποίο λειτουργεί το δηµόσιο σχολείο έχει αλλάξει δραµατικά και είναι καιρός να το καταλάβουµε και να αναλάβουµε ευθύνες. Είναι φανερό από το γεγονός ότι εντοπίζονται τέτοια φαινόµενα παραβατικότητας εκ των υστέρων, ότι δεν υπάρχει ούτε συνεργασία µεταξύ σχολείου και οικογένειας. Γιατί και η οικογένεια διαδραµατίζει τον δικό της πολύ σηµαντικό ρόλο σε αυτό το ζήτηµα.

Αν δεν ακούµε τα παιδιά µας, αν τα κακοµαθαίνουµε προσφέροντας µόνο υπερπροστασία και υλικά αγαθά, αντί να τους δίνουµε αρχές και να τα γεµίζουµε αυτοπεποίθηση, είναι φανερό ότι θα ψάξουν να τα βρουν αυτά αλλού και όχι µε τον ενδεδειγµένο τρόπο. Τα ναρκωτικά και άλλες ουσίες µέσα στα σχολεία, η προκλητική συµπεριφορά κάποιων µαθητών απέναντι στους καθηγητές τους, το µπούλινγκ για να επιβληθεί ο «δυνατός» στον αδύνατο ή στον «διαφορετικό» είναι πλέον φαινόµενα που πρέπει να κινητοποιήσουν την κοινωνία και την πολιτεία.

Τέτοια φαινόµενα πολλές φορές έχουν οδηγήσει στα άκρα. Το χειρότερο είναι όµως ότι αφήσαµε να πεθάνει ένας 16χρονος επειδή κανένας δεν ευαισθητοποιήθηκε, κανένας δεν έδρασε ως όφειλε και εκ των υστέρων αναζητούµε ευθύνες. Καλώς ή κακώς η λύση δεν είναι όταν φτάσει µια κατάσταση στα άκρα για να την αντιµετωπίσουµε (γιατί άραγε αναστρέφεται ο θάνατος σώµατος και ψυχής;). Αποφασίστε, κύριοι του Υπουργείου Παιδείας ότι χρειάζονται οι ψυχολόγοι στα σχολεία, ότι χρειάζεται η επιµόρφωση γονιών και εκπαιδευτικών, αλλά κι εµείς ως γονείς ας αφιερώσουµε περισσότερο χρόνο στα παιδιά µας ακούγοντας τις ανάγκες και τους προβληµατισµούς τους.