Αυτή την κοινωνία θέλουµε;

54

Της Κάλιας Ανδρέου

Ήµουν φοιτήτρια, τότε, όταν στο µάθηµα της Φιλοσοφίας ψάχναµε για την ουσία, το «νόηµα». Τι είναι εφικτό και τι ανέφικτο, όλα στα «πλαίσια» της λογικής και του άλογου. Τη στιγµή που νοµίζαµε ότι καταλήγαµε στην απάντηση, την ίδια ώρα την καταρρίπταµε. Το µάθηµα τέλειωνε πάντα µε ένα γιατί και πώς.

Σε ένα από τα µαθήµατα, ο καθηγητής µας µάς προέτρεψε να επισκεφθούµε ένα από τα δηµόσια νοσηλευτήρια της χώρας µας. Για λίγες µέρες. Να καθίσουµε κάπου και να παρακολουθήσουµε τι συµβαίνει γύρω µας. Για να µπούµε έστω για µια στιγµή στη θέση του άλλου. Αυτού που προσπαθεί κάτω από δύσκολες συνθήκες να παρέχει τις υπηρεσίες του και αυτού που αναµένει να τις λάβει. Ίσως για να βιώσουµε τον πόνο των ασθενών και των συγγενών τους. Το θέµα «υγεία» είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα, που θα έπρεπε –τουλάχιστον– να τίθεται ως η προτεραιότητα του κράτους.

∆εν το έκανα τότε. Έτυχε, όµως, και χρειάστηκε να το κάνω χρόνια µετά. Όχι ως απλός θεατής, αλλά ως άτοµο που βρέθηκε στην ανάγκη να βιώσει για µέρες το σύστηµα λειτουργίας της δηµόσιας υγείας. Με τη σκέψη στα λόγια του ανθρώπου που µε προέτρεψε τότε να βιώσω αυτή την πλευρά της κοινωνικής πραγµατικότητας, παρατήρησα και αντιλήφθηκα τις αντίξοες συνθήκες στις οποίες καλούνται ασθενείς και εργαζόµενοι να φέρουν εις πέρας δύσκολες καταστάσεις. Το σίγουρο είναι ότι η υποστελέχωση στα δηµόσια νοσηλευτήρια είναι αυτή που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές και όχι η απεργία των εργαζοµένων στα ΤΑΕΠ.

Οι ιατροί των Τµηµάτων Ατυχηµάτων και Επειγόντων Περιστατικών δίνουν αγώνα για το καλό του ασθενή. Και αυτόν τον αγώνα πρέπει να τον στηρίξουµε όλοι. Για το δικό µας καλό και των συνανθρώπων µας. Αυτό που πρέπει να µας προβληµατίσει είναι ότι οι ίδιοι οι ιατροί είναι αυτοί που προειδοποιούν για λάθη που µπορεί να συµβούν, αλλά και για ιατρική αµέλεια. Ιατρικά λάθη που οφείλονται ή θα οφείλονται στην υποστελέχωση και γενικότερα στις δύσκολες συνθήκες εργασίας.

Ο τρόπος λειτουργίας του συστήµατος υγείας µιας χώρας λειτουργεί σαν καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας και του κράτους. Είναι δικαίωµα κάθε ανθρώπου να έχει πρόσβαση στην υγεία. Το σύστηµα, όµως, θα πρέπει να µπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πολιτών. Το να έχω δικαίωµα πρόσβασης χωρίς όµως να µπορώ να εξυπηρετηθώ όπως πρέπει, ώστε να διασφαλίσω την υγεία και κατ’ επέκταση το δικαίωµά µου στη ζωή, είναι λες και το πρώτο αναιρεί την ίδια ώρα το δεύτερο.

Επιστρέφοντας στη φιλοσοφία, ίσως η ουσία σε αυτή την περίπτωση να βρίσκεται στο βλέµµα των ασθενών και των συγγενών τους. Στους έντονους µορφασµούς τους, στην ταλαιπωρία τους. Σε ένα δηµόσιο νοσηλευτήριο θα βρεις τη δυστυχία µαζεµένη.
Αυτή είναι η κοινωνία που θέλουµε;