Χάσαµε το µέτρηµα

41

Της Νίκης Κουλέρμου

Χάσαµε το µέτρηµα, κύριοι. Σε φάσεις εισβολής, τετελεσµένα και ήρωες… Έως τώρα µετρούσαµε την τουρκική εισβολή σε δύο φάσεις. Την πρώτη στις 20 Ιουλίου 1974, 5 µέρες µετά το προδοτικό πραξικόπηµα που άνοιξε την κερκόπορτα στον Αττίλα και τη β’ φάση στις 14 Αυγούστου µε την άλωση της Αµµοχώστου και της Μόρφου.

Για γ’ εισβολή µίλησε ο κ. Αναστασιάδης µε την κάθοδο των τουρκικών γεωτρύπανων, πρώτα του Φατίχ (Πορθητή), µετά του Γιαβούζ και από κοντά το Μπαρµπαρός ανοικτά της Λεµεσού. Και έρχεται και τέταρτο! Μάλιστα ο Πρόεδρος διεµήνυσε, µε συνέντευξή του στην εφηµερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» ότι «δεν υπάρχει περίπτωση κάτω από τις απειλές κανονιοφόρων να προσέλθει σε διαπραγµατεύσεις»… Παραδέχθηκε µάλιστα ότι τα συµφέροντα «εταίρων» και φίλων µας στην ΕΕ δεν επέτρεψαν την επιβολή κυρώσεων µε κόστος στην Τουρκία.

Τώρα κάποιοι λένε ότι θα πρόκειται για γ’ φάση της τουρκικής εισβολής αν η Τουρκία προχωρήσει στο άνοιγµα της Αµµοχώστου. Ή µήπως η δ’ φάση;

Όντως χάσαµε το µέτρηµα από τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των περί Κύπρου ψηφισµάτων από την Τουρκία.
Το ερώτηµα που τίθεται πάντα είναι εµείς πώς αντιδρούµε για να σταµατήσουµε τον κατήφορο προς την καταστροφή και τον µείζονα κίνδυνο νοµιµοποίησης των τετελεσµένων και της εισβολής, τη διχοτόµηση; Όταν χαρακτηρίζουµε «κακή βάση» διαπραγµάτευσης το µοναδικό πλαίσιο στο οποίο ο ΓΓ του ΟΗΕ ορίζει ότι το σύστηµα εγγυήσεων και ασφάλειας της Κυπριακής ∆ηµοκρατίας δεν είναι βιώσιµο, ότι το στάτους κβο δεν είναι βιώσιµο; Πώς εµείς ξαφνικά και αναίτια αρνούµαστε να µοιραστούµε την εξουσία και την αποτελεσµατική συµµετοχή των Τ/κυπρίων σε βασικά οµοσπονδιακά όργανα, όπως το Υπουργικό Συµβούλιο;

Καλές οι πατριωτικές κορώνες και οι τζάµπα µαγκιές… Για εσωτερική κατανάλωση µπορεί να λαϊκίζουµε και να µοιράζουµε φούµαρα και µεταξωτές κορδέλες, για να είµαστε αρεστοί και όχι ωφέλιµοι… Πλην όµως όλα αυτά δεν διαφέρουν από τα γαβγίσµατα, τις απειλές και τις προκλήσεις της Άγκυρας. Στο ότι και τα µεν και τα δε, ποσώς εξυπηρετούν τον µείζονα στόχο της επίλυσης του Κυπριακού µε διαπραγµατεύσεις. Ιδιαίτερα σ’ αυτή την κρίσιµη περίοδο που η Τουρκία ψάχνει αιτιάσεις και αφορµές για να προωθήσει τις επιδιώξεις της για εσαεί παρουσία και έλεγχο στην Κύπρο και δη στο φυσικό αέριο, ανεξάρτητα από τα συµφέροντα των Τουρκοκυπρίων και τη βούλησή τους για επανένωση.

Αν καταφέρουµε εµείς να απαντήσουµε στις προκλήσεις χωρίς συναισθηµατισµούς και πατριωτικές κορώνες, χωρίς λαϊκισµούς και µαγκιές, αν καταφέρουµε µαζί µε τους Τ/κύπριους να σπρώξουµε τα πράγµατα στη συµφωνία των όρων αναφοράς και να ανοίξει ο δρόµος για διαπραγµατεύσεις, τότε υπάρχει ακόµα ελπίδα. Αν όχι θα µείνουµε µε τη µισή Κύπρο και τις ψευδαισθήσεις της ευµάρειας των πύργων και των χρυσών διαβατηρίων, ενώ η Τουρκία θα είναι κυρίαρχη στο βορρά και συνέταιρος στο νότο. Θα είναι αµφίβολο αν καταφέρουµε να αξιοποιήσουµε τον φυσικό µας πλούτο προς όφελος του λαού.

Σίγουρα τότε θα πάψουµε να µετρούµε και εισβολές και ήρωες. Θα κλαίµε µόνο χαµένες πατρίδες και τη µοίρα µας…