Χρηστή διοίκηση, διαφάνεια, λογοδοσία, μα πού;

28

Της
Άννας Μισιαούλη

Λέξεις όπως χρηστή διοίκηση, διαφάνεια και λογοδοσία τις ακούμε καθημερινά. Ως λέξεις. Ως νόμους.

Στην Κύπρο από το 1999 ψηφίστηκαν σε νόμο οι γενικές αρχές διοικητικού δικαίου, που όπως αναφέρεται στον ίδιο το νόμο «επιβάλλουν στα διοικητικά όργανα να ενεργούν σύμφωνα με το περί δικαίου αίσθημα ώστε να αποφεύγονται ανεπιεικείς και άδικες λύσεις».

Γράφει επίσης για την τήρηση λεπτομερών πρακτικών των συνεδριάσεων των συλλογικών οργάνων, περιλαμβανομένης και της υποχρέωσης για δημοσιοποίηση με εξαίρεση θέματα εμπιστευτικής φύσεως, ζητημάτων ασφάλειας, άμυνας και διεθνών σχέσεων ή που περιέχουν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα.

Οι αποφάσεις, αναφέρεται, πρέπει να είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένες, ιδίως αν πρόκειται να είναι δυσμενείς για τον διοικούμενο και όπως στο κάθε διοικητικό όργανο διασφαλίζεται η αμερόληπτη κρίση με την εξαίρεση προσώπων που έχουν ιδιάζουσα σχέση ή συγγενικό δεσμό εξ αίματος ή εξ αγχιστείας μέχρι και του τέταρτου βαθμού ή βρίσκεται σε οξεία έχθρα με το άτομο που αφορά η εξεταζόμενη υπόθεση ή που έχει συμφέρον για την έκβασή της.

Εξίσου σημαντικό είναι και το δικαίωμα αναφοράς, όπως ορίζεται στο άρθρο 29 του Συντάγματος και την υποχρέωση για απάντηση μέσα σε προθεσμία τριάντα ημερών και όπου αυτό δεν είναι δυνατό η διοίκηση να δίνει εγγράφως πληροφορίες για την πορεία της υπόθεσης και μετά την πάροδο τριών μηνών ο διοικούμενος να μπορεί να προσβάλει ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου την παράλειψη αυτή ως άρνηση ικανοποίησης της αναφοράς του.

Ωραία όλα αυτά. Στα χαρτιά και στις λέξεις. Στις πράξεις όμως;

Υπάρχει κανένας που δεν άκουσε για τον πεθερό που λάμβανε αποφάσεις για την πρόσληψη της νύφης; Υπάρχει κανένας που δεν άκουσε για τον αδερφό που προσπαθούσε να επιβάλει τον αδερφό του, έστω και για ένα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα; Πόσες φορές έχετε ακούσει κάποιον που συμμετέχει σε διοικητικό όργανο να εξαιρεί εαυτόν εξαιτίας των λόγων που αναφέρονται στο νόμο;

Τέτοια είναι η απουσία λογοδοσίας σε ζητήματα χρηστής διοίκησης και διαφάνειας, που δεν υπάρχουν ουσιαστικά παραδείγματα συμμόρφωσης με τα πιο πάνω, τα οποία καταγράφονται απλώς ενδεικτικά.

Σε τέτοιο σημείο φθάνει η έλλειψη συνειδητοποίησης έστω των πιο πάνω, που από τον μουχτάρη και τον αζά της περιοχής του καθενός από εμάς, μέχρι τον πρώτο πολίτη της Δημοκρατίας είναι πιο σύνηθες να ακούμε για συμπεθέρους, γαμπρούες, νύφες, συνεταίρους και δεν ξέρω για τι άλλο παρά για δίκαιες αποφάσεις διοικητικών οργάνων.

Και όλα αυτά επειδή δεν υπάρχει λογοδοσία. Για κανέναν και πουθενά.

Μόνο σιεπασιά.