Δεν πάει άλλο με τις σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών

24

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Η προχθεσινή καταδίκη ενός 80χρονου, ο οποίος βρέθηκε ένοχος για σεξουαλική κακοποίηση ανήλικου κοριτσιού και του επιβλήθηκε από το Δικαστήριο ποινή φυλάκισης τριών ετών, επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά το γεγονός ότι σχεδόν καθημερινά γίνεται γνωστή και καταγράφεται μια νέα περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης είτε αφορά βιασμό ή «απλή» παρενόχληση και μάλιστα τις περισσότερες φορές σε ενδοοικογενειακό επίπεδο.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έγινε γνωστό, το θύμα είναι μόλις 10 ετών και η εγκληματική συμπεριφορά σε βάρος του ξεκίνησε από την ηλικία των 5. Επιπλέον, όπως αναφέρεται, στο διάστημα αυτών των πέντε χρόνων, ο εν λόγω «κύριος» εκμεταλλευόμενος την απουσία του πατέρα (είχε απελαθεί, όπως έγινε γνωστό) αλλά και το γεγονός ότι είχε εύκολη πρόσβαση στο σπίτι του παιδιού (αφού αυτός το νοίκιαζε στην οικογένεια), κακοποίησε σεξουαλικά αυτό το παιδάκι, 16 φορές. Και ενδεχομένως να συνέχιζε να το πράττει αν το ίδιο το κοριτσάκι δεν μιλούσε σε άλλα παιδιά θέλοντας να τα προστατέψει, οπότε η υπόθεση έφτασε στην Αστυνομία και πήρε το δρόμο της Δικαιοσύνης.

Δεν θα ασχοληθώ με το μέγεθος της ποινής που επιβλήθηκε για τη συγκεκριμένη περίπτωση, η οποία ήδη έχει χαρακτηριστεί μέσα από δεκάδες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως «άδικη για το ίδιο το παιδί» ή ότι «δεν αποτελεί αποτρεπτική τιμωρία για τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις» και πολλά άλλα που δεν είναι απαραίτητο και δεν μπορούν να αναφερθούν εδώ.

Το ζήτημα που προκύπτει και πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά είναι το ίδιο το φαινόμενο της σεξουαλικής ή όποιας άλλης κακοποίησης με θύματα παιδιά που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις. Ας μην ξεχνούμε, εξάλλου, ότι αρκετές είναι και οι υποθέσεις που έχει ενώπιόν της η Αστυνομία και αφορούν τη σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων μέσω διαδικτύου.

Κατά συνέπεια, εκείνο που προέχει είναι από τη μια η πρόληψη και αποτροπή τέτοιων φαινομένων και από την άλλη η χωρίς κανένα ενδοιασμό καταγγελία τους, όπου διαπιστώνονται και βέβαια η παραδειγματική τιμωρία των δραστών.

Σε αυτό, τον βασικό ρόλο έχουν οι ίδιοι γονείς οι οποίοι θα πρέπει πλέον να είναι περισσότερο καχύποπτοι, να μην εμπιστεύονται εύκολα και αβασάνιστα ακόμα και τους «στενούς» ή «έμπιστους» ανθρώπους του περιβάλλοντός τους και κυρίως να κατανοήσουν πόσο σημαντικό είναι να μιλούν με τα παιδιά τους, να συζητούν μαζί τους «απαγορευμένα» θέματα και με τον τρόπο τους να λειτουργούν και σαν προληπτικοί «ανακριτές».