Διευρύνονται οι ανισότητες παντού



ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας πριν μερικές μέρες, η Unicef ανακοίνωσε ότι 6.3 εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να χάνουν τη ζωή τους πριν τα πέμπτα τους γενέθλια, ενώ πολλοί από αυτούς τους θανάτους θα μπορούσαν να προληφθούν.

Οπως επισημαίνει η Unicef, η φτώχεια και η αποτυχία να διασφαλιστεί καθολική πρόσβαση σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν τις βαθύτερες αιτίες.

Την ίδια ώρα το περιοδικό Forbes δημοσιοποιούσε, όπως κάθε χρόνο, τη λίστα των πιο πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη, στην οποία συμπεριλήφθηκαν ακόμη πιο πολλοί δισεκατομμυριούχοι. Συνολικά καταγράφονται σε όλον τον κόσμο 1.826 δισεκατομμυριούχοι, ένας αριθμός που αποτελεί ρεκόρ.

Η Ευρώπη, η οποία τα τελευταία χρόνια μαστίζεται από ύφεση και σε πολλές χώρες η πλειοψηφία του λαού φτωχοποιείται με ταχείς ρυθμούς… αύξησε τους δισεκατομμυριούχους σε 482.

Οπως εκτιμά η βρετανική μη κυβερνητική οργάνωση Oxfam, η περιουσία που βρίσκεται στα χέρια του 1% των πλουσιοτέρων στον κόσμο θα ξεπεράσει το 2016 από εκείνη που κατέχει το υπόλοιπο 99%. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει, το μερίδιο της περιουσίας που κατέχει το 1% παγκοσμίως διαμορφώθηκε στο 44% το 2009, στο 48% το 2014 και θα ξεπεράσει το 50% το 2016.

Οπως διαπιστώνεται, οι ανισότητες σε παγκόσμια κλίμακα είναι κολοσσιαίες και το χάσμα ανάμεσα στις μεγάλες περιουσίες και τον υπόλοιπο πληθυσμό μεγαλώνει ραγδαία.
Τα πιο πάνω στοιχεία καταδεικνύουν ότι κινούμαστε προς ένα πιο άδικο κόσμο, με τις ανισότητες ειδικότερα στις πιο ανεπτυγμένες χώρες να διευρύνονται, καθώς οι πολιτικές που ακολουθούνται αφαιρούν εισοδήματα από τα φτωχότερα και τα μεσαία στρώματα προς όφελος της ελίτ της κοινωνίας.

Ακόμη και η σιδηρά κυρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λανγκάρντ, με υποκριτικό τρόπο, δήλωσε πρόσφατα προβληματισμένη για την αυξανόμενη εισοδηματική ανισότητα. Ομως οι πολιτικές που εξακολουθεί να επιβάλλει το Ταμείο και οι εκφραστές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής στοχοποιούν τη μάζα του κόσμου μεγιστοποιώντας τις διαφορές.

Σε περιόδους κρίσης, αντί τα κράτη να αυξάνουν και να προωθούν τις δωρεάν δημόσιες υπηρεσίες, ώστε να εξυπηρετείται περισσότερος κόσμος, τις μειώνουν στον ελάχιστο βαθμό δημιουργώντας κοινωνίες δύο ταχυτήτων. Η φορολόγηση του πλούτου στις πλείστες των περιπτώσεων μένει στα χαρτιά, ενώ προωθούνται πολιτικές προς όφελος των κερδοσκοπικών οργανισμών και των μονοπωλίων.

Στις πλείστες χώρες της παγκοσμιοποιημένης πλέον οικονομίας ελάχιστοι απολαμβάνουν τα οφέλη της όποιας ανάπτυξης.

Δεν είναι τυχαία που η Oxfam ζητεί επιτακτικά από τα κράτη την υιοθέτηση ενός σχεδίου καταπολέμησης των ανισοτήτων, με την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, με την προώθηση των δωρεάν δημοσίων υπηρεσιών, με τη μεγαλύτερη φορολόγηση του κεφαλαίου έναντι της εργασίας, με τη θεσμοθέτηση κατώτερων μισθών και με τη θέσπιση μέτρων κοινωνικής προστασίας για τους φτωχότερους.