Δημοκρατικά τόξα και άλλες μυθικές ιστορίες

33

Του Δημήτρη Παλμύρη

Έρχονται οι Ευρωεκλογές, ξεκινά και πάλι η συζήτηση για την ακροδεξιά. Να την κάνουμε. Αλλά με όλους; Γιατί σε αυτή τη συζήτηση θέλουν να μπαίνουν ως προβληματισθέντες αυτοί που με τις πράξεις τους οδήγησαν τον κόσμο στην αγκαλιά του ακροδεξιού λαϊκισμού. Τώρα εκφράζουν φόβους και ανησυχίες και φωνάζουν υπέρ της δημοκρατίας.

Για ποια δημοκρατία μιλάνε οι πολιτικές ελίτ, το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης; Η ΕΕ δεν θέτει περιορισμούς στο δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά, στη βάση των σεξουαλικών προτιμήσεων κανενός. Ωστόσο η λιτότητα και η φτωχοποίηση, οι ταξικές ανισότητες, ακόμα και η εκπαίδευση φροντίζουν να αναπαράγουν το ίδιο πολιτικό προσωπικό. Από τις ίδιες τάξεις, για τις ίδιες τάξεις και με τις ίδιες ιδέες. Καλώς η νομοθεσία στην ΕΕ αδιαφορεί αν είσαι μαύρος ή άσπρος. Ωστόσο αδιαφορεί και αν τα βγάζεις πέρα το μήνα, είτε είσαι μαύρος ή άσπρος.

Ο Ευρωπαίος πολίτης δεν έχει τον έλεγχο της ζωής του, δεν ασκεί εξουσία στο κράτος του, δεν συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων ως μέρος ενός συλλογικού όλου. Απλώς ανανεώνει με την «ψήφο του» τη «νομιμοποίηση» κάποιων να τον εκπροσωπούν. Λες και η δημοκρατία ξεκινά και τελειώνει στην ψήφο. Για την ΕΕ η συμμετοχικότητα είναι να δικτυώνονται πεντέ – έξι τυχοδιώκτες και καριερίστες με την ταμπέλα της «κοινωνίας των πολιτών».

Αλλά ακόμη και όταν ο πολίτης καταφέρει να ζητήσει κάτι για τον ίδιο, η απάντηση είναι «δεν υπάρχουν λεφτά». Και φυσικά δεν υπάρχουν λεφτά γιατί ούτε πλέον το κράτος έχει εξουσία όταν δεν ρυθμίζει καν την οικονομία. Γιατί φοροαπαλλάσσει το κεφάλαιο και το παρακαλά γονατιστό για επενδύσεις οι οποίες δεν είδαμε να βγάζουν τις ευρωπαϊκές χώρες από τη λιτότητα και τον κύκλο της κρίσης. Να μην αρχίσουμε με το τι ρόλο έπαιξαν στο να μπούμε σε αυτόν τον κύκλο.

Μέσα σε όλα αυτά, είναι και το ιδεολογικό πλαίσιο. Όλοι αυτοί χτυπούσαν την εικόνα του εργαζόμενου, την ουσία του συνδικαλισμού, του κράτους ως συλλογικής ιδιοκτησίας. Όλοι αυτοί φλέρταραν με την έννοια του έθνους, των παραδόσεων, του παπαδαριού. Πού περίμεναν να καταφύγει ο κόσμος όταν τον οδήγησαν στην απελπισία; Μέσα σε αυτόν τον ανταγωνιστικό κόσμο ο άλλος θα πιαστεί από το μόνο είδωλο συλλογικότητας που θα βρει, το έθνος, τη φυλή κτλ. Γιατί την έννοια της τάξης την έθαψαν οι «δημοκράτες» με εργαλείο τον αντικομμουνισμό.

Στην τελική η διαφορά τους από τους ακροδεξιούς δεν είναι στην ουσία αλλά στην εικόνα. Οι μισοί από τους ηγέτες της ακροδεξιάς βγήκαν από τα κόμματά τους, και τα μισά κόμματα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος μετακινήθηκαν στις εύκολες θέσεις της για το μεταναστευτικό.

Να μιλήσουμε λοιπόν για την ακροδεξιά. Μόνο για δημοκρατικά τόξα μη μου μιλάτε.

 

Μας έχεις Like στο Facebook ;