Δύσκολο αλλά αναγκαίο να κρατηθεί η ελπίδα

Τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά, οι πληγές παραμένουν ανοικτές.

56

Με τη δεύτερη πράξη της εισβολής στις 14 Αυγούστου και την κατάληψη της Αμμοχώστου, της Μόρφου, της Καρπασίας και άλλων περιοχών, ολοκληρώθηκαν τα σχέδια για διχοτόμηση της Κύπρου, αφού προηγήθηκε το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και η πρώτη φάση της τούρκικης εισβολής στις 20 Ιουλίου.

44 χρόνια μετά και οι πληγές παραμένουν ανοικτές, με το όραμα για μια Κύπρο ελεύθερη, ειρηνική και ευημερούσα ακόμη να μην έχει εκπληρωθεί. 44 χρόνια μετά και η πόλη της Αμμοχώστου άδεια και βουβή και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για επιστροφή της ανεφάρμοστα.

Δυστυχώς οι εξελίξεις, ή καλύτερα η στασιμότητα, στο Κυπριακό όλο και φανερώνουν ότι ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος.

Η πριν από ένα χρόνο κατάρρευση της διαπραγματευτικής διαδικασίας στην Ελβετία κατάφερε να απογοητεύσει ακόμη και τους πιο αισιόδοξους ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί κάποια λύση.
Από τότε δεν υπήρξε μια σοβαρή προσπάθεια έναρξης των διαπραγματεύσεων και από τις δύο κοινότητες, με αποτέλεσμα τα χρόνια να περνούν και να βρισκόμαστε όλο και πιο κοντά στην παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής, καθώς και στην οριστική διχοτόμηση του νησιού.

Οι συνέπειες των αρνητικών δεδομένων έχουν αντίκτυπο στην πατρίδα μας και στους ανθρώπους της, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους. Όπως άλλωστε μου ομολογούν και αρκετοί φίλοι μου Τουρκοκύπριοι, σιγά – σιγά αλλάζει η εικόνα και στην απέναντι μεριά. Σιγά – σιγά θα χαθούν οι Κύπριοι, γεγονός που στενοχωρεί και τους ίδιους πάρα πολύ.

Τα περιθώρια στενεύουν. Ας γίνει τουλάχιστο ακόμη μια προσπάθεια να μην αφεθεί να σβήσει η ελπίδα που σιγοκαίει για επανένωση, γιατί αν χαθεί και αυτή τότε τίποτα δεν μας σώζει.
Είναι επιτακτικό όσο ποτέ να επιμένουμε μέχρι τέλους για λύση του Κυπριακού.

Λύση που θα τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό και θα βασίζεται στα Ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Λύση που θα αποστρατιωτικοποιεί την Κύπρο και θα αποκλείει επεμβάσεις και εγγυήσεις από ξένες δυνάμεις. Λύση που θα επανενώνει το έδαφος και το λαό. Οι εραστές της διχοτόμησης πολλοί και στις δύο πλευρές.

Αυτό το αναγνωρίζουν και οι προοδευτικοί Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι επίσης αποζητούν επανένωση του τόπου μας. Άλλωστε, όπως ομολογούν και οι ίδιοι, όπως ήδη έχω προαναφέρει, δεν αρέσκονται στην παρούσα κατάσταση. Κανείς που αγαπά πραγματικά την πατρίδα του δεν αρέσκεται στην παρούσα κατάσταση, ούτε καν στην ιδέα της διχοτόμησης. Ονειρεύεται να γκρεμιστούν οι γραμμές που μοιράζουν το νησί μας στα δύο και όχι να γίνουν τα τείχη πιο ψηλά. Οφείλουμε στις επόμενες γενιές μια άλλη Κύπρο.

Μια Κύπρο ειρηνική, επανενωμένη, ευημερούσα. Μια Κύπρο όπου οι νέοι άνθρωποι δεν θα ασφυκτιούν ούτε θα αναγκάζονται να την εγκαταλείπουν για να εργαστούν. Μια Κύπρο που θα προσφέρει ασφάλεια στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά της. Δυστυχώς κάθε φορά που περνά ακόμη ένας χρόνος, μας υπενθυμίζει ότι αργήσαμε…