Δολοφόνοι, αλλά ελεύθεροι κι ωραίοι!



Του Τάσου Περδίου

 

 

Λέει ο αείμνηστος Παπαλάζαρος στο βιβλίο «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, μαρτυρίες για τους αγώνες κατά του πραξικοπήματος της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ στην Κύπρο» του δημοσιογράφου και διδάκτορος του Τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Χρύσανθου Χρυσάνθου, για τη δολοφονία του 16χρονου γιου του Κυριάκου την 1η Ιουλίου 1973 από ένα εοκαβήτικο κάθαρμα: «Ξημέρωσε Κυριακή και ετοιμάστηκα να πάω στην εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία. Τότε ήρτε ο κουμπάρος μου ο Κυριάκος Χρυσάνθου και μου είπε να πάω στο Νοσοκομείο Πάφου γιατί κτύπησαν τον Κυριάκο. Πήραμε το λεωφορείο με την παπαδιά και πήγαμε στο νοσοκομείο. “Πού εν ο Κυριάκος;” “Να πάτε στο νεκροτομείο”, μας είπαν. Πήγαμε στο νεκροτομείο και εκεί είδαμε το παιδί μας σκοτωμένο. Κλάψαμε κάμποσο».

Ο φονιάς, γνωστό μέλος της ΕΟΚΑ Β’ και μάλιστα αστυνομικός. «Κάποιος αστυνομικός που ανήκε στην ΕΟΚΑ Β’ του είχε βάλει το περίστροφο στο στόμα και πυροβόλησε. Μας είπαν ότι δήθεν ο Κυριάκος πήρε το περίστροφο του αστυνομικού και έπαιζε μαζί του και ότι το πιστόλι εκπυρσοκρότησε κατά λάθος. Αν ήταν όμως έτσι δεν θα είχε τραύμα στα χείλη και τα δόντια;» ήταν η μαρτυρία του Παπαλάζαρου ο οποίος συνέχισε: «Η Αστυνομία δεν ασχολήθηκε με την εξιχνίαση του εγκλήματος. Αυτό έγινε τα μεσάνυχτα του Σαββάτου και ούτε που ήρθαν να μας το πουν. Φέραμε το παιδί μας στα Χολέτρια και το θάψαμε. Και στην κηδεία κάμποσο κλάμα».

Παρακάτω, ο εμβληματικός ήρωας της Αντίστασης εξιστόρησε ότι έφτασε μέχρι τον Μακάριο ζητώντας δικαιοσύνη. Η υπόθεση, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, έφτασε σε δίκη αλλά, χωρίς εξήγηση, αναβλήθηκε.  Στη συνέχεια, ολοκληρώθηκε το έγκλημα του κουκουλώματος “ελλείψει μαρτύρων” και ενός φακέλου που “χάθηκε”.

Το παρόν κείμενο δεν αποσκοπεί στην ανάδειξη του μεγαλείου ψυχής του Παπαλάζαρου που είναι ιστορικώς αποτυπωμένο με μελάνι που δεν σβήνεται. Το κείμενο αποσκοπεί στην αποτύπωση της κτηνωδίας του δολοφόνου του παιδιού του και των ομοίων του. Κάποιος ο οποίος τοποθετεί το πιστόλι στο στόμα ενός αμούστακου παιδιού 16 χρονών και το πυροβολεί χωρίς αναστολές, δεν μπορεί να συγκαταλέγεται στο είδος του ανθρώπου. Είναι κακέκτυπο του ανθρώπου και τίποτε περισσότερο από ένα βάρβαρο ζώο, ένα θλιβερό, θρασύδειλο ανθρωπάριο, ένα αρρωστημένο κτήνος. Αυτής της συνοπαρτζιάς είναι και το κατακάθι της κοινωνίας που πυροβόλησε και σκότωσε τον Ανδρέα Θεοδοσίου, κρυμμένος στις πολυκατοικίες της Ακρόπολης όταν δολοφονούσαν τους τέσσερις ήρωες του Αϊ-Γιάννη στη Λάρνακα την ημέρα του πραξικοπήματος. Ο Ανδρέας Θεοδοσίου ήταν 14 χρόνων όταν δολοφονήθηκε και ο φονιάς έμεινε φυσικά ατιμώρητος.

Από τον απόπατο της κοινωνίας έλκουν την προέλευσή τους και οι κατά συρροή δολοφόνοι της σφαγής στη Μαράθα, την Αλόα και τον Σανταλάρη. Και αυτά, γνωστά “παλικάρια” που εκτέλεσαν 126 γυναίκες, παιδάκια, γέροντες, μέχρι και βρέφη και τους έθαψαν κάτω από τα σκουπίδια. Όλοι ατιμώρητοι.

Το κατάντημα με την αναβίωση του φασισμού στον τόπο μας σήμερα δεν αποτελεί προϊόν παρθενογένεσης.  Είναι το φυσικό αποτέλεσμα του κλάδου ελαίας και του κουκουλώματος των εγκλημάτων αυτών των ζώων που ενώ είναι κοινοί δολοφόνοι, κυκλοφορούν ελεύθεροι κι ωραίοι…