Δώσε θάρρος στον χωριάτη…

90

Του Τάσου Περδίου

Στην προκείμενη περίπτωση, ο χωριάτης φοράει ράσα, ηγείται ενός θεσμού που απολαμβάνει στάτους κράτους εν κράτει και έχει την εξουσία να διαχειρίζεται περιουσία πέραν των δύο δισεκατομμυρίων ευρώ. Οπότε καταλαβαίνετε ότι άπαξ και του δώσεις θάρρος, δεν θα ανέβει μόνο στο κρεβάτι, αλλά θα ανοίξει το παράθυρο του υπνοδωματίου και θα σε φουντάρει.

O Αρχιεπίσκοπός μας αυτός είναι και αυτός θα παραμείνει. Ακόμα και όσοι δεν τον γνωρίζαμε καλά, το είχαμε εμπεδώσει όταν απειλούσε τους εργαζομένους στην ΚΕΟ με απόλυση, όταν χαρακτήριζε τα λεφτά για τους πυρόπληκτους “πεταμένα στο γάμο του καραγκιόζη”, όταν έμπαινε σε τραπεζικό λογαριασμό εκκλησιαστικής επιτροπής και άρπαζε τα χρήματα, όταν έκανε κατάληψη σε ξενοδοχείο και έπινε μπίρες μέχρι να φύγουν οι “παρείσακτοι”, όταν απειλούσε δημοσίως ότι θα έπαιρνε ένα τρακτέρ και θα ισοπέδωνε αρχαιότητες. Τα δείγματα είναι αμέτρητα και δεν μπορείς να τρέφεις ελπίδες ότι θα αλλάξει ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Το καίριο ζήτημα δεν είναι η συμπεριφορά ενός ανθρώπου εμφανώς χωρίς όρια, αλλά η στάση της Πολιτείας και της κυβέρνησης απέναντί του και η ευθύνη τους γι’ αυτό το ξεσάλωμα.

Δηλαδή όταν το Υπουργικό Συμβούλιο έσκυβε τον αυχένα και αποχαρακτήριζε τα αρχαία στη Γεροσκήπου για να προχωρήσει ο κατά τα άλλα μακαριότατος με τα επιχειρηματικά του σχέδια, ποιο μήνυμα νομίζετε ότι έλαβε ο συγκεκριμένος άνθρωπος; Όταν η Πολιτεία και η κυβέρνηση τον ανέχονται να παραβιάζει συστηματικά και απροκάλυπτα νόμους του ποινικού κώδικα ξερνώντας ρατσιστική χολή κάθε δεύτερη μέρα ωσάν και δεν τον αγγίζει ο νόμος, τι μήνυμα τού δίνουν; Ότι υπάρχει οργανωμένο κράτος, το οποίο τηρεί τους νόμους;

Αυτά σε θεσμικό και πολιτικό επίπεδο. Επειδή πέραν αυτών, δυστυχώς, υπάρχει και το προσωπικό πάρε δώσε του ίδιου του Προέδρου με τον επικεφαλής της Εκκλησίας. Δηλαδή από τη στιγμή που αγόρασε γη με προνομιακούς όρους που δεν θα ίσχυαν ποτέ για κοινούς θνητούς η σύζυγος του Προέδρου, είναι ή όχι υποχρεωμένος απέναντί του ο Πρόεδρος; Και γνωρίζουμε όλοι πώς στέκεται δίπλα στους δικούς του ανθρώπους ο Νίκος Αναστασιάδης ανεξάρτητα από το ποιόν τους.

Συνεπώς, για την ξεδιάντροπη απαίτηση να αρπάξει ένα μοναδικό μνημείο της ιστορίας του τόπου και να το μετατρέψει σε εκκλησιαστικό μουσείο για να κόβει εισιτήρια χωρίς καν να αποτελεί εκκλησιαστική περιουσία, φταίει το ποιόν του ανθρώπου, αλλά υπάρχει και σαφής πολιτική ευθύνη σε αυτούς που τηρούν αυτή την επονείδιστα δουλοπρεπή στάση απέναντί του. Ενώ γνωρίζουν ότι αν ήταν εκκλησιαστική περιουσία οι Καμάρες, θα έκτιζε από πάνω τους το Kamares Resto και αν του ανήκαν τα κατάλοιπα του αρχαίου Κιτίου, σήμερα θα ήταν μεταμοντέρνο ξενοδοχείο με target group τους Λιβανέζους, απόγονους των Φοινίκων που το έκτισαν.

Το μόνο θετικό σε αυτή την ιστορία ήταν η μαζική αντίδραση των νοήμονων πολιτών. Ένα σημάδι ότι υπάρχει ελπίδα σε αυτό τον τόπο. Είναι όμως και απόδειξη ότι στην εξουσία έχουμε μια θλιβερότατη κυβέρνηση η οποία, αντί να ασκεί την εξουσία για το καλό εκείνων που της την εκχωρούν, άγεται και φέρεται από έναν άνθρωπο εμφανώς επικίνδυνο για την κοινωνία.