Δραπέτες ευθυνών

27

Της Μαρίας Φράγκου

Δραπέτες ευθυνών. Αυτοί είναι οι σημερινοί κυβερνώντες. Μετρούν πέραν των έξι χρόνων στην εξουσία, αλλά ακόμη δεν έχουν αντιληφθεί πως υπάρχουν ευθύνες όταν παραπαίει ή όταν καταργείται το κράτος πρόνοιας. Και όλο αυτό το διάστημα άφησαν τα πάντα να οδηγηθούν σε φθίνουσα πορεία. Το μαρτυρά η κατάσταση στα δημόσια νοσηλευτήρια (κι ας μην επαίρονται για το ΓεΣΥ που εφαρμόστηκε επί των ημερών τους), στα δημόσια σχολεία, στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Πρόνοιας…
Η ποιότητα ζωής σε μια πολιτεία κρίνεται από τις παρεχόμενες υπηρεσίες στους πολίτες. Και δυστυχώς, όταν τα λαμπερά φώτα σβήσουν από τις μεγάλες επιδείξεις και τα σόου της ανάπτυξης, όταν οι προβολείς της δημοσιότητας της «υπέροχης ζωής» που ζει μια κάστα συμπολιτών μας χαμηλώσουν, τότε φαίνεται η φτώχεια, η γύμνια και η αδιαφορία του κράτους.
Κανείς δεν επιχαίρει και κανείς δεν χαιρεκακεί για τα όσα τραγικά συμβαίνουν στις μέρες μας. Αλλά η ανθρώπινη ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό επί της γης και όλοι οφείλουμε να τη σεβόμαστε, να την υπερασπιζόμαστε και να τη διαφυλάσσουμε, πόσο μάλλον αυτοί που είναι εντεταλμένοι από την Πολιτεία να το πράττουν.
Πέρσι ήταν μια κοπελίτσα για την οποία και πάλι οι εντεταλμένοι να προστατεύσουν δεν τα κατάφεραν… Τώρα θρηνούμε για τον 14χρονο, η ιστορία του οποίου συγκλόνισε όλους μας και αποδεικνύεται πως ήταν γνωστή στους αρμοδίους. Ναι, η υποστελέχωση των υπηρεσιών είναι μια αδυναμία, την οποία κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει. Θύμα των πολιτικών της λιτότητας κι αυτές, όπως θύμα είναι και το κράτος πρόνοιας.
Μπροστά από μικρόφωνα και τηλεοπτικές κάμερες, κυβερνώντες και παρακοιμώμενοι επαίρονται για το «θαύμα» της ανάπτυξης. Πίσω από αυτά, όμως, κρύβεται η ένδεια της πολιτείας μας.
Οι κυβερνώντες βρίσκονται στο πηδάλιο του κράτους πέραν των έξι χρόνων. Λίγα χρόνια πριν, λέγαμε πως δεν υπαινισσόμαστε ότι επήλθε η συντέλεια του κόσμου μέσα στο χρονικό διάστημα που ανασκοπούσαμε. Τώρα το λέμε. Γιατί, αν αυτοί που μας κυβερνούν ενεργούσαν τόσο καιρό ουσιαστικά και όχι επικοινωνιακά, εάν στόχευαν στην αντιμετώπιση της κατάστασης ως αποτέλεσμα της αδράνειας, της αδιαφορίας, των πολιτικών της λιτότητας και πολλές φορές της απουσίας ικανότητας, ενδεχομένως τα πράγματα να μην ήταν τόσο μα τόσο τραγικά, όσο είναι σήμερα.
Ώρα αυτοί που μας κυβερνούν να αφήσουν τα βαρύγδουπα και τα επικοινωνιακά, να παραμερίσουν τους παραταξιακούς υπολογισμούς και να δουν την ουσία που δεν είναι άλλη από το κοινό καλό, το οποίο και υπηρετείται μόνο με ευνομία, αξιοκρατία, τάξη και αυστηρότητα. Ας κυβερνήσουν λοιπόν και ας αφήσουν τις υπεκφυγές, τις αιτιάσεις, τις προφάσεις και τις αντιφάσεις. Ας καταλάβουν, επιτέλους, πως διαχειρίζονται τις τύχες των πολιτών και του τόπου και τα λάθη δεν διορθώνονται με μετακύλιση ευθυνών.
Μόνο ο συγκλονισμός δεν αρκεί. Ούτε και η ευαισθησία. Η ανάληψη ευθυνών και η παραδοχή λαθών θα διορθώσει την κατάσταση.