Έχουν ξεγράψει τον κόσμο της υπαίθρου

38

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Όχι μόνο δεν έχουν στις προτεραιότητές τους την ύπαιθρο, όπως διαχρονικά και με κάθε ευκαιρία διακηρύττουν, τόσο ο ίδιος ο Πρόεδρος όσο και οι υπουργοί του, αλλά συνεχώς υποτιμούν και εμπαίζουν αυτόν τον κόσμο που παλεύει με νύχια και με δόντια για μια αξιοπρεπή καθημερινή επιβίωση στα χωριά του.

Η περίπτωση της Πάχνας, που αντιμετωπίζει την αδιαφορία και την κοροϊδία των κυβερνώντων σε ό,τι αφορά τη δημιουργία και τη λειτουργία ενός κατάλληλου Πυροσβεστικού Σταθμού, όπως και για άλλα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν την κοινότητα, δεν αποτελεί την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα στην τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση. Να δηλώνει, δηλαδή, «παρούσα» και «συμπαραστάτης» στα δίκαια αιτήματα των Τοπικών Αρχών και κατ’ επέκταση των κατοίκων, να ενθαρρύνει και να προτρέπει πρωτοβουλίες και δράσεις υποσχόμενη οικονομική και άλλη βοήθεια, αλλά στο τέλος, με διάφορες προφάσεις, να γυρίζει την πλάτη.

Τον τελευταίο τροχό της αμάξης αποτελεί για την κυβέρνηση η ύπαιθρος και οι «χωρκάτες» κι αυτό διαπιστώνεται κάθε μέρα όλο και πιο έντονα, γι’ αυτό και βλέπουμε όλο και πιο πολλούς εκπροσώπους Κοινοτικών Αρχών, που πολιτικά και ιδεολογικά δεν ανήκουν στο χώρο της αντιπολίτευσης, να εγκαταλείπουν τη σιωπή και την ανοχή τους, να σηκώνουν πλέον κεφάλι, να στιγματίζουν τις άδικες και προκλητικές πολιτικές της κυβέρνησης, να αντιδρούν και να διεκδικούν.

Αντιδράσεις και διεκδικήσεις τις οποίες οι κυβερνώντες θα πρέπει να αναμένουν ότι θα ενταθούν από δω και μπρος, καθώς ο κόσμος της υπαίθρου δεν μπορεί πλέον να αντέξει και να ανεχτεί την απογύμνωση, την εγκατάλειψη και την κοροϊδία.

Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την έλευση του 2020 και τα χωριά της περιοχής του Τροόδους βρίσκονται ακόμα στο περίμενε για τον περιβόητο δρόμο Λεμεσού-Σαϊττά, ο οποίος με βάση τους σχεδιασμούς και τις εξαγγελίες θα έπρεπε να είχε κατασκευαστεί μέχρι τώρα τουλάχιστον κατά το ήμισυ. Κι όμως δεν έχει γίνει το παραμικρό. Το ίδιο ισχύει και για μικρότερα οδικά και έργα που είχαν υποσχεθεί οι κυβερνώντες για τη βελτίωση της εξυπηρέτησης και της ποιότητας ζωής στην ύπαιθρο.

Και αν προσθέσει κανείς και τη διάλυση του Συνεργατισμού και το κλείσιμο των τοπικών τραπεζικών ιδρυμάτων, που αποτελούσαν κινητήρα οικονομικής και κοινωνικής ζωής για τα χωριά, την υποβάθμιση των υποδομών σε καίριους τομείς, όπως είναι η υγεία και η εκπαίδευση, τι άλλο μένει να κάνουν οι κυβερνώντες για να επιβεβαιώσουν το… ενδιαφέρον τους για τον κόσμο της υπαίθρου;