Εκατομμύρια κορίτσια βιώνουν την ανισότητα

28

Της

Ελένης Κωνσταντίνου

Η αυριανή Παγκόσμια Ημέρα Κοριτσιού, που καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στις 19 Δεκεμβρίου 2011 και γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2012, υπενθυμίζει για πολλοστή φορά την ανισότητα αλλά και τη βαρβαρότητα που βιώνουν εκατομμύρια νεαρά κορίτσια ανά τον κόσμο.

Τα στατιστικά μέσα από διάφορες έρευνες αμείλικτα, το ίδιο αμείλικτη όμως και η πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια κορίτσια σε όλο τον πλανήτη. Χαρακτηριστική, δε, της εικόνας και η χθεσινή είδηση από την Ινδία, όπου μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο 34 κοριτσάκια ηλικίας 12 έως 16 ετών μετά από άγρια επίθεση που δέχτηκαν από μια ομάδα νεαρών αγοριών, των γονιών τους και κάποιων γειτόνων που μπήκαν στο χώρο του οικοτροφείου τους στο Μπιχάρ της Ινδίας και τα χτύπησαν με ραβδιά.

Νωρίτερα, τα κορίτσια αυτά είχαν παρενοχληθεί σεξουαλικά από τα αγόρια και είχε ξεσπάσει άγριος καυγάς μεταξύ τους σε γήπεδο στο οποίο τα κορίτσια έπαιζαν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι μεταξύ των προσώπων που επιτέθηκαν στις μαθήτριες βρίσκονταν και ηλικιωμένες γυναίκες.

Παράλληλα, σύμφωνα με έρευνες διεθνών οργανισμών, 1,1 δισεκατομμύριο κορίτσια ανά τον πλανήτη αντιμετωπίζουν διαφορετικές προκλήσεις και προβλήματα, τα οποία δεν είναι καν καταγεγραμμένα. Ένα από αυτά είναι ο γάμος ανηλίκων, αφού εκτιμάται ότι σχεδόν ένα στα τρία κορίτσια παντρεύονται πριν γίνουν 18 ετών και ένα στα επτά πριν κλείσουν τα 15. Περίπου 700 εκατομμύρια γυναίκες παντρεύτηκαν όταν ήταν κάτω από 18 χρονών, συνήθως σε άνδρες πολύ μεγαλύτερους σε ηλικία.

Η δυσμένεια σε σχέση με το φύλο τους εντοπίζεται και σε μια σειρά από άλλα ζητήματα όπως είναι η εκπαίδευση και όχι μόνο. Έκθεση υπογραμμίζει πως η εργασία των κοριτσιών είναι λιγότερο ορατή και συχνά υποτιμημένη. Πολύ συχνά, ευθύνες ενηλίκων, όπως η φροντίδα για μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων και των άλλων παιδιών, επιβάλλονται στα κορίτσια. Ο χρόνος που δαπανάται σε οικιακές εργασίες περιορίζει το χρόνο ενός κοριτσιού για να παίξει, να συναναστραφεί με φίλους, να μελετήσει και να είναι παιδί.

Την ίδια ώρα, μεγαλώνοντας οι ανισότητες συνεχίζουν να αυξάνονται και εδώ είναι που χρειάζονται πράξεις και όχι μόνο λόγια.

Ακόμη και στη χώρα μας, το ζήτημα αυτό έχει σημαντικά κενά. Ενδεικτικό το Στρατηγικό Σχέδιο Δράσης για την Ισότητα 2014-2017, ένα σχέδιο, όπως έχει χαρακτηρισθεί, χαμηλών προσδοκιών, που δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις για προώθηση της ισοτιμίας των φύλων και ανεξαρτήτως του περιεχομένου του, δεν έχει υλοποιηθεί.

Πάντως όλοι θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η κουλτούρα, γιατί όσα νομοσχέδια και δράσεις και αν εφαρμοστούν, τίποτε δεν θα αλλάξει ουσιαστικά.