Ελλείψεις δημοκρατίας, πολιτικού πολιτισμού και συνέπειας…



Του Νεόφυτου Νεοφύτου

 

Ο πολιτικός πολιτισμός δεν επιβάλλεται αλλά καλλιεργείται και οι τελευταίες συμπεριφορές ορισμένων επιβεβαιώνουν ότι απέχουμε πολύ ως κοινωνία από το να συμπεριφερόμαστε δημοκρατικά, ελεύθερα και πολιτισμένα.

Η επίθεση που δέχθηκε η μαθήτρια από συγκεκριμένους κύκλους, γιατί τόλμησε να αρθρογραφήσει και να καταθέσει τους προβληματισμούς της για το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία, δείχνει ελλείμματα δημοκρατίας αλλά και πολιτικού πολιτισμού. Δέχθηκε προσωπικές και απαράδεκτες επιθέσεις και έγιναν συνειρμοί ακόμη και από τον Υπουργό Παιδείας και από άλλους του συντηρητικού και θρησκευτικού κατεστημένου ότι δέχεται, τάχα, επίθεση η ελληνικότητά μας! Μας θύμισαν συνθήματα «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Μας θύμισαν εποχές όπου η διαφορετική άποψη αναθεματιζόταν και βάζαμε ετικέτες για να σπιλωθούν άτομα και προσωπικότητες.

Το απογοητευτικό είναι ότι δεν συγκινήθηκαν και δεν αντέδρασαν όσοι φυσιολογικά θα έπρεπε να αντιδράσουν και να υπερασπίσουν όχι τις θέσεις της μαθήτριας, αλλά το δικαίωμά της να εκφράζει και να υποστηρίζει ελεύθερα την κριτική της θέση και άποψη. Περιμέναμε μεγαλύτερη αντίδραση, τόσο από πολιτικά πρόσωπα όσο και από άλλες προσωπικότητες. Λιγοστές οι αντιδράσεις, κάτι που επιβεβαιώνει τα μειωμένα αντανακλαστικά μας σε τέτοια ευαίσθητα θέματα…

Στην περίπτωση της υπουργοποίησης της Έμιλυς Γιολίτη, η οποία επίσης δέχθηκε προσωπικές και ανάρμοστες επιθέσεις, υπήρξε αρθρογραφία υπεράσπισης από τον πρώην Υπουργό Συγκοινωνιών και Έργων και καταξιωμένο δικηγόρο Μάριο Ηλιάδη, μιλώντας για φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού σε βάρος της κας Γιολίτη. Ο κ. Ηλιάδης ένιωσε την ανάγκη να στηρίξει δημόσια την κα Γιολίτη και να καταδικάσει τις απαξιωτικές αναφορές εναντίον της, που συνιστούν, όπως αναφέρει, «πράξεις απερίγραπτης χυδαιότητας». Σωστά έπραξε. Ωστόσο, θα βοηθούσε στο να παταχθούν τέτοιου είδους φαινόμενα εάν ένιωθε την ίδια ανάγκη να καταδικάσει με αρθρογραφία του και τις ανοίκειες επιθέσεις εναντίον της μαθήτριας, εάν ένιωθε την ίδια ανάγκη να αρθρογραφήσει και να καταδικάσει τον κοινωνικό κανιβαλισμό που αναπτύχθηκε σε βαθμό πέραν της «χυδαιότητας» σε βάρος του αείμνηστου Δ. Χριστόφια, ο οποίος δέχθηκε ανελέητη επίθεση με ύβρεις και συκοφαντίες. Μετρημένοι και τότε όσοι υπερασπίστηκαν τον Δ. Χριστόφια.

Συνεπώς, εάν θέλουμε να κάνουμε βήματα μπροστά ως κοινωνία, οι αντιδράσεις όλων μας, μηδενός εξαιρουμένου, θα πρέπει να είναι συνεχείς, καθολικές και να έχουν διαχρονική συνέπεια, ανεξαρτήτως του αποδέκτη του κοινωνικού κανιβαλισμού…