Ένα μεσαίο δάκτυλο συν άλλα εννέα…

Του
Τάσου Περδίου

 

 

Στην αρχή μπήκαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς μας. Αφού έδωσαν τα κατάλληλα και κυρίως έγκαιρα tips σε συγγενείς, φίλους, κουμπάρους και δεν συμμαζεύεται, θέρισαν από ταμεία προνοίας μέχρι τις καταθέσεις του Ραδιομαραθωνίου. Ο Αναστασιάδης ήθελε μάλιστα μανιωδώς να κουρέψει όλες τις καταθέσεις, μεταξύ των οποίων και τις ανασφάλιστες, για να γλιτώσει όσο το δυνατό περισσότερα από τους ολιγάρχες πελάτες του δικηγορικού του γραφείου, όπως γράφει στη «Συμμορία» ο Μακάριος Δρουσιώτης.

Μετά μας έφεραν μνημόνιο και μας άρπαξαν μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, την ΑΤΑ. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι ήθελαν να δημεύσουν και τον αέρα που αναπνέουμε, αλλά δεν υπήρχε νομικός τρόπος.

Μετά μας άρπαξαν τον Συνεργατισμό και μας είπαν να βγάλουμε το σκασμό και να πάμε στις τράπεζες που άφησαν να αλωνίζουν και τις οποίες, ω τι έκπληξη, ελέγχουν μέχρι και με συμμετοχή στη μετοχική σύνθεση.

Μετά μας είπαν ότι περίπου το ένα τρίτο του κόσμου είμαστε μηδενικά και δεν μπορούμε να κρίνουμε τους άριστους των αρίστων, οι πιο επιφανείς εκ των οποίων το μόνο στο οποίο αρίστευσαν ήταν στην απάτη λευκού κολάρου.

Μετά άρχισαν να κτίζουν οκέλες και private παραλίες στις σπηλιές, πάνω από τα αρχαία και στα δάση μας και όταν τους έπιασαν στα πράσα μας είπαν ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» και όλοι βράζουμε στο ίδιο ζουμί με τους απατεώνες με ακριβά κοστούμια ή ράσα.

Μετά μας είπαν ότι δέκα δισεκατομμύρια που τσέπωσαν μερικές δεκάδες μπασμένοι εντός των τειχών του κλειστού κυκλώματος, της αίθουσας συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου συμπεριλαμβανομένης, πουλώντας διαβατήρια όπως τα σιάμισιη στον Κατακλυσμό, είναι ανάπτυξη και πλούτος τον οποίο μοιράστηκε ο κόσμος. Και ψάχναμε και ψάχνουμε τον πλούτο και δεν τον εντοπίζουμε και δεν ξέρω γιατί.

Αφού είδαν ότι όλα αυτά πέρασαν χωρίς να διαβούν τον πολιτικό Ρουβίκωνα, φούλαραν τις μηχανές. Και άρχισαν να μπαίνουν στα σπίτια μας, να τα κάνουν άνω κάτω και να αρπάζουν τις ηλεκτρονικές συσκευές και ό,τι δεν τους κάθεται στο μάτι με παράνομα εντάλματα, επειδή έτσι γουστάρει μια πολιτικά αναλφάβητη υπουργός, με εμφανές πρόβλημα πολιτικής κατανόησης και εξαιρετικά κακή αίσθηση του χιούμορ. Κατόπιν τούτου, μας είπαν να μην έχουμε απαιτήσεις και να ζητούμε την παραίτηση υπουργών που μπαίνουν παράνομα στα σπίτια του κόσμου και κτυπούν στο ψαχνό πολίτες στέλνοντάς τους στο νοσοκομείο, επειδή είναι άπειροι και πρέπει να μάθουν τα μωρά πάνω στην πλάτη και πάνω στα κεφάλια μας, κυριολεκτικά. Και επειδή, εν πάση περιπτώσει, δεν μας πέφτει λόγος εάν και πότε θα παραιτηθεί ένας υπουργός, καλά κάνουμε να το χωνέψουμε. Τελεία και παύλα.

Κοντολογίς, ξεκίνησαν ως κυβέρνηση με την κλοπή, συνέχισαν με την απάτη και την κλοπή, πέρασαν στην ακατάσχετη αλαζονεία και υποτίμηση των πολιτών, προχώρησαν στην παραβίαση του οικογενειακού ασύλου και σιγά-σιγά έφτασαν και στο ξύλο. Στέλνοντας ανθρώπους στο νοσοκομείο με πολύ πιθανή απώλεια όρασης επειδή φώναζαν στο δρόμο ότι είναι μια κυβέρνηση βουτηγμένη στη διαφθορά μέχρι το μεδούλι. Μετά το ξύλο, τι ακολουθεί άραγε;