Ένα πέρασμα έκανα, δεν είχα ατάκες*

Του Παναγιώτη Πενταλιώτη

Πάµε για ένα νέο lockdown και τη διαχείριση της πανδηµίας την παίρνει στα χέρια του και πάλιν ο κόσµος, µε την «ατοµική του ευθύνη». Η κυβερνητική ευθύνη είχε κάνει ένα πέρασµα, αρχές της πανδηµίας, στο Νοσοκοµείο Λευκωσίας να δώσει συγχαρητήρια στα άλλοτε νοσοκοµούθκια, που «αν δεν τους άρεσκε η δουλειά τους ας έβρισκαν άλλου δουλειά».

Ο κόσµος που ευλαβικά τήρησε τα µέτρα από τον Μάρτιο µέχρι τώρα. Ο κόσµος που έχασε τις δουλειές του, τις επιχειρήσεις του, την ψυχολογία του, την υγεία του… Ο κόσµος που έχασε µέρος από τη ζωή του εκχώρησε τις ατοµικές του ελευθερίες για το «better days are coming», όπως έλεγε η διαφήµιση.

«Better days are here», έλεγε η επόµενη διαφήµιση. Και όλοι ένιωσαν μια ανακούφιση ότι παρ’ όλη την ανοργανωσιά της κυβέρνησης είχαν ξεπεράσει τον πρώτο σκόπελο. Περιµέναµε όλοι τότε ότι η κυβέρνηση και οι κυβερνώντες θα έκαναν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ενισχύσουν τα νοσοκοµεία στη μάχη με το δεύτερο κύµα πανδηµίας.

Αυτό είναι το µόνο που δεν έκαναν!

Τα στελέχη της κυβέρνησης και του ∆ΗΣΥ επιδόθηκαν σε µια διαρκή παρέλαση… 25ης Μαρτίου στις τηλεοράσεις, δίνοντας ο ένας συγχαρητήρια του άλλου. Πρώτος και καλύτερος ο Αβέρωφ Νεοφύτου που νόµιζε ότι η διαχείριση της πανδηµίας είναι η Συµφωνική Ορχήστρα της Βιέννης και έδινε συγχαρητήρια στο «πρώτο βιολί» (τον Υπουργό Υγείας) και «στην εξαίρετη ορχήστρα µε µαέστρο τον Νίκο Αναστασιάδη», νοµιζόµενος ότι γλίτωσε φτηνά το show του στο νοσοκομείο την περίοδο καραντίνας, µε σκηνοθέτη τον ΟΚΥπΥ.

Το πάρτι των συγχαρητηρίων στις τηλεοράσεις κράτησε ενόσω τα πράγµατα πήγαιναν καλά. Φόντο στα συγχαρητοπαράθυρα, το «κάστρο» τους. Το σπίτι τους όπου βίωσαν την καραντίνα, για να µας δείξουν ότι ήταν σαν και εµάς, «έµειναν σπίτι». Μια μικρή παρένθεση: Άλλως πως βιώνει την καραντίνα ο πρόσφυγας στον προσφυγικό συνοικισµό στα 50 τετραγωνικά και άλλως πως η κα Άντρη στο φιλετάκι της (οποιαδήποτε κυρία Άντρη µε φιλετάκι) στα 650 τετραγωνικά. Υπάρχει µια διαφορά µεγέθους και ας λένε ότι το µέγεθος δεν µετρά.

Το πάρτι συνεχιζόταν την ώρα που ο ιός µάς έδινε 6 µήνες παράθυρο ευκαιρίας για να σοβαρευτεί η κυβέρνηση και να προετοιµάσει τα δηµόσια νοσηλευτήρια για το δεύτερο κύµα της πανδηµίας.

Τα νοσοκοµεία έµειναν όπως ήταν: καµία ενίσχυση, καµία αλλαγή. Και μετά φταίμε εμείς που «δεν είχαµε κατανοήσει το µέγεθος της επιτυχίας µας» στη διαχείριση της πανδηµίας.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της πανδηµίας ήταν και είναι το παν για την κυβέρνηση. Η «υγειονοµική της διαχείριση» είναι ψιλά γράµµατα. Εξαντλείται σε παραπλανητικές δηλώσεις για τον προϋπολογισµό που δεν πέρασε (για να δικαιολογήσουν την ανικανότητά τους) και δακρύβρεχτα καλέσματα σε ενότητα και ομοψυχία.

Σήµερα, η υγειονοµική διαχείριση της πανδηµίας περνά ξανά στα χέρια του κόσµου και την «ατοµική του ευθύνη» για να µπορούν να δίνουν ξανά συγχαρητήρια ο ένας στον άλλο όταν θα µειωθεί ο αριθµός των κρουσµάτων και όταν καταφέρουµε να εµβολιαστεί ένα επαρκές ποσοστό του πληθυσµού.

Δυστυχώς, όπως στον κορονοϊό υπάρχουν ασυµπτωµατικοί φορείς του ιού, έτσι και η κυβέρνηση είναι ασυµπτωµατική στο να αναλάβει τις ευθύνες της, χωρίς να τις φορτώνει στους άλλους.

*Κορίνα Μητροπούλου, Εγκλήματα, 1998