Ένας θάνατος και µια µαντίλα

16

Της Αργύρως Γεωργίου Θωµά

Ο θάνατος του 14χρονου Στυλιανού και η υπόθεση µε την αποβολή της µαθήτριας από τη Συρία επειδή φορούσε µαντίλα απασχόλησαν την κοινή γνώµη τη βδοµάδα που πέρασε.

∆ύο διαφορετικά συµβάντα που το καθένα µε τον τρόπο του προβληµάτισε, συγκίνησε, τάραξε τα λιµνάζοντα ύδατα της κυπριακής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δυστυχώς εκ των υστέρων έρχεται τις περισσότερες φορές να αντιδράσει, να ενεργήσει, να θυµώσει και πόσω µάλλον να πάρει µέτρα. Η αυτοκτονία του νεαρού Στυλιανού αποτελεί µια γροθιά, µια µαχαιριά στο στοµάχι όλων µας. Από εκεί και πέρα κάποιοι είµαστε θεατές των πραγµάτων, κάποιοι όµως φέρουµε ουσιαστικές ευθύνες για το πώς εξελίσσονται συγκεκριµένα περιστατικά.
Τα ερωτήµατα και τα γιατί αµείλικτα.

Το δεδοµένο ένα. Μια ψυχή χάθηκε. Ένα παιδί έσβησε για πάντα και εµείς έχουµε την ευθύνη γιατί το οδηγήσαµε στο θάνατο. Κάτι που έγινε, δυστυχώς δεν µπορείς να το αλλάξεις. Μπορείς να πεις συγγνώµη, αλλά το αποτέλεσµα της πράξης σου είναι εκεί. ∆εν µπορείς να το πάρεις πίσω.

Ο χρόνος δεν επιστρέφει για να κάνεις εκείνα που όφειλες ή δεν έπρεπε να κάνεις. ∆υστυχώς δεν είναι το πρώτο περιστατικό τον τελευταίο καιρό που δείχνει την αδυναµία συγκεκριµένων υπηρεσιών που δεν ανταποκρίνονται στα όσα καθηκόντως οφείλουν να πράττουν. Τιµωρήθηκε ποτέ κανείς; Ανέλαβε κάποιος την ευθύνη; Η κυρία υπουργός (που βρίσκεται στην ίδια θέση για επτά χρόνια) είπε ότι άµα θέλει ο Πρόεδρος µπορεί να την παύσει, αλλά το να παραιτηθεί αναλαµβάνοντας την ευθύνη για την κατάσταση στο γραφείο ευηµερίας δεν το σκέφτηκε. ∆εν θα επαναλάβω ποιος φταίει. Είναι πολύ γνωστά και επανέρχονται κάθε φορά µε κάθε καινούργιο περιστατικό. Ούτε θα πω για κροκοδείλια δάκρυα. Η επανάληψη είναι κουραστική όταν δεν έχει αποτέλεσµα.

Όσο για το περιστατικό µε τη µαντίλα, το θετικό είναι ότι υπήρξε αντίδραση, ότι ακούστηκαν και µάλιστα έντονα οι φωνές εκείνες που χαρακτήρισαν ανεπίτρεπτη και ρατσιστική τη συµπεριφορά του διευθυντή. Άλλο είναι βεβαίως η προσπάθεια του υπουργού να τον καλύψει και να πει πόσο άριστα κάνει τη δουλειά του, κινδυνολογώντας µάλιστα. Άστε που υπάρχουν και πληροφορίες ότι µεθοδεύεται επαναφορά του συγκεκριµένου διευθυντή στο πόστο του σε µερικούς µήνες όταν ο θόρυβος καταλαγιάσει και το συµβάν ξεχαστεί.

Πότε θα κατανοήσουµε ότι ζούµε πλέον σε µια πολυπολιτισµική κοινωνία και ότι η κουλτούρα και η προσέγγισή µας θα πρέπει να αλλάξουν; Και δεν αναφέροµαι στο αν η µαντίλα είναι σύµβολο καταπίεσης. Αναφέροµαι στο πόσο ανεκτικοί είµαστε µε τη διαφορετικότητα (και µην ξεχνάµε και τον Μόρφου που ευχαρίστησε τον Θεό γιατί δεν βρήκαν στην έρευνα εναντίον του ποινικές ευθύνες). Το θετικό είναι ότι η κοινωνία αντιδρά. Το αρνητικό είναι πως εκείνοι που έχουν την πρακτική αλλά και την ηθική ευθύνη δεν την αναλαµβάνουν ποτέ.