Ενδείξεις και ευθύνες από τις τελευταίες πυρκαγιές

19

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Μια εβδομάδα υψηλών θερμοκρασιών ήταν αρκετή για να θέσει σε συναγερμό την Πυροσβεστική, καθώς δεκάδες ήταν οι κλήσεις για μεγάλες και μικρότερες πυρκαγιές που είχαν ξεσπάσει κατά κύριο λόγο σε αγροτικές περιοχές αλλά και ανοικτούς χώρους με ξηρή βλάστηση.

Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις διέτρεξαν σοβαρό κίνδυνο και κατοικίες, ενώ τεράστιες ζημιές καταγράφηκαν σε γεωργικές καλλιέργειες, κτηνοτροφικές εγκαταστάσεις και άλλες περιούσιες. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι πυρκαγιές ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινων ενεργειών, που αποδόθηκαν είτε σε απερισκεψία και επιπολαιότητα είτε ακόμα και σε πρόθεση.

Μια εβδομάδα απανωτών πυρκαγιών και μάλιστα σε περίοδο περιορισμού της διακίνησης και των δράσεων των πολιτών, που αποτελεί σαφή ένδειξη (και ταυτόχρονα προειδοποίηση) για το τι μας περιμένει τις μέρες και τους μήνες που ακολουθούν, με δεδομένες τις μαζικές εξορμήσεις που θα υπάρξουν σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού στην ύπαιθρο, τις αυξημένες αγροτικές και άλλες δραστηριότητες, αλλά και έχοντας υπόψη ότι αρκετοί είναι οι συμπατριώτες μας που ακόμα, δυστυχώς, δεν έχουν εμπεδώσει τη σημασία που έχει το φυσικό περιβάλλον για τον τόπο και την ανάγκη, την υποχρέωση και την ευθύνη όλων μας να το προστατέψουμε και να το περιφρουρήσουμε.

Και η ευθύνη αυτή καθίσταται τώρα ακόμα πιο επιτακτική, καθώς οι καιρικές συνθήκες και μια σειρά από άλλες συγκυρίες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι μας περιμένει ένα μακρύ και πολύ θερμό καλοκαίρι. Με δεδομένο, λοιπόν, τον αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιών, πρέπει να αντιληφθούμε ότι το ζήτημα «πυρκαγιές» δεν αφορά μόνο τις υπηρεσίες που καθηκόντως ασχολούνται με την πρόληψη και την καταστολή. Ο κάθε ένας από εμάς μπορεί, φτάνει να το θέλει, να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση, εφαρμόζοντας στην καθημερινότητά μας κάποια απλά πράγματα και ιδιαίτερα όταν εκδράμουμε σε δασικές και άλλες περιοχές της υπαίθρου. Και μόνο να εμπεδώσουμε επιτέλους την ανάγκη να μην αφήνουμε πίσω μας σκουπίδια και πολύ περισσότερο να είμαστε πολύ προσεχτικοί όταν ανάβουμε κάρβουνα, είναι πολύ σημαντικό στοιχείο.

Ιδιαίτερα ευάλωτες είναι οι περιοχές στα ορεινά, όπου η πυκνή, πράσινη και δροσερή βλάστηση τους προηγούμενους μήνες έχει μετατραπεί πλέον σε ένα κατάξερο χαλί που αποτελεί το καλύτερο εύφλεκτο υλικό και σε κάθε περίπτωση προσφέρεται για τη μετατροπή και της παραμικρής σπίθας σε καταστροφική πυρκαγιά. Να επαγρυπνούμε, λοιπόν, να αναλάβουμε όλοι ρόλο «δασοφύλακα», έχοντας πάντα στο νου μας ότι ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι που είτε από συγκεκριμένα κίνητρα, ενδεχομένως ανόητης εκδίκησης, είτε από ανευθυνότητα και επιπολαιότητα δεν διστάζουν να ενεργούν καταστροφικά για τις ελάχιστες φυσικές εκτάσεις που μας έχουν απομείνει. Πρέπει, επιτέλους, να κατανοήσουμε όλοι ότι ο μικρός τόπος μας, μετά και τις μεγάλες καταστροφές που υπέστη την τελευταία εικοσαετία, δεν σηκώνει πλέον άλλες πυρκαγιές.